AKALA NILA ISA LANG AKONG WALANG SILBING MANUGANG NA PINAGHUGAS NG KOTSE — PERO NATIGIL ANG HANDaan NANG YUMUKO ANG V.I.P. GUEST AT SINABI, “MR. PRESIDENT.”
Tatlong taon nang kasal si Kael kay Sophie. Si Sophie ay nagmula sa isang angkan ng mayayamang negosyante, habang si Kael ay kilala lamang nila bilang isang simpleng “freelance consultant” na laging naka-t-shirt at jeans. Dahil sa kanyang simpleng pamumuhay, naging tampulan siya ng tukso at mababa ang tingin sa kanya ng pamilya ng asawa, lalo na ng kanyang biyenang hilaw na si Don Rogelio.
Dumating ang araw ng ika-60 kaarawan ni Don Rogelio. Isang marangyang Grand Celebration ang ginanap sa kanilang malawak na hardin. Ang mga bisita ay ang “Who’s Who” ng lipunan—mga sikat na negosyante, matataas na politiko, at mga artista.
Habang abala ang lahat sa pakikipag-socialize, nakita ni Don Rogelio si Kael na nakatayo lang sa gilid.
“Kael!” sigaw ng matanda na umalingawngaw sa hardin. “Halika dito!”
Agad na lumapit si Kael, maayos naman ang suot na polo shirt at slacks. “Bakit po, Pa?”
“Anong ‘Pa’? Huwag mo akong ma-Pa-Pa dyan,” irap ni Don Rogelio nang may pandidiri. “Tingnan mo ‘yang mga kotse sa driveway. Ang dudumi! Puro alikabok! Parating na ang V.I.P. guest ko, si Senator Villaraza. Nakakahiya kung makikita niyang marumi ang mga sasakyan ko. Hugasan mo ‘yan lahat! Ngayon din!”
Nagulat si Kael. “Pero Pa… nakabihis na po ako. At saka, birthday niyo ngayon, dapat nasa loob ako kasama ni Sophie para mag-celebrate.”
“Wala akong pakialam!” bulyaw ng biyenan, sapat para marinig ng ibang bisita. “Wala ka namang ambag sa handaan na ‘to! Palamunin ka lang! Kung gusto mong kumain ng handa ko mamaya, magtrabaho ka! Maging Car Wash Boy ka muna! ‘Yan lang ang silbi mo!”
Napayuko si Kael. Ayaw niyang gumawa ng eksena at ayaw niyang mag-away sila ni Sophie. Labag man sa loob, hinubad niya ang kanyang polo, nagpalit ng lumang t-shirt na pambahay, at kumuha ng timba, sabon, at hose.
Sa ilalim ng tirik na araw at sa gitna ng pagdatingan ng mga bisitang naka-gown at suit, si Kael ay basang-basa at nagkukuskos ng gulong ng Mercedes Benz ni Don Rogelio.
Pinagtatawanan siya ng mga pinsan ni Sophie na nasa veranda.
“Uy, tignan niyo si Kael. Bagay sa kanya maging boy! Diyan siya nababagay!” “Kunan niyo ng picture, post natin sa Facebook. Caption: The Unworthy Son-in-Law.”
Si Sophie ay umiiyak sa kwarto sa taas. Gusto niyang bumaba para ipagtanggol at tulungan ang asawa, pero hinarang siya ng Nanay niya. “Huwag kang bumaba, Sophie. Mapapahiya lang tayo. Hayaan mo siyang magtrabaho.”
Pagsapit ng alas-syete ng gabi, dumating na ang pinakahihintay na sandali.
Isang convoy ng makikintab na itim na SUV ang pumasok sa gate. Mabilis na bumaba ang mga bodyguards. Mula sa gitnang sasakyan, bumaba si Senator Villaraza—ang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa.
Nagkagulo si Don Rogelio. Inayos niya ang kanyang Barong at patakbong sinalubong ang bisita.
“Senator! Welcome! Welcome to my humble abode!” bati ni Don Rogelio, sabay abot ng kamay para makipag-shake hands, abot-tenga ang ngiti. “Isang karangalan ang pagdalo niyo sa aking kaarawan!”
Ngumiti lang nang tipid ang Senador. Hindi nito kinamayan si Don Rogelio agad. Ang mga mata ng Senador ay lumibot sa paligid, parang may hinahanap na mas importante.
“Rogelio,” seryosong sabi ng Senador. “Nabalitaan kong nandito ang Boss ko. Ang taong nagpondo ng kampanya ko at may-ari ng pinakamalaking Investment Firm sa Asya. Sabi niya pupunta siya.”
Naguluhan si Don Rogelio. “Boss? Wala pong ibang bilyonaryo dito, Senator. Ako lang po at ang mga kaibigan ko. Baka nagkamali kayo?”
Biglang nahagip ng mata ng Senador ang isang lalaki sa gilid ng driveway, malapit sa gripo.
Ang lalaki ay may hawak na basahan, basang-basa ang t-shirt, may bula ng sabon sa braso, at nagliligpit ng timba. Si Kael.
Nanlaki ang mata ng Senador. “Sir?!”
Iniwan niya si Don Rogelio na nakalahad pa ang kamay sa ere. Naglakad ang Senador nang mabilis papunta sa “car wash boy.”
“Senator? Saan kayo pupunta? Doon lang po ang tagahugas ng kotse! Huwag kayong lumapit dyan, madumi ‘yan!” sigaw ni Don Rogelio, humahabol.
Pero hindi nakinig ang Senador.
Paglapit ng Senador kay Kael, yumuko ito nang mababa—isang pagpapakita ng matinding respeto na hindi niya ginawa kay Don Rogelio.
“Good evening, Mr. President,” bati ng Senador.
Natulala ang lahat ng bisita. Tumigil ang musika. Nalaglag ang baso ng wine ng isang pinsan.
“S-Senator Villaraza,” ngiti ni Kael habang pinupunasan ang kamay sa kanyang maruming shorts. “Pasensya na, hindi kita makakamayan. Mabula pa ang kamay ko. Inutusan kasi akong maglinis ng kotse ng biyenan ko.”
Namutla ang Senador. Ang mukha nito ay napalitan ng galit. Humarap ito kay Don Rogelio na ngayon ay parang hihimatayin na sa gulat at takot.
“Rogelio!” galit na sigaw ng Senador. “Anong klaseng pamilya kayo?! Alam niyo ba kung sino ‘to?! Siya si Mr. Kael Mondragon! Siya ang President & Chairman ng Mondragon Global Solutions! Siya ang may-ari ng bangkong inuutangan ng kumpanya mo! Siya ang dahilan kung bakit nanalo ako sa eleksyon!”
Nalaglag ang panga ni Don Rogelio. Ang mga pinsang nangungutya kanina ay namutla at nagtago sa likod ng mga waiter.
“M-Mondragon?” nauutal na sabi ni Don Rogelio. “Akala ko… akala ko freelance lang siya…”
“Freelance?!” tawa ng Senador nang may pang-iinsulto. “Kung gugustuhin ni Mr. Kael, kaya niyang bilhin ang buong subdivision na ito bukas na bukas din at gawing parking lot ng mga sports car niya!”
Sa sandaling iyon, tumakbo pababa si Sophie at lumapit kay Kael. Niyakap niya ang asawa niya nang mahigpit kahit basa ito at amoy sabon.
“Kael… bakit hindi mo sinabi?” bulong ni Sophie.
Hinawakan ni Kael ang mukha ng asawa at ngumiti. “Dahil gusto kong malaman kung tanggap ba ako ng pamilya mo kahit wala akong pera. Gusto kong mahalin nila ako bilang si Kael, hindi bilang si Mr. President. Pero mukhang malabo na ‘yun mangyari.”
Humarap si Kael kay Don Rogelio. Ang tingin niya ay malamig.
“Happy Birthday, Pa,” sabi ni Kael nang seryoso. “Nalinis ko na ang mga kotse mo. Makintab na ‘yan. ‘Yan na ang huling regalo ko sa’yo.”
Hinawakan ni Kael ang kamay ni Sophie. “Sophie, aalis na ako. Kung gusto mong sumama, tara. Pero hindi na ako babalik sa bahay na tinatrato akong basura.”
Walang pag-aalinlangan, sumama si Sophie. “Sama ako, Mahal. Sa’yo lang ako.”
“Senator,” baling ni Kael sa bisita. “Sa ibang restaurant na lang tayo mag-meeting. Nawalan na ako ng gana dito. Masyadong mapanghusga ang hangin.”
“Yes, Sir. My car is ready,” mabilis na sagot ng Senador. Siya pa mismo ang nagbukas ng pinto ng luxury bulletproof SUV para kay Kael at Sophie.
Umalis sila habang nakanganga ang lahat. Iniwan nila si Don Rogelio sa gitna ng kanyang party—puno ng pagkain, puno ng bisita, pero walang laman ang puso dahil sa kahihiyan at panghihinayang.
Nawala sa kanya ang pinakamayamang manugang na sana ay mag-aangat sa kanya, dahil lang sa kanyang mapanghusga at matapobreng ugali.
