KINUHA AKONG WEDDING SINGER SA ISANG MARANGYANG KASAL—PERO HUMAGULGOL ANG GROOM SA ALTAR NANG MARINIG ANG BOSES KO AT MA-REALIZE NIYANG AKO ANG BABAENG INIWAN NIYA NANG WALANG PAALAM.
Ako si Rina. Isang professional event singer. Ito ang bread and butter ko. Sanay na ako sa mga kasal—sa tamis ng sumpaan, sa ganda ng bulaklak, at sa iyak ng mga magulang. Para sa akin, trabaho lang ito.
Isang araw, tinawagan ako ng coordinator ko.
“Rina, may big event tayo. Rush booking. Doble ang bayad. Sa Manila Cathedral ang kasal. Mayaman ang pamilya, kaya kailangan perfect ang kanta ha?”
Pumayag ako agad. Kailangan ko ng pera para sa operasyon ng Nanay ko. Hindi ko na tinanong kung sino ang ikakasal. Ang sabi lang sa akin, kailangan kong kantahin ang “Ikaw at Ako” habang naglalakad ang bride.
Araw ng kasal.
Napakaganda ng simbahan. Puno ng puting rosas. Ang mga bisita ay nakasuot ng mamahaling barong at gown.
Umakyat ako sa loft (yung balcony sa taas ng simbahan kung saan nakapwesto ang choir). Mula doon, kitang-kita ko ang altar, pero hindi nila ako masyadong kita mula sa baba.
Naglakad na ang entourage.
Nang bumukas ang malaking pinto para sa Bride, nagsimula na akong kumanta.
“At ngayon, nandito na tayo… Sa harap ng dambana…”
Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong katedral. Buong puso. Damang-dama.
Sa altar, nakatayo ang Groom. Nakatalikod siya sa akin, nakaharap sa bride na naglalakad palapit.
Pero nang marinig niya ang unang linya ng kanta… nakita kong nanigas ang balikat ng Groom.
Dahan-dahan siyang lumingon sa paligid. Hindi sa bride siya nakatingin. Hinahanap niya kung saan nanggagaling ang boses.
Tumingala siya sa loft.
Nagkatagpo ang aming mga mata.
Tumigil ang mundo ko. Nalaglag ang hawak kong lyrics sheet, pero tinuloy ko ang pagkanta mula sa memorya.
Ang Groom… ay si Carlo.
Si Carlo—ang lalaking minahal ko ng limang taon. Ang lalaking nangakong pakakasalan ako. Ang lalaking bigla na lang naglaho parang bula dalawang taon na ang nakararaan. Walang text, walang call, walang break-up letter. Iniwan niya ako sa ere habang nagpaplano na kami ng future.
Ngayon, nakatayo siya sa altar. Ikakasal na sa iba.
Nakita ko ang gulat sa mukha ni Carlo. Namutla siya.
Nanginginig ang boses ko, pero hindi ako tumigil.
“Pangako sa’yo… ikaw lang ang iibigin…”
Ang sakit kantahin ng mga linyang ‘yan para sa lalaking sumira ng puso mo. Pero professional ako. Tinuloy ko.
Nakita ng lahat na nagsimulang umiyak si Carlo.
Akala ng mga bisita, tears of joy ‘yun dahil nakita niya ang bride.
“Aww, ang sweet naman ng groom, naiyak sa ganda ng bride,” bulungan ng mga tao.
Pero alam ko ang totoo. At alam ni Carlo ang totoo.
Hindi siya umiiyak dahil sa saya. Umiiyak siya sa gulat, hiya, at pagsisisi.
Habang kumakanta ako, nakatitig lang siya sa akin sa taas. Parang sinasabi ng mga mata niya: “Rina… patawarin mo ako.”
Nakita ko kung paano niya pinunasan ang luha niya nang makarating ang bride sa tabi niya. Ang bride ay maganda, mayaman, at mukhang mabait. Hindi niya alam na ang singer na kumakanta para sa kanila ay ang babaeng winasak ng asawa niya.
Natapos ang kanta.
Bumaba ako ng loft para kunin ang gamit ko at umalis na sana agad bago pa magsimula ang reception. Ayoko nang makita sila.
Pero sa likod ng simbahan, habang naghihintay ng sasakyan, tumakbo palapit si Carlo. Iniwan niya saglit ang photo session sa altar.
“Rina!” hingal na tawag niya.
Humarap ako. Kalmado. Walang luha. Naubos na ang luha ko dalawang taon na ang nakararaan.
“Carlo,” bati ko. “Congratulations. Best wishes.”
“Rina, I’m sorry…” naiiyak na sabi ni Carlo. Hinawakan niya ang kamay ko. “Natakot ako noon. Wala akong pera. Hindi ko kaya ang responsibilidad. Siya… siya ang pinili ng magulang ko para sa negosyo. Rina, maniwala ka, ikaw pa rin ang—”
Binawi ko ang kamay ko.
“Huwag,” putol ko sa kanya. “Huwag mong babuyin ang kasal mo, Carlo. Nasa loob ang asawa mo. Nangako ka sa harap ng Diyos kanina.”
“Pero nagsisisi ako! Nung narinig ko ang boses mo… narealize ko kung ano ang pinakawalan ko.”
Ngumiti ako nang mapait.
“Buti naman narealize mo. Pero Carlo, bayad na ako sa serbisyo ko. Ang kanta ko kanina? ‘Yun na ang huling alay ko sa’yo. Ang ‘Ikaw at Ako’ ay para na sa inyong dalawa ng asawa mo. Wala na ako doon.”
Dumating ang sundo kong sasakyan.
“Paalam, Carlo. Sana maging masaya ka. Dahil ako? Masaya na ako na hindi ikaw ang nakatuluyan ko. Kasi ngayon alam ko na… hindi ko deserve ang lalaking duwag.”
Sumakay ako ng kotse at hindi na lumingon.
Iniwan ko si Carlo na nakatayo sa labas ng simbahan, luhaan, habang tinatawag siya ng photographer para sa family picture.
Sa araw na ‘yon, kumita ako ng malaki para sa Nanay ko. Pero higit sa pera, nakuha ko ang closure na matagal ko nang hinahanap. Napatunayan ko na kaya ko siyang harapin at kantahan nang hindi na nasasaktan. Ako ang nanalo.
