PINAGSILBIHAN KO ANG BOYFRIEND KO SA BUSINESS CLASS HABANG KASAMA NIYA ANG KABIT NIYA—NANG MAGPANGGAP SIYANG HINDI NIYA AKO KILALA, HINAWAKAN KO ANG MIKROPONO AT GINAWANG “LIVE SHOW” ANG KANYANG PANLOLOKO.
Ako si Sarah, isang Senior Flight Attendant sa isang international airline. Mahal na mahal ko ang trabaho ko. At mas mahal ko ang boyfriend kong si Mark.
Three years na kami ni Mark. Ang alam ko, loyal siya. Ang sabi niya sa akin noong nakaraang gabi, pupunta siya sa Paris para sa isang mahalagang business meeting.
“Babe, sorry hindi kita masasama ha. Trabaho lang talaga ‘to. Babawi ako pag-uwi ko,” sabi niya sabay halik sa noo ko.
Ang hindi niya alam, na-assign ako sa parehong flight papuntang Paris. Gusto ko sana siyang i-surprise. Imagine, ako ang magsisilbi sa kanya sa ere! Sobrang excited ako.
Pagkasakay ng mga pasahero, na-assign ako sa Business Class Cabin. Inayos ko ang sarili ko. Handa na akong batiin si Mark nang may ngiti at extra service.
Habang naglalakad ako sa aisle dala ang Welcome Drinks, hinanap ng mata ko si Mark.
Nakita ko siya. Nasa Seat 2A.
Pero nawala ang ngiti ko. Nanigas ang buong katawan ko. Halos mabitawan ko ang tray ng champagne.
Hindi mag-isa si Mark.
May katabi siyang babae—isang mestiza, naka-designer clothes, at napakaganda. At hindi lang sila magkatabi. Naka-akbay si Mark sa kanya habang hinahalikan ang kamay nito. Nagtatawanan sila nang malambing.
Dahan-dahan akong lumapit. Umaasa ako na baka kamag-anak lang o kliyente. Pero narinig ko ang usapan nila.
“I love you, Honey,” sabi ng babae kay Mark. “Excited na ako sa romantic getaway natin sa Paris. Buti na lang iniwan mo na ‘yung ex mong flight attendant. Masyado siyang cheap para sa’yo.”
“Shhh,” sagot ni Mark. “Wag na nating pag-usapan si Sarah. Past is past. Ikaw ang future ko.”
Parang sinaksak ang puso ko. Past?! Kaka-dinner lang namin kagabi! At tinawag pa niya akong cheap?!
Sa sandaling iyon, napatingin si Mark sa akin.
Nagtama ang mga mata namin. Nakita ko ang gulat at takot sa mukha niya. Namutla siya.
Pero sa halip na mag-sorry o kausapin ako… umiwas siya ng tingin.
Kinuha niya ang magazine at tinakpan ang mukha niya.
Lumapit ako. “Sir? Ma’am? Champagne?” nanginginig kong tanong. Gusto ko siyang bigyan ng chance na magpaliwanag.
Binaba ni Mark ang magazine nang kaunti. Tinignan niya ako na parang hindi niya ako kilala. Ang tingin niya ay blangko—tingin sa isang estranghero.
“Miss,” utos ni Mark sa akin gamit ang boses na mayaman at mapagmataas. “Bigyan mo nga ang fiancée ko ng champagne. At bilisan mo. Ang bagal ng service niyo.”
“Fiancée?” ulit ko.
“Bingi ka ba?” irap ng babae. “Yes, fiancée. Alis na. You are ruining our moment.”
Bumalik ako sa galley (kusina ng eroplano). Nanginginig ako sa galit at sakit. Umiyak ako nang tahimik sa sulok.
Ganun na lang ‘yun? Itatapon niya ang tatlong taon namin at magpapanggap na hindi niya ako kilala sa harap ng kabit niya? At gagawin pa akong alila?
Pinunasan ko ang luha ko. Tumingin ako sa salamin.
“Hindi, Sarah,” sabi ko sa sarili ko. “Huwag kang umiyak. Lumaban ka.”
Kung gusto ni Mark ng show, bibigyan ko siya ng show.
Hinintay kong mag-take off ang eroplano at mamatay ang Seatbelt Sign. Tahimik na ang lahat. Relaxed na ang mga pasahero.
Naglakad ako papunta sa harap ng cabin, kung saan nakalagay ang Public Address (PA) System o ang interphone.
Huminga ako nang malalim. Pinindot ko ang button.
“DING-DONG.”
Umalingawngaw ang tunog sa buong eroplano. Nakinig ang lahat ng pasahero.
Inilapit ko ang bibig ko sa mikropono. Gamit ang aking pinaka-matamis at pinaka-professional na boses, nagsalita ako.
“Good evening, ladies and gentlemen. This is your Flight Attendant speaking. We are currently cruising at an altitude of 35,000 feet.”
Tumingin ako sa Seat 2A. Nakita kong nakayakap si Mark sa babae, kampante na.
“I would like to extend a warm welcome to all our passengers tonight. We hope you enjoy your flight to Paris, the City of Love.”
Nag-pause ako saglit.
“But I would like to give a VERY SPECIAL SHOUTOUT to the gentleman in SEAT 2A.”
Biglang napatingin si Mark. Kumunot ang noo ng babae. Naglingunan ang ibang pasahero sa Business Class.
“To Mr. Mark in Seat 2A…” patuloy ko sa mikropono. “Gusto lang po naming ipaalam sa inyo na ang inyong GIRLFRIEND of 3 years—na si Sarah, na iniwan niyo sa Manila nang walang paalam at tinawag niyong ‘past’—ay ang Flight Attendant na nagsisilbi sa inyo ngayon.”
Nanlaki ang mga mata ni Mark. Napatayo siya. “NO! STOP!”
Pero tuloy-tuloy ako.
“At para sa babaeng katabi niya… Ma’am, just so you know, nag-dinner pa po kami kagabi at sinabi niyang mahal niya ako bago siya umalis para sa ‘business trip’ kuno. Kaya good luck po sa inyong ‘fiancée’. Mag-ingat po kayo, baka sa next flight, kayo naman ang i-denied niya.”
“So to Mr. Seat 2A… Enjoy your flight. And I hope this will be the most uncomfortable, shameful, and longest 14 hours of your life. Thank you for flying with us!”
“DING-DONG.”
Binaba ko ang mikropono.
KATAHIMIKAN.
Isang segundo ng katahimikan, tapos… NAG-UMPISA ANG GULO.
“YOU CHEATER!” sigaw ng babaeng katabi ni Mark.
PAKK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ni Mark. Rinig na rinig sa buong cabin.
“Sinabi mo hiwalay na kayo! Sinungaling ka!” sigaw ng babae. Binuhos niya ang hawak niyang champagne sa mukha at damit ni Mark.
“Babe! Let me explain! Baliw ang babaeng ‘yan!” depensa ni Mark, basang-basa at hiyang-hiya.
Pero hindi naniwala ang babae. Lumipat ito ng upuan sa pinakamalayong dulo at iniwan si Mark na nag-iisa.
Ang mga ibang pasahero sa Business Class? Nagpapalakpakan. Ang iba ay tumatawa at kinukunan siya ng video.
“Buti nga sa’yo, Cheater!” sigaw ng isang matanda. “You go, Girl!” sigaw ng isa pang pasahero sa akin.
Si Mark? Nakaupo lang siya doon. Basang-basa ng alak, namumula sa hiya, at hindi makatingin sa kahit sino. May 13 oras pa bago kami lumapag, at wala siyang matatakbuhan. Kailangan niyang tiisin ang mga matang mapanghusga sa loob ng eroplano.
Naglakad ako pabalik sa galley nang nakataas ang noo.
Maaaring mawalan ako ng boyfriend, at baka mapagalitan ako ng manager ko pagbaba (worth it naman), pero nakuha ko ang aking dignidad.
Ang Business Class na dapat sana ay luxury trip niya, ay naging Economy Class ng kanyang karma.
