NAGTULUG-TULUGAN ANG BILYONARYO NA MAY BUNTONG NG PERA AT GINTO SA MESA PARA SUBUKAN ANG ANAK NG KATULONG—PERO NAPALUHA SIYA NANG MAKITA NIYA ANG GINAWA NG BATA IMBES NA MAGNAKAW.
Si Don Enrico ay kilalang “Business Tycoon” sa lungsod. Nasa kanya na ang lahat—mamahaling sasakyan, malalaking kumpanya, at isang mansyon na kasing-laki ng mall. Ngunit sa kabila ng yaman, siya ay isang taong punong-puno ng pagdududa.
Dahil sa dami ng taong nanloko sa kanya noon, nawalan na siya ng tiwala. Ang tingin niya sa lahat ng lumalapit sa kanya ay “mukhang pera.”
Isang araw, napansin niya ang anak ng kanyang labandera na si Aling Rosa. Ang bata ay si Kiko, 10 taong gulang. Madalas isama ni Aling Rosa si Kiko sa mansyon para tumulong sa pagwawalis sa hardin o magpunas ng mga sasakyan kapalit ng baon sa eskwela.
Narinig ni Don Enrico na may sakit ang asawa ni Aling Rosa. Kailangan nila ng malaking halaga para sa operasyon.
“Sigurado ako, magnanakaw ang batang ‘yan kapag nagkaroon ng pagkakataon,” bulong ni Don Enrico sa sarili. “Gipit sila. At ang taong gipit, sa patalim kumakapit.”
Gusto niyang patunayan ang teorya niya. Gusto niyang hulihin si Kiko sa akto para may dahilan siyang paalisin ang mag-ina, dahil ayaw niya ng mga “potential thieves” sa bahay niya.
Kaya inihanda niya ang “The Trap.”
Isang hapon, ipinatawag niya si Kiko sa kanyang Office Room.
“Kiko,” utos ni Don Enrico. “Linisin mo ang opisina ko. Magpahinga lang ako saglit dito sa sofa. Huwag kang maingay.”
“Opo, Sir Enrico,” magalang na sagot ni Kiko habang hawak ang walis at basahan.
Pumwesto si Don Enrico sa kanyang reclining chair. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at nagkunwaring humihilik. Pero sa totoo lang, gising na gising ang diwa niya at nakasilip nang kaunti ang kanyang mata.
Sa ibabaw ng kanyang mesa, sadyang inilagay ni Don Enrico ang isang nakaka-silaw na patibong.
Nakatambak doon ang limang bugkos ng tig-iisang libong piso (halos ₱500,000), isang Solid Gold Rolex Watch, at mga mamahaling singsing.
Madaling-madali itong damputin. Walang CCTV sa kwartong iyon. Tulog ang amo. Ito na ang pagkakataon ng sinumang magnanakaw.
Nagsimulang maglinis si Kiko.
Swish… Swish… tunog ng walis.
Habang nagpupunas ng mesa, napahinto si Kiko.
Nakita ni Don Enrico (mula sa kanyang pagkukunwari) na natigilan ang bata. Nakatitig si Kiko sa pera. Nakatitig sa ginto.
“Ayan na,” isip ni Enrico. “Kukunin na niya. Ilalagay niya sa bulsa niya. Huli ka, bata.”
Nakita niyang dahan-dahang iniabot ni Kiko ang kanyang kamay papunta sa pera.
Humigpit ang hawak ni Enrico sa armrest ng upuan. Handa na siyang sumigaw ng “Magnanakaw!”
Pero… hindi kinuha ni Kiko ang pera.
Sa halip, kinuha ni Kiko ang isang mabigat na paperweight (pato ng papel) at ipinatong ito sa ibabaw ng mga pera.
Bakit?
Dahil nakatutok ang electric fan sa mesa at nililipad ang ilang piraso ng papel. Inayos ni Kiko ang pera para hindi magulo at nilagyan ng pabigat para hindi liparin.
Natigilan si Enrico. Hindi niya kinuha?
Pero hindi pa tapos si Kiko.
Lumapit ang bata sa kinaroroonan ni Don Enrico.
Kinabahan ang bilyonaryo. Anong gagawin niya? Sasaktan ba niya ako? Kukunin ba niya ang relo sa pulso ko?
Dahan-dahan, tinanggal ni Kiko ang suot niyang lumang jacket. Ang jacket na iyon ay manipis, kupas, at may tastas na. Iyon lang ang proteksyon ng bata sa lamig ng aircon.
Dahan-dahang ipinatong ni Kiko ang kanyang jacket sa balikat ni Don Enrico.
Inayos niya ito para matakpan ang dibdib ng matanda.
Narinig ni Enrico ang bulong ng bata:
“Tulog po kayo nang mahimbing, Sir. Masyado pong malamig ang aircon, baka po sipunin kayo gaya ng Tatay ko. Wala po kayong kumot.”
Pagkatapos kumutan ang “tulog” na amo, nagpatuloy si Kiko sa pagwawalis nang dahan-dahan para hindi makalikha ng ingay.
Sa sandaling iyon, naramdaman ni Don Enrico ang isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman: Ang init ng pagmamahal.
Ang batang inakusahan niya sa isip niya na magnanakaw… ay nag-alala pa sa kalusugan niya. Ang batang walang sapat na damit, ibinigay ang sariling jacket para hindi ginawin ang bilyonaryong amo.
Ang perang nasa mesa? Para kay Kiko, papel lang ‘yun. Ang mahalaga sa kanya ay ang tao.
Hindi na napigilan ni Don Enrico. Tumulo ang luha niya mula sa nakapikit niyang mga mata. Umiyak siya nang walang tunog.
Maya-maya, “nagising” kunwari si Enrico.
“K-Kiko?” tawag ni Enrico, garalgal ang boses.
Nagulat si Kiko. “Ay, Sir! Sorry po! Nagising ko po ba kayo?”
Umupo nang tuwid si Enrico. Hinawakan niya ang jacket na nakabalot sa kanya.
“Kiko… bakit mo ako kinumutan? Di ba nilalamig ka rin?”
Ngumiti si Kiko. Isang inosenteng ngiti.
“Okay lang po ako, Sir. Sanay po ako sa lamig. Kayo po kasi, matanda na… ay, sorry po! Ibig ko pong sabihin, baka po sumakit ang katawan niyo. Sabi po kasi ni Nanay, dapat alagaan ko po kayo dahil mabait kayo sa amin.”
Tumingin si Enrico sa pera sa mesa.
“Eh yung pera? Nakita mo yung pera? Bakit hindi ka kumuha? Di ba kailangan ng Tatay mo ng gamot?”
Nagbago ang mukha ni Kiko. Naging seryoso.
“Opo, Sir. Kailangan po namin ng pera. Pero sabi po ni Nanay… aanhin naman namin ang gamot kung galing naman po sa nakaw? Hindi po gagaling si Tatay kung madumi ang ipapakain namin sa kanya. Mas gusto ko pong magutom kami kaysa maging masama akong tao.”
Napahagulgol si Don Enrico.
Lumapit siya sa bata at niyakap ito nang mahigpit. Ito ang unang beses na niyakap niya ang anak ng kanyang katulong.
“Napakabuti mong bata, Kiko,” iyak ni Enrico. “Patawarin mo ako dahil pinag-isipan kita ng masama.”
Kinuha ni Don Enrico ang lahat ng pera sa mesa—ang buong ₱500,000.
“Kiko, tanggapin mo ito.”
Umatras si Kiko. “Hala, Sir! Hindi po! Sabi ko nga po, hindi ako magnanakaw!”
“Hindi ito nakaw,” ngiti ni Enrico. “Regalo ko ito. Dahil sa’yo, narealize ko na may tapat pa palang tao sa mundo. Kunin mo ito, ipagamot mo sa Tatay mo. At simula bukas…”
“Po?”
“Sagot ko na ang pag-aaral mo hanggang mag-college ka. Gusto kong lumaki kang matagumpay, dahil kailangan ng mundo ng mga taong katulad mo.”
Umuwi si Kiko na dala ang pera at magandang balita. Gumaling ang Tatay niya, at nakapagtapos siya ng pag-aaral bilang isang Engineer sa tulong ni Don Enrico.
At si Don Enrico? Hindi na siya naging mapaghinala. Natutunan niya na minsan, ang mga taong wala masyadong yaman sa bulsa ay sila pa ang may pinakamayamang puso.
