NIREGALUHAN AKO NG BIYENAN KO NG “BASAHAN” SA BIRTHDAY KO PARA IPAMUKHA NA MAHIRAP AKO—ISANG LINGGO MATAPOS ‘YON, NANALO AKO SA LOTTO AT IBINALIK KO SA KANYA ANG BASAHAN KASAMA ANG SULAT NA: “SORRY, HINDI BAGAY ANG BASAHAN AT ANG UGALI MO SA BAGO KONG MANSYON.”
Ako si Joy. Lumaki ako sa hirap, kaya nang mapangasawa ko si Lance, na galing sa mayamang pamilya, hindi naging madali ang buhay ko. Mabait si Lance, pero ang nanay niyang si Doña Terry ay napakalupit.
Ang tingin ni Doña Terry sa akin ay “gold digger.” Kahit anong sipag ko sa trabaho bilang teacher, para sa kanya, isa lang akong “hampaslupa” na dumikit sa anak niya.
Dumating ang 30th Birthday ko. Nag-organize si Lance ng simpleng dinner sa bahay namin. Dumating si Doña Terry na may dalang isang gift box na nakabalot sa mamahaling wrapper.
Natuwa ako. “Baka tanggap na niya ako,” isip ko.
Sa harap ng ibang bisita, inabot niya ito sa akin.
“Happy Birthday, Joy,” nakangising sabi ni Doña Terry. “Buksan mo na. Pinili ko ‘yan para sa’yo.”
Excited kong binuksan ang regalo.
Pagkaalis ng wrapper… tumambad sa akin ang isang maruming basahan (doormat). Luma na ito, may mantsa, at halatang ginamit na pamunas ng putik.
Nagtawanan ang mga kaibigan ni Doña Terry.
“Oh, bakit hindi ka masaya?” tanong ng biyenan ko. “Bagay ‘yan sa’yo, Joy. ‘Yan ang nagsisilbing paalala kung saan ka nanggaling—sa dumi. At ‘yan din ang silbi mo sa pamilyang ito. Taga-linis.”
Gusto kong umiyak. Gusto kong sumigaw. Nakita ko ang galit sa mata ni Lance at akmang sasagot siya, pero hinawakan ko ang kamay niya.
Ngumiti ako kay Doña Terry. Isang ngiti na puno ng dignidad.
“Salamat po, Mommy,” sabi ko nang mahinahon. “Tatanggapin ko po ito. Balang araw, magagamit ko rin ‘to.”
Umirap lang siya. “Asa ka pa. Wala kang mararating.”
ISANG LINGGO ANG NAKALIPAS…
Tumaya ako sa Ultra Lotto 6/58. Numero ng birthday ko at birthday ng namayapa kong tatay.
Nang gabing iyon, habang nanonood kami ng TV, lumabas ang resulta.
08-25-13-19-30-05
Hawak ko ang ticket. Nanlaki ang mata ko. Nanginginig ang kamay ko.
“Lance…” bulong ko. “Nanalo tayo… 300 Million Pesos…”
Hindi kami makapaniwala. Yakap-yakap kami ni Lance habang umiiyak sa tuwa. Sa wakas, makakaalis na kami sa anino ng nanay niya.
Agad kaming kumilos. Kinuha namin ang premyo nang tahimik.
Sa loob ng dalawang araw, nakabili ako ng Brand New Mansion sa isang exclusive subdivision—mas malaki at mas maganda pa sa bahay ni Doña Terry. Binayaran ko ito ng CASH.
Bumili rin ako ng bagong sasakyan at nag-invest sa negosyo.
Nang maayos na ang lahat, naalala ko ang regalo ni Doña Terry.
Kinuha ko ang maruming basahan. Inilagay ko ito sa isang Louis Vuitton box (yung box ng bag na binili ko).
Nagpatawag ako ng courier.
Sa mansyon ni Doña Terry, nagkakape siya kasama ang mga amigas niya.
Dumating ang delivery boy.
“Ma’am, delivery po para kay Doña Terry. Galing po kay Ma’am Joy.”
Napangisi si Doña Terry. “Joy? Hah! Siguro humihingi ng tawad ‘yun o nanghihiram ng pera. Tignan niyo, girls, naka-LV box pa! Baka peke ang laman!”
Excited niyang binuksan ang box sa harap ng mga kaibigan niya.
Pag-angat ng takip…
Ang laman ay ang lumang basahan na iniregalo niya kay Joy.
Nawala ang ngiti ni Doña Terry.
Sa ibabaw ng basahan, may isang Gintong Sobre. Binuksan niya ito at binasa ang card na nakasulat sa magandang calligraphy.
“Dearest Mommy Terry,
Ibabalik ko na po ang regalo niyo. Pasensya na po, hindi ko na kasi ito magagamit.
Bumili na po kasi ako ng sarili kong Mansyon sa Forbes Park. Cash po. Ang sahig po namin ay gawa sa Italian Marble, kaya hindi po bagay ang maruming basahan niyo doon.
At isa pa po… napag-usapan namin ni Lance na sa bagong bahay namin, bawal ang nega.
Kaya hindi na rin po namin kailangan ng biyenan na katulad niyo sa buhay namin. You are permanently banned from our property. Enjoy your life alone.
Nagmamahal,
Joy (The Multi-Millionaire)”
