TINAKPAN NG SECURITY GUARD ANG KANYANG MUKHA NANG MAKITA ANG ANAK NA CEO—PERO ANG GINAWA NG ANAK NIYA AY NAGPAIYAK SA BUONG BUILDING.
Alas-siyete ng umaga sa Ayala Avenue. Ang Golden Horizon Tower ay kumikinang sa sikat ng araw—simbolo ng yaman at kapangyarihan.
Sa entrance, nakatayo si Nanay Lita, isang 58-anyos na Lady Guard. Plantsado ang kanyang asul na uniporme, makintab ang combat boots, at nasa bewang ang radyo. Pero sa likod ng kanyang tikas, nanginginig ang kanyang mga tuhod.
“Nay Lita, ayos ka lang ba?” tanong ng kasama niyang guard. “Namumutla ka. Parating na si Sir Marco, ang bagong CEO. Kailangan alerto tayo.”
Tumango lang si Lita habang hinihila pababa ang kanyang sumbrero. “O-Oo. Ayos lang ako.”
Ang totoo, gusto niyang maglaho. Si Marco—ang bagong may-ari ng kumpanyang binabantayan niya—ay ang kanyang anak.
Walang nakakaalam sa building na mag-ina sila. Si Lita ay dating labandera at street sweeper na nagtrabaho ng tatlong shifts araw-araw para mapag-aral si Marco sa pinakamagandang unibersidad. Ngayong nasa tuktok na ang anak, ayaw niyang maging dungis sa imahe nito.
“Nakakahiya kung malalaman nilang ang nanay ng CEO ay isang hamak na gwardya lang,” bulong ni Lita sa sarili. “Baka pagtawanan siya. Baka isipin nilang galing siya sa mababang pamilya.”
Maya-maya, dumating na ang convoy. WANG-WANG!
Huminto ang isang makintab na itim na luxury car sa tapat ng lobby. Bumukas ang pinto at lumabas si Marco. Napakakisig niya sa kanyang Italian suit. Ang bawat hakbang niya ay punong-puno ng awtoridad, habang nakasunod sa kanya ang mga assistants at executives.
“Good morning, Sir!” sabay-sabay na bati at saludo ng mga empleyado at guards.
Pero si Nanay Lita, sa halip na sumaludo nang taas-noo, ay yumuko.
Umatras siya sa likod ng malaking haligi ng lobby. Itinakip niya ang cap sa kanyang mukha. Pinili niyang maging invisible.
“Dumaan ka lang, anak. Huwag mo akong tignan,” dasal niya.
Naglakad si Marco papasok. TAK… TAK… TAK… Ang tunog ng mamahaling sapatos niya ay umaalingawngaw sa tahimik na lobby.
Nakahinga nang maluwag si Lita nang malampasan siya nito. “Salamat. Ligtas na ang dignidad niya.”
Pero biglang… tumigil ang mga yapak.
Katahimikan.
Lumingon si Marco pabalik.
Parang may humila sa dibdib ni Nanay Lita. Nanigas siya sa kinatatayuan. Ramdam niya ang titig na iyon.
“Sandali,” utos ni Marco sa mga executives. “May nakita lang ako.”
Naglakad siya pabalik—papunta sa sulok kung saan nakatago ang gwardya.
Lalong yumuko si Lita. Nanginginig ang kanyang mga kamay na hawak ang sumbrero. “Huwag… huwag mo akong pansinin, Marco. Para sa’yo ’to.”
Tumigil ang makintab na sapatos ni Marco sa harap ng kanyang combat boots.
“Nay?”
Napasinghap ang mga empleyado. Ang mga bodyguard ay nagkatinginan. Ang lobby na puno ng pormalidad ay napalitan ng mabigat na tensyon.
Dahan-dahang inangat ni Lita ang kanyang mukha. Namumugto ang mga mata niya.
“Marco…” garalgal na boses ni Lita. “Pasensya na. Nagtago ako… ayokong mapahiya ka sa mga tauhan mo.”
Kumunot ang noo ni Marco. “Mapahiya?”
Ngumiti siya nang malungkot, at sa harap ng daan-daang empleyado, hinawakan niya ang kamay ng ina na puno ng kalyo.
“Bakit ako mahihiya?” malakas na tanong ni Marco.
Humarap siya sa lahat ng tao sa lobby.
“Makinig kayong lahat!” sigaw niya. Ang boses niya ay nanginginig pero puno ng pride. “Ang babaeng ito… ang gwardyang ito… siya ang CEO ng buhay ko.”
Nagulat ang lahat.
“Siya ang nagpalaki sa akin mag-isa. Siya ang nagwalis ng kalsada para may baon ako. Siya ang nagbantay ng mga gusali sa gabi habang nag-aaral ako. Kung wala siya, wala ang CEO niyo sa harap niyo ngayon.”
Hindi na napigilan ni Lita ang paghagulgol. “Anak… natatakot lang ako baka husgahan ka nila.”
Niyakap siya ni Marco nang mahigpit—isang yakap na walang pakialam sa dumi o pawis, yakap ng isang anak na nagpapasalamat.
“Kung may manghusga man, Nay, problema na nila ’yon. Ipinagmamalaki kita. Hindi kita itatago kailanman. Ikaw ang pinakamataas na tao sa building na ito para sa akin.”
Isang empleyado ang pumalakpak. Sumunod ang isa. Hanggang sa ang buong lobby ay mapuno ng masigabong palakpakan at iyakan.
Bago umakyat, humarap si Marco sa HR Manager.
“Simula ngayong araw,” utos niya. “Lahat ng security guards at maintenance staff—lalo na ang mga katulad ni Nanay Lita—ay bibigyan ng salary increase at full scholarship para sa kanilang mga anak. Dahil alam ko ang hirap nila.”
Sa araw na iyon, sumakay si Nanay Lita sa VIP Elevator kasama ang anak niya.
Wala nang Security Guard. Wala nang CEO. Mayroon na lang isang Inang matagumpay, at isang Anak na marunong lumingon sa pinanggalingan.
