NAGPANGGAP NA DELIVERY RIDER ANG BILYONARYONG CEO PARA SUBUKAN ANG KABUTIHAN NG MGA TAO—PERO NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG ISANG NAGHIHIRAP NA ESTUDYANTE ANG NAG-ABOT SA KANYA NG HULI NIYANG TUBIG.
Si Sir Francis ay ang CEO ng Go-Move Logistics, ang pinakamalaking delivery app sa bansa. Dahil sa dami ng reklamo tungkol sa hirap ng trabaho ng mga rider, nagpasya siyang bumaba sa kanyang ivory tower.
“Ngayong araw,” sabi ni Sir Francis sa camera habang nagpapalit ng suot sa kanyang opisina, “Tatanggalin ko ang suit ko. Mag susuot ako ng lumang jacket at gasgas na helmet. Magpapanggap akong rider para malaman ang totoong dinaranas nila sa kalsada.”
Lumabas si Francis sakay ng motor. Walang nakakakilala sa kanya.
Ang unang oras ay impyerno.
Sa isang exclusive village, hinarang siya ng guard. “Hoy! Bawal pumasok ang mga dugyot dito! Iwan mo ‘yan sa gate! Lakarin mo papasok!” sigaw ng guard, kahit napakabigat ng package at tirik ang araw.
Sa isang condo, binato siya ng customer ng barya. “Ang tagal-tagal mo! Keep the change, mukhang patay-gutom ka naman eh!”
Pagdating ng hapon, pagod na pagod si Francis. Naupo siya sa isang maruming gutter sa gilid ng kalsada. Uhaw na uhaw siya, pero iniwan niya ang wallet niya para sa experiment. Kunwari ay nahihilo siya.
Maraming tao ang dumaan. Walang pumansin. Ang iba, diring-diri pa.
Hanggang sa lumapit ang isang binatilyo—si Carlo.
Naka-uniporme si Carlo, butas ang sapatos, at halatang pagod galing school.
“Manong?” tanong ni Carlo. “Okay lang po kayo? Namumutla kayo.”
“Uhaw lang ako, totoy…” mahinang sabi ni Francis. “Wala pa kasi akong benta. Wala akong pambili ng tubig.”
Agad na binuksan ni Carlo ang kanyang bag. Inilabas niya ang kanyang kaisa-isang bottled water at isang piraso ng tinapay na baon niya sana pauwi.
“Heto po, Manong,” abot ni Carlo nang nakangiti. “Inumin niyo na po. Okay lang po ako, sanay naman po ako sa gutom. Working student po ako, kailangan sanay sa hirap. Ang mahalaga, makauwi kayo sa pamilya niyo nang ligtas.”
Naiyak si Francis. Ang mga mayayaman, tinaboy siya. Pero ang batang ito na walang-wala, ibinigay ang lahat.
Tumayo si Francis. Tinanggal niya ang kanyang helmet at face mask.
Sumugod ang camera crew mula sa van na nakaparada sa malayo. Nagulat si Carlo.
“C-Camera? Anong nangyayari?” takot na tanong ni Carlo.
Hinawakan ni Francis ang kamay ng bata.
“Carlo, hindi ako totoong rider. Ako si Francis Lim, ang may-ari ng kumpanyang ito.”
Nanlaki ang mata ni Carlo. “S-Sir?!”
“Sa buong araw ko, ikaw lang ang huminto. Sabi mo working student ka at hirap ka sa tuition?”
Kumuha si Francis ng isang Scholarship Certificate na nakatago sa delivery bag.
“Dahil sa kabutihan mo… Sagot ko na ang pag-aaral mo hanggang college. Full Scholarship. At bibigyan ko ng trabaho ang mga magulang mo. Hindi ka na muling magugutom.”
