ANG HULING REGALO: KALAYAAN
Alas-onse na ng gabi. Tunaw na ang kandila sa mesa at malamig na ang Steak na niluto ko.
Ika-limang anibersaryo namin ngayon ng asawa kong si Mark.
Tumunog ang cellphone ko. Si Mark.
“Hello, Hon?” sagot ko, pilit na pinapasigla ang boses ko.
“Hon, sorry,” bungad niya agad. Ang ingay sa background ay parang nasa opisina. “Hindi ako makakauwi agad. Tambak ang trabaho. Emergency meeting. At… sorry, nawala sa isip ko na anniversary natin ngayon. Babawi ako bukas, promise.”
Naramdaman ko ang kirot sa dibdib ko. “Okay lang, Mark. Naiintindihan ko. Mag-ingat ka.”
Binaba ko ang telepono. Pinilit kong intindihin. Busy siya. Para sa amin naman ‘to.
Habang nililigpit ko ang mga plato, naisipan kong mag-scroll sa Facebook pampalipas ng lungkot.
Sa pinakaunang post sa newsfeed ko, parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Isang litrato mula kay Jessica, ang kanyang “masipag” na sekretarya.
Sa litrato, nasa isang mamahaling restaurant sila. Nakataas ang mga baso ng wine, nagtatawanan, at magkadikit ang mga mukha.
Ang caption: “Late night dinner with Boss. Thank you sa treat! ❤️ #BestBossEver #OvertimeKuno”
Nanginig ang kamay ko. Overtime? Nakalimutan ang anniversary?
Hindi pala siya nakalimot. Sadyang wala lang siyang pakialam. Mas pinili niyang ipagdiwang ang gabi kasama ang babaeng ‘yun kaysa sa asawang naghihintay sa bahay.
Sa sandaling iyon, hindi ako umiyak. Sa halip, naramdaman ko ang kakaibang katahimikan. Ang pagod ko sa limang taon na pagpapakatanga ay biglang nawala at napalitan ng determinasyon.
Tumayo ako. Kumuha ako ng malalaking Black Garbage Bags.
Pumasok ako sa kwarto. Binuksan ko ang cabinet ni Mark.
Lahat.
Ang mga mamahaling suit niya. Ang mga sapatos. Ang mga relo. Ang mga underwear. Pati ang toothbrush niya sa banyo.
Wala akong itinira. Inilagay ko lahat sa itim na plastic na parang basurang itatapon.
Pagkatapos, binitbit ko ang limang malalaking supot palabas ng bahay. Iniwan ko ang mga ito sa tapat ng gate, sa tabi ng totoong basurahan.
Sumunod, tinawagan ko ang 24-hour locksmith na kakilala ko.
“Kuya, emergency. Pakipalitan lahat ng seradura ng pinto. Ngayon din. Babayaran kita ng triple.”
Alas-dos ng madaling araw nang dumating ang kotse ni Mark.
Gising na gising ako, nakaupo sa sofa, umiinom ng wine na dapat sana ay pagsasaluhan namin.
Narinig ko ang pagbukas ng gate. Narinig ko ang pagtataka sa boses niya.
“Ano ‘to? Bakit may mga basura dito?”
Maya-maya, narinig ko ang pagpasok ng susi sa pinto. Kagruuu… Kagruuu…
Ayaw bumukas.
Sinubukan niya ulit. Kinatok niya ang pinto nang malakas.
“Hon?! Buksan mo ‘to! Bakit ayaw gumana ng susi ko?!” sigaw ni Mark. “At bakit nasa labas ang mga damit ko?!”
Binuksan ko ang ilaw sa porch, pero hindi ko binuksan ang pinto. Dumungaw lang ako sa bintana sa tabi ng pinto. Nakita ko si Mark, pawisan, gusot ang damit, at amoy alak at pabango ng babae.
“Hon! Anong nangyayari?!” tanong niya, halatang kinakabahan na.
Pinakita ko sa kanya ang cellphone ko. Naka-display doon ang screenshot ng post ni Jessica.
Nanlaki ang mata ni Mark. “H-Hon… Let me explain! Wala ‘yan! Kain lang ‘yan!”
Ngumiti ako. Isang ngiting walang bahid ng pagmamahal.
“Mark,” sabi ko nang malumanay. “Sabi mo nakalimutan mo ang anniversary natin, di ba?”
“Hon, sorry na! Papasukin mo na ako! Pag-usapan natin ‘to!”
Umiling ako.
“Huwag kang mag-alala. Hindi ako galit. Sa katunayan, may regalo ako sa’yo.”
Itinuro ko ang mga itim na supot ng basura sa paanan niya na naglalaman ng buong buhay niya.
“Ayan ang gamit mo. At itong pinto? Hindi na ‘yan bubukas para sa’yo.”
“Anong ibig mong sabihin?!” sigaw niya, halos maiyak na.
Tinignan ko siya sa huling pagkakataon.
“Happy Anniversary, Husband. Ang regalo ko sa’yo ay… KALAYAAN (Freedom).”
Isinara ko ang kurtina at pinatay ang ilaw.
Sa labas, rinig ko ang kanyang pagsisigaw at pagkatok. Pero sa loob ng bahay—at sa loob ng puso ko—sa wakas, tahimik na.
