PINAG-COMMUTE AKO NG ASAWA KO SA SIKSIKANG BUS ARAW-ARAW HABANG ANG KABIT NIYA PALA ANG NAGPAPASASA SA KOTSE KO—PERO NANG MAKITA KO SILA SA HOTEL, TAHIMIK KONG GINAMIT ANG SPARE KEY AT INIWAN SILANG NAKANGANGA SA PARKING LOT.
Ako si Clarissa. Isang Senior Accountant sa isang malaking kumpanya. Ako ang breadwinner. Ang asawa kong si Jerome ay dalawang taon nang walang trabaho, “nagbi-business” daw pero wala namang kita.
Ang pinaka-iniingatan kong pundar ay ang aking Brand New SUV. Katas ito ng puyat at pagod ko.
Pero nitong mga nakaraang buwan, hindi ko ito magamit.
“Mahal, mag-bus ka na lang muna,” sabi ni Jerome tuwing umaga. “Gagamitin ko kasi ang kotse pang-deliver ng mga orders ko. At saka sira ‘yung aircon, ipapaayos ko pa. Kawawa ka naman kung mainitan ka. Mag-Grab o Bus ka na lang.”
Dahil mahal ko siya at gusto kong suportahan ang “business” niya, pumayag ako.
Araw-araw, nakikipagsiksikan ako sa bus at MRT. Pumapasok ako sa opisina na pawisan, haggard, at pagod na pagod sa biyahe. Habang si Jerome, de-kotse.
Isang Biyernes ng hapon, habang nakasakay ako sa bus pauwi, naipit kami sa traffic sa tapat ng isang sikat na Hotel.
Napatingin ako sa bintana.
Sa driveway ng hotel, may nakaparadang pamilyar na sasakyan. Ang SUV ko.
At hindi si Jerome ang nagmamaneho.
Bumaba mula sa driver’s seat ang isang babae—si Ivy, ang dating kaklase ni Jerome na lagi niyang sinasabing “tropa” lang daw. Nakasuot si Ivy ng sexy na damit, naka-shades, at parang donya kung umasta habang inaabot ang susi sa valet parking.
Lumabas din si Jerome mula sa passenger seat. Hinalikan niya si Ivy sa pisngi. Masaya silang naglakad papasok ng hotel lobby.
Kumulo ang dugo ko.
Yung kotseng pinaghirapan ko… yung kotseng dahilan kung bakit ako nagtitiis sa bus… ay ginagawa palang service vehicle ng kabit niya?! At si Ivy pa ang nagda-drive?!
Bumaba ako ng bus. Hindi ako nag-iskandalo sa lobby. Matalino ako.
Dumeretso ako sa parking lot kung saan dinala ng valet ang kotse ko.
Dahil nasa akin ang Spare Key (duplicate na susi) na laging nasa bag ko, madali kong nabuksan ang pinto.
Pinaandar ko ang makina. Malamig ang aircon. Hindi naman pala sira! Puno pa ng gas—na siguro ay galing din sa pera ko.
Sa passenger seat, nakita ko ang bag ni Ivy at wallet ni Jerome.
Kinuha ko ang mga gamit nila at itinapon ko lahat sa semento ng parking lot.
Pagkatapos, inilabas ko ang kotse sa parking at ipinarada sa kabilang kalsada. Hinintay ko silang lumabas.
Makalipas ang tatlong oras, lumabas na sina Jerome at Ivy. Naka-akbay pa si Jerome. Tawa sila nang tawa.
Pumunta sila sa parking lot.
Nakita ko ang pagbabago ng mukha nila.
“H-Hon? Nasaan ang kotse?” tanong ni Ivy, natataranta. “Dito ‘yun pinark ah!”
“Teka, baka na-carnap!” sigaw ni Jerome. “Hala! Lagot ako kay Clarissa!”
Habang nagpa-panic sila, dahan-dahan kong pinaandar ang SUV at huminto mismo sa tapat nila. Binaba ko ang bintana.
Nanlaki ang mga mata ni Jerome. Para siyang nakakita ng multo.
“C-Clarissa?!” nauutal na sigaw ni Jerome. “B-Bakit… anong ginagawa mo dito?!”
Si Ivy naman ay namutla at nagtago sa likod ni Jerome.
Tumingin ako sa kanila nang may matamis na ngiti.
“Oh, Jerome,” sabi ko. “Sabi mo sira ang aircon? Ang lamig naman ah. Sabi mo pang-business? Bakit nasa hotel kayo ng ‘tropa’ mo?”
“Mahal! Let me explain! Nag-meeting lang kami!” palusot ni Jerome, pilit na binubuksan ang pinto ng kotse pero naka-lock ito. “Buksan mo ‘to! Umuwi na tayo! Pag-usapan natin ‘to!”
Pinaandar ko nang kaunti ang kotse, dahilan para matisod siya kakahabol.
“Umuwi?” tanong ko. “Ako, uuwi na. Kayo? Bahala kayo.”
“Clarissa! Paano kami uuwi?! Wala kaming dalang pera! Nasa loob ng kotse ang wallet ko!” sigaw ni Jerome.
Tinuro ko ang mga kalat sa semento sa malayo.
“Ayun ang mga wallet niyo. Pulutin niyo na lang. Pero itong sasakyan?”
Tinignan ko si Ivy nang masama.
“Ang kotseng ito ay nakapangalan sa akin. Binayaran ko gamit ang dugo at pawis ko. Hindi ito taxi para sa mga kabit.”
Humarap ako kay Jerome.
“Kung gusto mong mag-drive ng magandang sasakyan ang babae mo, magtrabaho ka at ibili mo siya. Huwag kang palamunin.”
“Clarissa! Huwag mo kaming iwan dito! Walang taxi dito! Umuulan na!” sigaw ni Jerome habang nagsisimula nang pumatak ang ulan.
Isinarado ko ang bintana.
Pinaharurot ko ang sasakyan palayo.
Sa side mirror, nakita ko silang dalawa—basa, nag-aaway, at nagtuturu-turo kung sino ang may kasalanan.
Pag-uwi ko, pinalitan ko agad ang lock ng bahay. Impake na ang mga gamit ni Jerome sa labas ng gate.
Simula noon, hindi na ako sumakay ng bus. Lagi na akong fresh at maganda sa pagpasok sa trabaho, sakay ng kotseng pinaghirapan ko, malaya mula sa bigat ng asawang manloloko.
