PINILI NG ASAWA KO ANG NANAY NIYANG MATAPOBRE KAYSA SA AKIN AT PINALAYAS AKO—PERO LUMUHOD SILA SA IYAK NANG MALAMAN NILANG ANG BILYONARYONG MAY-ARI NG “DREAM HOUSE” NILA AY ANG BABAENG TINAWAG NILANG “WALANG SILBI”.
Ako si Rina. Sa loob ng limang taon, nagtiis ako bilang asawa ni Dave. Mahal ko siya, pero ang Nanay niyang si Doña Esmeralda ay parang tinik sa lalamunan ko.

Kahit ako ang nagbabayad ng bills at gumagawa ng gawaing bahay habang nag-o-online selling, ang tingin sa akin ni Doña Esmeralda ay “palamunin.” Para sa kanya, walang babaeng sapat para sa “baby boy” niya.

Isang gabi, umuwi si Dave na mainit ang ulo galing sa trabaho. Nagkataon na hindi ko pa naluluto ang paborito niyang sinigang dahil inutusan ako ng Nanay niya na labhan ang mga kurtina gamit ang kamay.

Sumabog si Doña Esmeralda.

“Walang kwenta!” sigaw ng biyenan ko habang tinatapon ang niluluto ko sa sahig. “Tignan mo Dave! Gutom ka na, pero inuna pa ng asawa mo ang pagse-cellphone! Hiwalayan mo na ‘yan!”

“Ma, nagtatrabaho po ako sa cellphone…” paliwanag ko habang pinupulot ang kalat.

“Sumasagot ka pa?!” akmang sasampalin ako ni Doña Esmeralda.

Humarap ang biyenan ko kay Dave.

“Dave! Papiliin kita ngayon din. Sawang-sawa na ako sa pagmumukha ng babaeng ‘yan. SINO ANG PIPILIIN MO? Ang Nanay mong nagpalaki sa’yo, o ang asawa mong walang silbi?”

Tumahimik ang kusina. Tumingin ako kay Dave. Umiiyak ako, umaasang kakampihan niya ako kahit minsan lang.

Pero yumuko si Dave.

“Sorry, Rina…” mahinang sabi ni Dave. “Hindi ko kayang suwayin si Mama. Siya ang Nanay ko. Ikaw… pwede naman kitang palitan, pero ang Nanay, isa lang.”

Parang gumuho ang mundo ko. Ang sakit. Pinili niyang maging Mama’s Boy kaysa maging asawa.

“Umalis ka na!” tulak ni Doña Esmeralda sa akin. “Layuan mo ang anak ko! Wala kang makukuha sa amin!”

Tumango ako. Pinunasan ko ang luha ko. Pumasok ako sa kwarto at kinuha ang bag ko.

Bago ako lumabas ng pinto, lumingon ako kay Dave. May inabot akong isang Blue Envelope.

“Dave, ito sana ang regalo ko para sa birthday mo bukas,” sabi ko nang basag ang boses. “Pero dahil pinili mo ang Nanay mo, sa’yo na ‘yan. Itapon mo o sunugin mo, wala na akong pakialam.”

Hinablot ni Doña Esmeralda ang envelope at pinunit-punit sa harap ko nang hindi man lang tinitignan ang laman.

“Basura! Lumayas ka!”

Umalis ako nang gabing iyon. Masakit, pero malaya.

ANIM NA BUWAN ANG NAKALIPAS…

Nabalitaan kong nabaon sa utang sina Dave at Doña Esmeralda. Kailangan nilang lumipat ng bahay.

Nagpunta sila sa “Grand Villas Estate,” ang pinaka-eksklusibong subdivision sa bansa. Nagbabakasakali silang makahanap ng rent-to-own na unit dahil gusto pa rin ni Doña Esmeralda na magmukhang mayaman.

Napadaan sila sa pinakamalaking mansyon sa dulo ng subdivision. Kulay puti, may malaking fountain, at gold gate.

“Wow!” manghang sabi ni Doña Esmeralda. “Dave! Ito ang gusto ko! Ito ang bagay sa atin! Tanungin mo kung magkano! Siguro naman papayag silang hulugan!”

Lumapit sila sa gate. Sakto namang lumabas ang Head Broker.

“Good morning po,” bati ng broker. “Interesado po kayo sa mansyon? Swerte niyo po, nandito ang OWNER ngayon. Kakarating lang galing Europe.”

“Papasukin mo kami! Kakausapin namin siya!” utos ni Doña Esmeralda na parang siya na ang may-ari.

Pinapasok sila. Pagpasok sa grand living room, namangha sila sa mga mamahaling painting at furniture.

“Ang ganda…” bulong ni Dave. “Pangarap ko ‘to.”

“Oo anak! Bagay na bagay ito sa akin!” sabi ni Doña Esmeralda.

Biglang bumukas ang pinto sa second floor. Bumaba ang isang babae sa hagdanan.

Nakasuot siya ng eleganteng suit, may suot na diamonds, at mukhang CEO ng isang malaking kumpanya. Ang ganda niya ay nagniningning.

Nanlaki ang mata ni Dave. Nalaglag ang panga ni Doña Esmeralda.

Si Rina.

“R-Rina?!” gulat na sigaw ni Dave.

Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng kumpiyansa.

“Oh, Dave. Doña Esmeralda. Napadalaw kayo sa hamak na bahay ng ‘walang silbi’ niyong dating kasama.”

“I-Ikaw ang may-ari nito?!” sigaw ni Doña Esmeralda. “Paano?! Eh nagtitinda ka lang online!”

Tumawa ako nang mahina.

“Online selling? ‘Yun ang akala niyo. Ang totoo, ako ang may-ari ng Rina Cosmetics, ang brand na sikat na sikat ngayon sa Asia. Nagpanggap lang akong simple noon kasi gusto kong malaman kung mamahalin ako ni Dave nang totoo kahit wala akong pera.”

Lumapit ako sa kanila.

“Naalala niyo ‘yung Blue Envelope na pinunit niyo nung pinalayas niyo ako?”

Namutla si Dave.

“Ang laman nun, Dave… ay ang Deed of Absolute Sale ng mansyon na ito. Binili ko ito cash para sana sa ating dalawa. Surprise ko sana ‘yun sa birthday mo. Gusto kong dito tayo tumanda.”

Napaluhod si Dave sa sahig. Nanginginig ang kamay niya. Ang mansyon na pangarap niya… ay nasa kamay niya na sana noon, pero tinapon niya dahil sa utos ng Nanay niya.

“P-Pero,” patuloy ko, malamig ang boses. “Pinili mo ang Nanay mo. Pinili niyong tapakan ako. Kaya ang mansyon na ‘to? Akin lang.”

“Rina! Babe!” gumapang si Dave palapit sa akin. “Sorry! Mahal na mahal kita! Nagkamali lang ako! Patawarin mo ako! Buuin natin ulit ang pamilya natin! Paalisin ko na si Mama kung gusto mo!”

“Huwag!” sigaw ni Doña Esmeralda, na ngayon ay umiiyak na rin sa panghihinayang. “Rina! Anak! Joke lang ‘yung noon! Pamilya tayo!”

Tinignan ko sila. Wala na akong nararamdaman kundi awa.

“Guards,” tawag ko.

Agad na lumapit ang mga security.

“Pakilabas ang mga taong ito. Ang mansyon na ito ay para sa mga taong marunong magmahal, hindi para sa mga taong mukhang pera.”

Habang kinakaladkad sila palabas ng gate, rinig na rinig ko ang pagsisisi ni Dave at ang hagulgol ng biyenan ko.

Isinara ko ang pinto ng mansyon. Masarap ang hangin. Napatunayan ko na minsan, ang pinakamagandang ganti ay ang maging masaya at matagumpay nang wala ang mga taong humila sa’yo pababa.