RIDER, SINIRA ANG PINTONG NAGKAKAHALAGA NG P500K PARA SAGIPIN ANG DON SA LOOB NG MANSYON. GUSTO SIYANG IPAKULONG NG MGA PAMANGKIN, PERO ITO ANG GINAWANG GANTI NG BILYONARYO!
Bumabagyo at halos liparin na ng hangin ang motorsiklo ni Kiko, pero hindi siya pwedeng huminto. Ang kanyang anak na si Ningning ay nasa ospital at kailangan niya ng pambili ng gamot. Bawat booking, bawat piso, ay buhay para sa kanya.
Bandang alas-onse ng gabi, pumasok ang huling order. “Emergency Medicine & Lugaw.” Ang address: Forbes Park.
Pagdating ni Kiko sa dambuhalang gate ng mansyon, napansin niyang kakaiba ang katahimikan. Walang guard. Nakabukas nang bahagya ang gate na parang may nagmadaling lumabas o pumasok.
Dali-daling tumakbo si Kiko sa main door. Basang-basa siya ng ulan.
“Tao po! Delivery po! Sir, andito na po ang gamot niyo!” sigaw ni Kiko habang kumakatok.
Walang sumasagot.
Tinawagan niya ang number ng customer. Kring… Kring…
Rinig na rinig niya ang ringtone sa loob. Nasa sala lang ang cellphone. Pero bakit walang sumasagot?
Dahil sa kutob, sumilip si Kiko sa malaking glass window. Sa liwanag ng kidlat, nakita niya ang isang matandang lalaki—si Don Fernando—na nakahandusay sa marmol na sahig. Hawak nito ang dibdib, nakadilat ang mata pero namimilipit, at kulay ube na ang mukha.
HEART ATTACK.
Natigilan si Kiko. Ang utak niya ay nagtatalo: “Aalis ba ako para tumawag ng tulong? O papasok ako?”
Kung hihintayin niya ang barangay, baka huli na ang lahat. Kung papasukin niya, pwede siyang makulong sa Trespassing at Damage to Property.
Inisip niya ang anak niyang may sakit. Inisip niya ang tatay niya na namatay sa atake sa puso dahil walang tumulong.
“Bahala na kung makulong! Ang mahalaga, buhay!”
Buong lakas na SINIPA ni Kiko ang dambuhalang pinto na gawa sa Narra at Mahogany.
BLAG! BLAG! CRAAACK!
Dumagundong ang tunog ng pagkasira ng mamahaling lock. Bumukas ang pinto.
Binalewala ni Kiko ang putik sa sapatos niya na dumumi sa mamahaling carpet. Tumakbo siya kay Don Fernando. Wala nang pulso. Hindi na humihinga.
Agad inumpisahan ni Kiko ang CPR. Push hard, push fast. Ito ang tinuro sa kanila sa training.
“Sir! Lumaban po kayo! Huwag po kayong bibitaw!” sigaw ni Kiko habang tumutulo ang pawis at tubig-ulan sa mukha niya.
Sa pagitan ng pag-pump sa dibdib ng matanda, nakuha niyang i-loudspeaker ang cellphone niya para tumawag ng ambulansya.
Ilang minuto ang lumipas, himalang napahinga nang malalim si Don Fernando. Buhay siya.
Sa ospital, nakaupo si Kiko sa isang sulok ng waiting area. Nanginginig siya sa lamig, gutom, at takot. Gusgusin ang itsura niya kumpara sa mga bagong dating na “kamag-anak” ni Don Fernando.
Dumating ang dalawang pamangkin ng Don. Naka-designer suits, mabango, pero masama ang tingin kay Kiko.
“Ikaw ba ang rider?!” sigaw ng panganay na pamangkin. “Ikaw ba ang sumira ng antique door ng Tito namin?!”
“O-Opo, Sir,” sagot ni Kiko nang nakayuko. “Kailangan po kasing—”
“Shut up!” putol nito. “Alam mo bang worth 500 Thousand Pesos ang pintong ‘yun? Imported ‘yun from Europe! Idedemanda ka namin! Trespassing at Malicious Mischief! Mabubulok ka sa kulungan!”
Tumulo ang luha ni Kiko. “Sir, niligtas ko lang po siya…”
“Niligtas? O baka naman ninakawan mo kaya ka pumasok?!”
Akmang susuntukin na sana siya ng pamangkin nang lumabas ang Doktor.
“Sino ang gumawa ng CPR sa pasyente?” tanong ng Doktor.
Dahan-dahang nagtaas ng kamay si Kiko.
Lumapit ang Doktor at hinawakan ang balikat niya. “Iho, you saved him. Ang ‘Golden Hour’ ng heart attack ay kritikal. Kung naghintay ka pa ng ilang segundo bago sirain ang pinto, wala na si Don Fernando. Gising na siya at gusto kang makausap.”
Pumasok si Kiko sa kwarto, kasunod ang mga “nag-aalalang” pamangkin.
“Tito! Thank God you’re alive!” iyak-iyakan ng pamangkin. “Don’t worry, Tito. Yung rider na sumira ng bahay mo, ipapakulong na namin. Napaka-burara! Sinira ang mahal mong pinto!”
Iminulat ni Don Fernando ang kanyang mga mata. Mahina man ang katawan, matalim ang kanyang isip.
“Lumabas kayo,” bulong ng Don.
“Po? Tito, kami ‘to…”
“LUMABAS KAYO!” sigaw ni Don Fernando, gamit ang natitirang lakas. “Nung nakaraang pasko, wala kayo. Nung birthday ko, wala kayo. Ngayong muntik na akong mamatay, nandito kayo para sa mana? At gusto niyo pang ipakulong ang nagdugtong ng buhay ko dahil lang sa isang PIRASONG KAHOY? LAYAS!”
Namutla ang mga pamangkin at dali-daling lumabas.
Naiwan si Kiko at ang bilyonaryo.
“Iho,” tawag ng Don. “Ano ang pangalan mo?”
“Kiko po, Sir. Pasensya na po sa pinto. Wala po akong pambayad, pero pwede ko pong trabahuhin…”
Ngumiti si Don Fernando habang tumutulo ang luha.
“Kiko, ang pinto ay napapalitan. Ang buhay, hindi. Bilyon ang pera ko sa bangko, pero ni isang tao, walang nagmamahal sa akin nang totoo. Lahat sila, hinihintay lang akong mamatay.”
Hinawakan niya ang magaspang na kamay ng rider.
“Ikaw, na isang estranghero, handa kang makulong para lang sagipin ako. Iho, may anak ka ba?”
“Opo, Sir. Nasa ospital po, may sakit,” sagot ni Kiko.
“Mula ngayon, sagot ko na ang pagpapagamot sa kanya,” sabi ng Don. “Pero may isa pa akong alok. Hindi kita babayaran ng cash.”
Kinabahan si Kiko.
“Wala akong tagapagmana, Kiko. Gusto kitang ampunin. Legal adoption. Ibibigay ko sa’yo ang apelyido ko at ang kumpanya ko. Hindi dahil binabayaran kita, kundi dahil kailangan ko ng isang anak na may busilak na puso. Isang anak na aalagaan ako hindi dahil sa pera, kundi dahil sa malasakit.”
Sa araw na iyon, hindi lang gamot ang nai-deliver ni Kiko. Nai-deliver niya ang pag-asa sa isang matandang nag-iisa.
Mula sa pagiging rider, si Kiko na ngayon ang nagpapatakbo ng pinakamalaking Logistics Company sa bansa. Inalagaan niya si Don Fernando hanggang sa huling hininga nito, bilang isang tunay at mapagmahal na ama.
