ITINAKWIL AKO NG ASAWA KO DAHIL SA UTOS NG NANAY NIYA

ITINAKWIL AKO NG ASAWA KO DAHIL SA UTOS NG NANAY NIYA—PERO HALOS HIMATAYIN SILA NANG MALAMAN NILANG ANG MANSYON NA PINANGARAP NILANG BILHIN AY NAKAPANGALAN SA “PALAMUNIN” NA PINALAYAS NILA.

Ako si Katrina. Isang simpleng housewife. Sa paningin ng biyenan kong si Doña Ising, isa lang akong “gold digger” na kumapit sa anak niyang si Lester.

Si Lester ay isang Manager sa bangko. Hindi kami mayaman, pero komportable. Ang problema, nakatira kami sa puder ni Doña Ising.

Araw-araw, impyerno ang buhay ko.

“Hoy Katrina! Ang alat ng luto mo! Sayang ang pera ng anak ko sa’yo!” “Katrina! Labhan mo ‘tong kurtina! Wala kang silbi kung tutunganga ka lang!”

Ginawa niya akong katulong. At ang masakit? Si Lester, na asawa ko, ay hindi man lang ako maipagtanggol. Takot na takot siya sa Nanay niya. Mama’s Boy ika nga.

Isang gabi, sumabog na ang lahat.

Umuwi si Lester na pagod. Nakalimutan kong plantsahin ang polo niya para bukas dahil inutusan ako ni Doña Ising na linisin ang buong garahe mag-isa.

Nagalit si Doña Ising.

“Lester!” sigaw ng biyenan ko. “Tignan mo ‘yang asawa mo! Walang kwenta! Polo mo lang hindi pa maasikaso? Hiwalayan mo na ‘yan! Pabigat lang ‘yan sa buhay natin!”

“Ma, tama na po…” pakiusap ko habang umiiyak. “Pagod na pagod na po ako…”

“Sumasagot ka pa?!” akmang sasampalin ako ni Doña Ising pero umiwas ako.

Humarap si Doña Ising kay Lester. Ang mukha niya ay puno ng galit.

“Namimihasa na ang babaeng ‘yan! Lester, papiliin kita ngayon din. DITO, NGAYON MISMO.”

Dinuro ako ni Doña Ising.

“Sino ang pipiliin mo? AKO na nagluwal at nagpalaki sa’yo? O ITONG BABAENG HAMPASLUPA na wala namang ambag sa buhay mo?”

Tumahimik ang buong bahay. Tumingin ako kay Lester. Umaasa ako. Asawa mo ako, Lester. Ipaglaban mo naman ako.

Yumuko si Lester. Hindi siya makatingin sa akin.

“Sorry, Kat…” bulong ni Lester. “Hindi ko pwedeng iwan si Mama. Siya ang Nanay ko. Utang ko ang buhay ko sa kanya.”

Parang dinurog ang puso ko. Pinili niya ang Nanay niyang mapang-api kaysa sa asawa niyang nagmamahal at nagsisilbi sa kanya.

“Lester, sigurado ka ba?” tanong ko, pinipigil ang hikbi. “Kapag lumabas ako sa pintong ‘yan, hindi na ako babalik.”

“Umalis ka na!” sigaw ni Doña Ising. “Layuan mo ang anak ko!”

Tumango ako. Pumasok ako sa kwarto at kinuha ang maliit kong maleta. Bago ako umalis, may inabot akong isang Red Envelope kay Lester.

“Lester, ito sana ang surprise gift ko sa’yo para sa 5th Anniversary natin bukas,” sabi ko.

Hinablot ni Doña Ising ang envelope at tinapon sa basurahan.

“Wala kaming kailangan sa basura mo! Lumayas ka!”

Umalis ako ng gabing iyon. Luhaan, pero buo ang loob.

---

ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS…

Nabalitaan kong naghahanap ng bagong bahay si Lester at Doña Ising dahil ibebenta na ang luma nilang bahay pambayad sa utang ng biyenan ko sa sugal.

Nagtungo sila sa “Villa Arcadia,” ang pinakamahal at pinaka-eksklusibong subdivision sa lungsod. May “Open House” daw ang pinakamalaking mansyon doon.

Namangha si Doña Ising sa ganda ng mansyon. Marble floors, gold chandeliers, malaking swimming pool.

“Anak! Ito na! Ito ang bagay sa atin!” tuwang-tuwang sabi ni Doña Ising. “Kausapin mo ang ahente! Bilhin natin ‘to!”

“Ma, mahal ‘to… baka hindi kaya ng loan ko,” kamot-ulo ni Lester.

“Subukan mo! Malay mo pumayag ang may-ari!”

Lumapit sila sa Real Estate Agent.

“Sir, Ma’am,” sabi ng ahente. “Sakto po ang dating niyo. Nandito po ang OWNER ng mansyon. Siya po mismo ang mag-aapprove kung pwede kayong bumili.”

Bumukas ang malaking double doors sa taas ng grand staircase.

Bumaba ang isang babae. Nakasuot ng eleganteng pulang dress, naka-heels, at puno ng kumpiyansa.

Nalaglag ang panga ni Lester. Nanlaki ang mata ni Doña Ising.

Si Katrina.

Hindi siya mukhang katulong. Mukha siyang Donya. Mukha siyang Reyna.

“K-Katrina?!” gulat na sigaw ni Lester.

Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng tagumpay.

“Good morning, Lester. Doña Ising. Welcome sa bahay ko.”

“B-Bahay mo?!” sigaw ni Doña Ising. “Imposible! Wala kang pera! Palamunin ka lang!”

Tumawa ako nang mahina.

“Yun ang akala niyo,” sagot ko. “Hindi niyo ba alam? Ako ang nag-iisang tagapagmana ng Alcantara Group of Companies. Nagpanggap lang akong simple dahil gusto kong malaman kung mamahalin ako ni Lester nang totoo kahit wala akong pera.”

Lumapit ako sa kanila.

“Naalala niyo ‘yung Red Envelope na tinapon niyo sa basurahan nung pinalayas niyo ako?”

Namutla si Lester. “Yung… yung anniversary gift?”

“Oo,” sagot ko. “Ang laman ng envelope na ‘yun ay ang TITULO ng mansyon na ito. Nakapangalan sana sa ating dalawa, Lester. Surprise ko sana ‘yun. Gusto kong dito tayo magsimula ng pamilya, kasama ang Nanay mo.”

Napaupo si Doña Ising sa sofa, halos himatayin sa panghihinayang.

“P-Pero…” patuloy ko, ang boses ko ay naging matalim. “Pinili mo ang Nanay mo. At tinapon niyo ako na parang basura. Kaya tinapon niyo rin ang kinabukasan niyo.”

“Kat! Babe! Sorry!” lumuhod si Lester at kumapit sa binti ko. “Hindi ko alam! Mahal pa kita! Patawarin mo ako! Buuin natin ulit ang pamilya natin!”

Tinignan ko siya. Wala na akong naramdamang pagmamahal. Awa na lang.

“Tumayo ka diyan, Lester,” utos ko. “Nakakapagod na. Pinapili kita noon, di ba? At nakapili ka na. Panindigan mo ‘yan.”

Humarap ako sa guard.

“Guard, pakilabas po ang mga trespassers. Ayoko ng maduduming tao sa mansyon ko.”

Habang kinakaladkad sila palabas ng gate, rinig na rinig ko ang pagsisisi ni Lester at ang pag-iyak ni Doña Ising.

Nakatayo ako sa balkonahe ng mansyon ko, humihigop ng kape. Masakit mawalan ng asawa, pero mas masarap sa pakiramdam ang mabawi ang sarili mong halaga. Napatunayan ko na minsan, ang pag-alis ay hindi pagsuko—ito ay pag-angat.