NAGTAGO ANG BILYONARYO SA LOOB NG CLOSET UPANG MAKITA KUNG PAANO ALAGAAN NG KANYANG NOBYA ANG INA NIYANG MAY SAKIT—PERO NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG MAKITA ANG KABUTIHANG GINAWA NG ISANG HAMAK NA TAGALINIS.
Si Don Rafael ay ang CEO ng Silvercreek Holdings. Bilyonaryo, makapangyarihan, at tinitingala ng lahat. Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay, mayroon siyang isang kahinaan: ang kanyang ina na si Doña Cecilia.
Si Doña Cecilia ay 80 anyos na. Mayroon itong Dementia at Parkinson’s Disease. Madalas itong makalimot, nanginginig ang mga kamay, at kung minsan ay nagiging parang bata ang pag-iisip. Mahal na mahal ni Rafael ang ina dahil ito ang nagtaguyod sa kanya noong mahirap pa sila.
Nakatakda nang pakasalan ni Rafael ang kanyang girlfriend na si Monique, isang sikat na fashion model. Sa harap ni Rafael, napakabait ni Monique.
“Don’t worry, Babe. I love Mommy Cecilia like my own mom,” malambing na sabi ni Monique habang sinusubuan ang matanda kapag nakatingin si Rafael.
Pero may kutob si Rafael. Napapansin niyang tuwing galing siya sa trabaho, laging balisa ang ina. Laging may pasa o kaya ay parang takot na takot kapag lumalapit si Monique.
Upang malaman ang katotohanan bago ang kasal, gumawa ng plano si Rafael.
Isang Sabado, nagpaalam siya kay Monique.
“Hon, kailangan kong lumipad pa-Singapore ngayon para sa emergency meeting. Wala ang private nurse ni Mommy ngayon. Pwede bang ikaw muna ang magbantay sa kanya ng ilang oras hanggang sa dumating ang reliever?”
“Of course, Babe!” sagot ni Monique nang nakangiti. “Go ahead. Ako ang bahala kay Mommy. We will have a great time!”
Umalis si Rafael bitbit ang maleta. Sumakay siya ng kotse palabas ng gate. Pero hindi alam ni Monique, umikot lang ang sasakyan sa likod ng mansyon. Pumasok ulit si Rafael sa secret entrance at dahan-dahang nagtago sa loob ng malaking Walk-in Closet sa kwarto ng kanyang ina. May maliit na siwang (gap) sa pinto kung saan kitang-kita niya ang buong kwarto.
Nagsimula ang pagmamasid.
Pagkaalis na pagkaalis ng kotse ni Rafael, biglang nagbago ang anyo ni Monique. Nawala ang matamis na ngiti. Padabog siyang umupo sa sofa at naglabas ng cellphone.
“Ugh! Nakakainis!” reklamo ni Monique sa kausap niya sa telepono. “Oo girl! Iniwan ako ni Rafael dito para maging yaya ng ulyanin niyang nanay! Kainis! Sayang ang outfit ko, amoy gamot dito sa kwarto!”
Habang nagdadaldal si Monique, nauhaw si Doña Cecilia.
“Tu… tubig…” mahinang pakiusap ng matanda. Nanginginig ang kamay nitong inaabot ang baso sa mesa.
Tinignan lang siya ni Monique nang masama.
“Manahimik ka nga diyan, Tanda! Kakainom mo lang kanina! Ihi ka nang ihi, ang baho na ng diaper mo! Magtiis ka diyan!” bulyaw ni Monique.
Nanlaki ang mata ni Rafael sa loob ng closet. Gusto niyang lumabas at sugurin si Monique, pero pinigilan niya ang sarili. Gusto niyang makita kung hanggang saan ang kasamaan ng ugali nito.
Sa sobrang uhaw, pilit na inabot ni Doña Cecilia ang pitsel ng tubig. Dahil nanginginig ang kamay, NABASAG ang pitsel at baso sa sahig. Kumalat ang tubig at bubog.
Tumayo si Monique, galit na galit.
“BOBO!” sigaw ni Monique. “Tignan mo ang ginawa mo! Ang kalat! Alam mo ba kung magkano ang carpet na ‘yan?! Wala ka talagang silbi! Sana mawala ka na lang para maibenta na ni Rafael ang bahay na ‘to at makuha ko na ang mana!”
Akmang dadamputin sana ni Doña Cecilia ang bubog, pero natakot siya sa sigaw ni Monique kaya napaiyak na lang siya.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng kwarto.
Pumasok ang isang tagalinis. Si Manang Sol.
Si Manang Sol ay isang part-time cleaner lang. Mahirap, laging luma ang damit, at madalas ay hindi pinapansin sa mansyon. Pumasok siya dahil narinig niya ang pagkabasag.
“Anong ginagawa mo dito, hampaslupa?!” sigaw ni Monique kay Manang Sol. “Linisin mo ‘yang kalat ng matandang ‘yan! Ang tatanga niyo, pareho kayong perwisyo!”
Hindi sumagot si Manang Sol. Pero imbes na unahin ang pagpulot ng bubog sa sahig…
Lumapit siya kay Doña Cecilia.
Hindi niya nilinis ang sahig. Niyakap niya ang matanda na nanginginig sa takot.
Inilabas ni Manang Sol ang kanyang sariling panyo (na luma pero malinis) at pinunasan ang mga luha at pawis ni Doña Cecilia. Tinignan niya kung may sugat ang matanda.
“Huwag po kayong matakot, Señora,” malambing na bulong ni Manang Sol. “Nandito po ako. Hindi ko po hahayaang saktan kayo.”
“Hoy! Bingi ka ba?!” sigaw ni Monique. “Sabi ko linisin mo ang sahig! Bakit ‘yang ulyanin ang inaasikaso mo?!”
Humarap si Manang Sol kay Monique. Sa unang pagkakataon, nakita ni Rafael na may tapang ang mata ng kanyang tagalinis.
“Ma’am Monique,” magalang pero matatag na sagot ni Manang Sol. “Ang sahig po, mapapalitan. Ang baso, nabibili. Pero ang tao po… ang nanay po ni Sir Rafael… hindi po ‘yan bagay na pwede niyong sigaw-sigawan lang. Mas importante po ang pakiramdam niya kaysa sa bubog sa sahig.”
“Aba’t sumasagot ka pa!” Akmang sasampalin ni Monique si Manang Sol.
Napapikit si Manang Sol at yumakap kay Doña Cecilia para protektahan ito gamit ang sarili niyang katawan.
“Sige po, saktan niyo po ako,” sabi ni Manang Sol. “Pero hinding-hindi ako aalis sa tabi ni Señora. Tao po siya. May damdamin po siya.”
Inilabas ni Manang Sol ang kanyang baon—isang simpleng tinapay at bote ng tubig na galing sa sarili niyang bag.
“Señora, uminom po kayo,” sabi ni Manang Sol, dahan-dahang pinapainom ang amo. “Pasensya na po, ito lang ang baon ko, pero malinis po ito. Hati na lang po tayo sa tinapay.”
Ang tagalinis na may maliit na sweldo, ibinigay ang sarili niyang pagkain sa bilyonaryong matanda na pinagkaitan ng tubig ng future daughter-in-law nito.
Hindi na kinaya ni Rafael. Tumulo ang luha niya. Binuksan niya ang pinto ng closet nang padabog.
“MONIQUE!”
Gulat na gulat si Monique at Manang Sol.
Namutla si Monique na parang nakakita ng multo. Nabitawan niya ang cellphone niya.
“R-Rafael?! Babe?!” nauutal na sabi ni Monique. “Akala ko… akala ko nasa Singapore ka? Bakit… bakit nandiyan ka?”
Naglakad si Rafael palapit. Ang mukha niya ay puno ng galit habang nakatingin kay Monique, at puno ng pasasalamat habang nakatingin kay Manang Sol.
“Hindi ako umalis, Monique,” sabi ni Rafael nang mariin. “Nandito lang ako. Narinig ko lahat. Narinig ko kung paano mo tawaging ‘bobo’ at ‘walang silbi’ ang Nanay ko. Narinig ko na hinihintay mo na lang siyang mawala para makuha mo ang pera ko.”
“Babe, let me explain! Stress lang ako! Tinuturuan ko lang siya ng disiplina!” palusot ni Monique, pilit na humahawak sa braso ni Rafael.
Hinawi ni Rafael ang kamay ni Monique.
“Disiplina? Ang tawag diyan, kawalan ng puso. Muntik ko nang ibigay ang buhay ko sa’yo. Mabuti na lang… mabuti na lang nakita ko ang totoo mong kulay.”
Humarap si Rafael kay Manang Sol na nakayuko at takot na baka mawalan ng trabaho dahil sumagot siya sa “future wife” ng boss.
Lumapit si Rafael kay Manang Sol… at humawak sa kamay nito.
“Manang Sol…” sabi ni Rafael.
“S-Sir, sorry po…” nanginginig na sabi ni Manang Sol. “Huwag niyo po akong tanggalin sa trabaho. Pinrotektahan ko lang po si Señora…”
“Hindi kita tatanggalin,” umiiyak na sabi ni Rafael. “Sa katunayan, ikaw ang dahilan kung bakit ligtas ang Nanay ko. Ibinigay mo ang pagkain mo, pinrotektahan mo siya kahit na pwede kang saktan ni Monique. Ginawa mo ang hindi magawa ng babaeng ito na puno ng alahas.”
Humarap si Rafael sa mga security guards na kakarating lang.
“Guards! Ilabas niyo si Monique. Ngayon din. Bawal na siyang makatapak dito kahit kailan. Itapon niyo ang lahat ng gamit na iniwan niya dito!”
Habang hinihila si Monique palabas, nagsisisigaw ito at nagmamakaawa, pero sarado na ang puso ni Rafael.
Binalikan ni Rafael si Manang Sol.
“Manang Sol,” sabi ni Rafael. “Mula ngayon, hindi ka na tagalinis. Ikaw na ang magiging Head Housekeeper at personal na tagapag-alaga ni Mommy. Dodoblehin… hindi, titriplehin ko ang sweldo mo. At ipagpapatayo ko ng bahay ang pamilya mo bilang pasasalamat.”
Napaluhod si Manang Sol sa tuwa at iyak. “Maraming salamat po, Sir! Maraming salamat po!”
Simula noon, naging payapa ang mansyon. Si Doña Cecilia ay inalagaan nang may tunay na pagmamahal ni Manang Sol. At si Rafael? Natutunan niya na ang tunay na ganda ay hindi nakikita sa kinang ng alahas o sa ganda ng mukha, kundi sa busilak na puso na handang maglingkod kahit walang nakatingin.
