PINALAKAD AKO NG BOSS KO SA GITNA NG BAGYO PARA BUMILI NG KAPE, PERO PAGBALIK KO AY SINIGAWAN NIYA AKO DAHIL “MALAMIG” NA DAW ITO—BINUHOS KO ANG KAPE SA BASURAHAN AT NAG-RESIGN. ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS, HALOS LUMUHOD SIYA SA PAGSISISI.
Ako si Mira. Isang Executive Assistant sa isang malaking kumpanya. Ang boss ko, si Mr. Salazar, ay kilala sa pagiging masungit, mapagmataas, at walang pakialam sa kapakanan ng empleyado.
Isang hapon, bumuhos ang napakalakas na ulan. Signal number 2 ang bagyo. Baha na sa kalsada at halos walang masakyan.
Tinawag ako ni Mr. Salazar sa kanyang opisina.
“Mira,” utos niya habang nakatingin sa labas ng bintana. “Gusto ko ng Caramel Macchiato galing sa paborito kong coffee shop. Yung nasa kabilang kanto.”
“Sir?” gulat na tanong ko. “Sir, bumabagyo po. Baha na po sa labas hanggang tuhod. Pwede po bang magtimpla na lang ako dito sa pantry?”
Tinignan niya ako nang masama.
“Binabayaran kita para sundin ang utos ko, hindi para magreklamo. Kung ayaw mong mabasa, gumamit ka ng payong. Now go!”
Wala akong nagawa. Kinuha ko ang payong ko at lumusong sa baha.
Basang-basa ang sapatos at palda ko. Ang lakas ng hangin, halos baliin ang payong ko. Nanginginig ako sa lamig habang naglalakad pabalik bitbit ang mainit na kape. Tiniyak kong hindi mababasa ang kape kahit na ako ang basang-basa.
Pagbalik ko sa opisina, nanginginig ang buong katawan ko. Tumutulo ang tubig mula sa buhok ko papunta sa carpet.
Inabot ko ang kape kay Mr. Salazar.
“Here is your coffee, Sir,” sabi ko, nanginginig ang ngipin.
Hinawakan ni Mr. Salazar ang cup. Kumunot ang noo niya.
“Ano ‘to?” bulyaw niya. “Mira! Ang tagal-tagal mo nawala, tapos ibibigay mo sa akin malamig na kape?! Tanga ka ba?!”
“Sir… mainit pa po ‘yan…” katwiran ko.
“Malamig na para sa akin!” sigaw niya. “Hindi ko iinumin ang basurang ‘to! Bumalik ka sa labas at ibili mo ako ng bago! Bilisan mo!”
Napuno ako.
Sa sandaling iyon, narealize ko na kahit anong sipag ko, hindi niya ako trinatrato bilang tao. Para sa kanya, isa lang akong makina.
Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang kape mula sa mesa niya.
“Gusto niyo po ng bago, Sir?” tanong ko nang kalmado.
Naglakad ako papunta sa trash bin sa gilid ng mesa niya.
Sa harap ng mukha niya, IBINUHOS ko ang kape sa basurahan.
Nanlaki ang mata ni Mr. Salazar. “Anong ginagawa mo?!”
Kinuha ko ang resignation letter na matagal ko nang inihanda pero takot akong ipasa. Inilapag ko ito sa mesa niya na ngayon ay basa na dahil sa kape.
“I quit, Sir,” matapang na sabi ko. “Hindi ako aso na pwede niyong palusungin sa baha para lang sa kapritso niyo. Aalis na ako.”
“Hah! Sige, umalis ka!” sigaw niya habang palabas ako. “Wala kang mararating! Tignan natin kung may tatanggap pa sa’yo!”
Umuwi ako na basa, pero magaan ang loob ko.
Ginamit ko ang nakuha kong back pay at ang maliit kong ipon. Dahil mahilig talaga ako sa kape at baking, nagtayo ako ng isang maliit pero aesthetic na coffee shop. At dahil sa tadhana, nakakuha ako ng pwesto sa tapat mismo ng building ni Mr. Salazar.
Pinangalanan ko itong “The Warm Cup.”
ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS…
Alas-tres ng hapon. Oras ng coffee break.
Nagtataka si Mr. Salazar. Tahimik ang opisina. Walang tao. Hinanap niya ang kanyang mga manager, staff, at bagong assistant. Wala sila sa pantry.
Sumilip siya sa bintana.
Nakita niya ang mahabang pila sa tapat ng building—sa bagong bukas na coffee shop.
Nakita niya ang lahat ng empleyado niya—mula sa guard, janitor, hanggang sa mga VP—na masayang nagkakape at kumakain ng pastries sa The Warm Cup.
Bumaba si Mr. Salazar, galit na galit. Susugurin niya ang mga empleyado.
Pagpasok niya sa coffee shop, amoy na amoy ang bango ng brewed coffee at freshly baked croissants.
Nakita niya ako sa counter. Naka-apron, maganda, masaya, at nakangiti habang nagse-serve sa mga dating katrabaho ko.
“Mira?!” gulat na sigaw ni Mr. Salazar.
Tumahimik ang buong shop. Tumingin ang lahat sa kanya.
“Sir Salazar!” bati ko nang nakangiti. “Welcome po sa The Warm Cup. Gusto niyo po ba ng Caramel Macchiato? Don’t worry, hindi po ako magpapalusong sa baha para gawin ‘yan. Freshly brewed po ito.”
Nagtawanan ang mga empleyado.
“Ikaw… ikaw ang may-ari nito?” hindi makapaniwala ang dati kong boss.
“Opo,” sagot ko. “Nung sinabi niyong wala akong mararating, nagkamali kayo. Nakatawid lang po ako sa kalsada.”
Lumapit ang HR Manager sa akin. “Mira, ang sarap talaga ng kape mo! At ang gaan ng feeling dito. Hindi katulad sa office, puro sigawan.”
Namula sa hiya si Mr. Salazar. Nakita niyang mas gusto ng mga tao niya dito kaysa sa opisina niya. Nawalan siya ng kapangyarihan sa teritoryo ko.
Dahan-dahan siyang lumapit sa counter.
“Pwede ba… pwede ba akong umorder?” mahina niyang tanong, wala na ang yabang.
Ngumiti ako at inabutan siya ng menu.
“Syempre naman, Sir. Dito, bawal ang masungit, pero welcome ang lahat. 150 pesos po para sa Macchiato.”
Binayaran niya ang kape at umupo sa isang sulok. Habang humihigop siya ng mainit na kape, nakita ko sa mga mata niya ang pagsisisi.
Nalaman niya sa araw na iyon na ang empleyadong tinatrato mong parang basura ay pwedeng maging taong titingalain mo balang araw. At ang kape? Mas masarap ito kapag gawa ng kamay na may dignidad at pagmamahal.
