NALUBOG SA BAHA ANG METRO MANILA AT HINDI MAKATAWID ANG RIDER NA MAY DALANG INSULIN, KAYA DAAN-DAANG RIDER ANG BUMUO NG “HUMAN CHAIN” SA EDSA PARA ISALBA ANG BUHAY NG ISANG BATA.
Bumabagyo ng signal number 3. Ang EDSA ay naging isang malawak na ilog. Kanselado ang lahat ng byahe, pero hindi para kay Caloy.
Tumunog ang phone niya. Isang Pabili Request. Item: Insulin Vial Note: “Kuya, parang awa niyo na. Nag-aagaw buhay na ang anak ko. Walang mabilhan dito. Ang taas ng baha.”
Tinignan ni Caloy ang relo. Alas-siyete ng gabi. Nasa Makati siya, at ang bata ay nasa Quezon City. Sa gitna ng delubyo, imposible itong marating ng isang tao lang.
Sinubukan ni Caloy na lumusong, pero hanggang dibdib na ang baha sa Magallanes. Tumirik ang motor niya.
“Hindi ako aabot,” sigaw ni Caloy sa hangin. “Mamamatay ang bata kung ako lang!”
Pero hindi siya sumuko. Kinuha niya ang cellphone. Binuksan niya ang Grand Alliance Group Chat ng mga riders—isang group chat na may libo-libong miyembro na madalas nag-aasaran, pero nagdadamayan sa oras ng gipit.
Nag-type si Caloy: “CODE RED. INSULIN DELIVERY. MAKATI TO QC. BATANG MAMAMATAY. SINO ANG NASA GUADALUPE? PASAHAN TAYO! NGAYON NA!”
Sa loob ng ilang segundo, sunod-sunod ang reply. “Abang ako sa Guada Bridge!” – Rider 1 “Ako bahala sa Shaw Blvd, mataas motor ko!” – Rider 2 “Takbuhin ko mula Ortigas hanggang Cubao!” – Rider 3
Nagsimula ang “The EDSA Human Chain.”
Binalot ni Caloy ang Insulin sa tatlong layer ng plastic at nilagay sa waterproof pouch. Nilangoy niya ang baha sa Magallanes para iabot ito kay Rider 1 na naghihintay sa tuyong bahagi ng tulay.
“Huwag mong ititigil! Takbo!” sigaw ni Caloy.
Pinaharurot ni Rider 1 ang motor. Pagdating sa Guadalupe, baha ulit. Hindi makadaan ang motor. Tumakbo siya sa hagdan ng MRT, tinawid ang riles (dahil sarado ang tren), at inihagis ang pouch sa naghihintay na Rider 2 sa kabilang ibayo ng ilog Pasig.
Sa Shaw Boulevard, gridlock ang traffic. Walang gumagalaw.
Si Rider 3 ay bumaba ng motor. Tumakbo siya sa ibabaw ng mga nakahintong kotse, tumatalon sa mga bubong ng taxi at bus, hawak ang gamot na parang ginto.
Basang-basa, hingal na hingal, ipinasa niya ito kay Rider 4 na may improvised na balsa sa Cubao.
Lahat sila ay walang hinihinging bayad. Ang nasa isip lang nila: Ang buhay ng bata ay nasa kamay namin.
Makalipas ang isang oras at kalahati—isang himala sa gitna ng bagyo—dumating ang huling rider sa condo sa Quezon City.
Pagbukas ng pinto ng lobby, sinalubong siya ng umiiyak na ina.
“Ma’am! Ang Insulin po!” sigaw ng rider, habang tumutulo ang tubig mula sa helmet niya.
Agad na tinurukan ang bata.
Sa group chat, tahimik ang lahat. Naghihintay.
Makalipas ang ilang minuto, nag-send ng picture ang huling rider. Picture ng batang babae, mahimbing nang natutulog, ligtas na sa panganib.
“MISSION ACCOMPLISHED MGA KAPATID. BUHAY ANG BATA.”
Napuno ang group chat ng mga Salute Emoji at Praying Hands.
Sa gabing iyon, walang nakakilala sa mga mukha nila sa ilalim ng helmet at kapote. Sila ay binabatikos sa kalsada bilang “kamote” o “barumbado.” Pero sa gitna ng bagyo, napatunayan ng mga rider na sila ang dugo na dumadaloy sa ugat ng siyudad kapag huminto ang mundo.
Sila ang mga bayaning hindi kailangan ng kapa, kundi kapote lang at pagkakaisa.
