ANG HULING DELIVER NI TATAY

ANG HULING DELIVER NI TATAY

Alas-singko ng umaga. Tumunog ang lumang alarm clock sa tabi ng kama ni Mang Robert.

Dahan-dahan siyang bumangon. Kumikirot ang kanyang likod at tuhod—mga senyales ng 65 taong pamamalagi sa mundo at sampung taong pagiging delivery rider.

Tinignan niya ang kalendaryo sa dingding. May markang X ang petsa bukas.

“Isa na lang,” bulong ni Robert sa sarili habang nagkakape. “Huling byahe ko na ito. Bukas, retirado na ako.”

Sa loob ng maraming taon, ang motorsiklo niya ang naging paa niya. Ito ang nagpaaral kay Mark na ngayon ay Engineer na, at kay Sarah na Teacher na. Tiniis niya ang init, ulan, usok, at pangmamaliit ng ibang tao sa kalsada. Lahat ‘yun, para sa pamilya.

Naging maayos ang maghapon. Pero nang dumating ang huling delivery—isang package na dadalhin sa isang exclusive subdivision na 5 kilometro pa ang layo—biglang tumirik ang kanyang motor.

“Huwag ngayon… parang awa mo na,” pakiusap ni Robert habang pilit na pinapadyakan ang kick starter.

Pero ayaw na talaga. Bumigay na ang makina.

Tinignan niya ang app sa cellphone. “URGENT DELIVERY” ang nakalagay. May note pa: “Please don’t be late. Importante ito.”

Wala siyang signal para tumawag ng tulong. Wala ring dumadaang tricycle sa liblib na kalsadang iyon.

Huminga nang malalim si Mang Robert. Kinuha niya ang package mula sa box ng motor. Mabigat ito.

“Lakarin ko na lang,” desisyon niya. “Hindi pwedeng sa huling araw ko pa ako pumalya.”

Alas-dos ng hapon. Tirik na tirik ang araw.

Naglakad si Mang Robert. Bawat hakbang ay parang may hila-hilang bakal sa bigat ng kanyang mga paa. Tumutulo ang pawis sa mata niya, humahalo sa alikabok sa kanyang mukha.

Habang naglalakad, naaalala niya ang bawat hirap. Yung panahong wala siyang maibigay na baon sa mga anak kaya nagdoble-kayod siya. Yung panahong naaksidente siya pero pumasok pa rin kinabukasan dahil exam week ni Sarah.

“Kaya mo ‘to, Robert. Para sa dangal ng trabaho mo. Para sa mga anak mo,” bulong niya sa sarili habang hinihingal.

Inabot siya ng isang oras sa paglalakad bago narating ang Gate 10. Basang-basa siya ng pawis, nanginginig ang mga binti, at halos matumba na sa pagod.

Pinindot niya ang doorbell.

Lumabas ang isang lalaking customer, mukhang galit na galit.

“ANONG ORAS NA?!” sigaw ng lalaki. “Kanina pa ako naghihintay! Ang liit na bagay hindi mo pa magawa nang maayos! Rider ka ba talaga?!”

Yumuko si Mang Robert. Hiyang-hiya siya.

“Sir, pasensya na po… nasiraan po kasi ako ng motor sa highway… nilakad ko na lang po para—”

“Wala akong pakialam sa motor mo!” bulyaw ng lalaki habang hinahablot ang package. “Ang tatanda niyo na kasi, nagtatrabaho pa kayo! Perwisyo lang kayo!”

Parang sinaksak ang puso ni Mang Robert. Sa huling araw niya, ito pa ang matatanggap niyang salita.

“Sorry po, Sir… Huling araw ko na naman po ngayon. Hindi na po mauulit,” garalgal na sagot ni Mang Robert habang pinipigilan ang luha. “Pwede po bang… pa-receive na lang po para makaalis na ako?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Binuksan nito ang gate nang maluwang.

“Pasok ka muna. Pirmahan mo sa loob.”

Kahit naguguluhan at natatakot, pumasok si Mang Robert. Pagod na siya para tumutol.

Pagbukas ng pinto ng bahay…

“SURPRISE!!!”

Sumabog ang confetti.

Nagulat si Mang Robert. Sa loob ng malaking sala, nandoon si Mark, si Sarah, at ang iba pa niyang mga naging suki sa delivery sa loob ng sampung taon. May hawak silang banner: “HAPPY RETIREMENT, TATAY ROBERT!”

Ang “galit na customer”? Isa pala itong kaibigan ni Mark na umarte lang.

“Tay!” tumakbo si Sarah at niyakap ang ama na amoy-araw at pawis. “Sorry kung pinagod ka namin! Pero kailangan ka namin papuntahin dito!”

“Ano ‘to? Bakit…?” naiiyak na tanong ni Robert.

Lumapit si Mark. Inabot niya ang package na dinala ni Robert.

“Tay, buksan mo ‘yung dineliver mo. Para sa’yo ‘yan.”

Nanginginig ang kamay na binuksan ni Robert ang kahon.

Sa loob nito, may susi. Susi ng isang Brand New Tricycle na may sidecar.

“Tay,” sabi ni Mark. “Hindi ka na magmomotor sa init at ulan. May sarili ka nang tricycle. Pwede ka nang pumasada sa subdivision natin sa oras na gusto mo, o kaya gamitin mo pang-service sa mga apo mo. Fully paid na ‘yan.”

“At Tay,” dagdag ni Sarah. “Nag-ambagan din ang mga loyal customers mo dito. Sabi nila, ikaw daw ang pinakamasipag na rider na nakilala nila. Ito ang pasasalamat nila sa serbisyo mo.”

Napaluhod si Mang Robert. Humagulgol siya. Ang pagod sa paglalakad kanina ay napalitan ng ginhawa.

Ang akala niyang “huling deliver” na puno ng hirap, ay siya palang deliver na maghahatid sa kanya sa magandang buhay na matagal na niyang deserve.

Niyakap siya ng kanyang pamilya. Sa wakas, ang rider na laging bumibyahe para sa iba, ay nakauwi na rin sa sarili niyang tahanan.