Narito ang isang nakakaantig at viral-ready na kwento na swak na swak sa panlasa ng Facebook audience. Ito ay may halo ng drama, aral, at satisfying na ending.
INIWAN NG AMA ANG “LUPANG PUNO NG DAMO AT GUBAT” SA KANYANG BUNSO HABANG MANSYON ANG SA MGA KAPATID — PERO NAGSISI SILA NANG MAGSIMULANG MAGHUKAY ANG BUNSO AT MATUKLASAN ANG “NAKATAGONG LUNGSOD” SA ILALIM NG LUPA.
Si Don Gustavo ay isang tanyag na haciendero, kilala sa yaman at sa kanyang tatlong anak na magkakaiba ang ugali.
Si Rico, ang panganay, ay matalino sa negosyo pero sakim at laging nagmamadali sa pera. Si Selina, ang pangalawa, ay laging nasa abroad, mahilig sa mamahaling party, at tingin sa sarili ay prinsesa. At si Mateo, ang bunso, na laging nakasuot ng simpleng damit, kasama ng ama sa bukid, at masaya na sa pagtatanim at pag-aalaga ng hayop.
Bago pumanaw si Don Gustavo dahil sa katandaan, tinipon niya ang kanyang mga anak para sa pagbabasa ng Last Will and Testament.
“Kay Rico,” basa ng abogado, “ibinibigay ko ang aming 10-Storey Commercial Building sa sentro ng Makati at ang aking shares sa bangko na nagkakahalaga ng 100 Milyong Piso.”
Napatalon si Rico sa tuwa. “Yes! Sabi ko na nga ba! Sa akin ang pinakamalaki! Lalo akong yayaman!”
“Kay Selina,” patuloy ng abogado, “ibinibigay ko ang ating Ancestral Mansion sa Forbes Park, kasama ang lahat ng alahas ng iyong ina at ang aking koleksyon ng vintage cars.”
Tumili si Selina. “Oh my gosh! Thank you, Daddy! Bagay na bagay sa akin ang mansyon. Ibebenta ko ‘yung mga kotse para makapag-shopping ako sa Paris!”
Tumingin ang abogado kay Mateo, na tahimik lang sa sulok.
“At kay Mateo… ibinibigay ko ang ‘Bundok ng Ligaya’ sa probinsya.”
Katahimikan. Tapos ay sabay na humagalpak ng tawa sina Rico at Selina.
“Bundok ng Ligaya?!” asar ni Rico, halos maiyak sa kakatawa. “Mateo, seryoso?! ‘Yun ‘yung lupang walang pakinabang! Puro matataas na talahib, matinik na gubat, at mababatong lupa! Kahit kambing hindi mabubuhay doon!”
“Oo nga,” dagdag ni Selina habang nagreretouch ng lipstick. “Kawawang bunso. Para kang binigyan ni Daddy ng malaking basurahan. Good luck sa pagiging Tarzan mo doon!”
Pero hindi nagalit si Mateo. Lumapit siya at tinanggap ang titulo nang may respeto. “Salamat, Papa. Alam kong espesyal sa’yo ang bundok na ‘yon. Aalagaan ko ito tulad ng pag-aalaga mo.”
Matapos ang libing, nagkanya-kanya na sila.
Si Rico ay nagtayo agad ng mga bagong negosyo, pero dahil sa pagiging gahaman at kawalan ng pasensya, sunod-sunod na nalugi ang kanyang mga investments. Nabaon siya sa utang sa casino.
Si Selina naman ay agad na ibinenta ang mansyon sa mababang halaga para makakuha ng mabilis na pera. Inubos niya ito sa Europe, bumili ng mga designer bags na hindi naman niya kailangan. Sa loob ng isang taon, simot na ang pera niya.
Samantala, si Mateo ay nag-impake ng simpleng gamit at pumunta sa “Bundok ng Ligaya.”
Totoo ang sinabi ng mga kapatid niya. Ang lupa ay nakakatakot tignan. Masukal. Walang kuryente. Walang tubig. Ang mga kapitbahay sa ibaba ng bundok ay sinabihan siya: “Sir Mateo, sayang lang ang pagod niyo diyan. Kahit anong tanim, namamatay dahil sa dami ng bato.”
Pero hindi sumuko si Mateo. May tiwala siya sa kanyang ama.
“Hindi ako bibigyan ni Tatay ng walang kwentang bagay,” sabi ni Mateo sa sarili habang hawak ang itak at pala.
Araw-araw, gumigising si Mateo bago sumikat ang araw. Siya mismo ang naghahawan ng damo. Siya ang nagbubungkal ng lupa gamit ang kanyang mga kamay. Ang kanyang balat ay naging sunog sa araw, at ang kanyang mga palad ay naging magaspang at puno ng kalyo.
Makalipas ang walong buwan, nalinis na niya ang malaking bahagi ng bundok. Nagmukha na itong maaliwalas.
Isang hapon, habang pilit niyang tinatanggal ang isang dambuhalang bato na humaharang sa gitna ng lupain, tumama ang kanyang piko sa isang bagay sa ilalim.
CLANG!
Hindi ito tunog ng bato. Tunog ito ng makapal na metal.
Nagtaka si Mateo. “Bakal? Sa gitna ng bundok?”
Hinukay niya pa nang mas malalim at mas malawak. Sa ilalim ng malaking bato, natuklasan niya ang isang lumang pinto na gawa sa bakal, na may simbolo ng kanilang pamilya—isang agila.
Namamangha, pilit niyang binuksan ang pinto. Bumukas ito na may kasamang alikabok at amoy ng lumang panahon.
Pumasok si Mateo dala ang sulo.
Hindi ito ordinaryong kweba. Ito ay isang underground bunker na itinayo noong panahon ng digmaan ng kanyang lolo. Pero hindi ito ordinaryong bunker.
Sa loob, tumambad sa kanya ang daan-daang wooden crates.
Binuksan niya ang isa. Halos mabulag siya sa kislap.
GINTONG BARETA (GOLD BARS).
Hindi lang isa. Hindi lang dalawa. Ang buong bunker ay puno ng ginto, mga sinaunang alahas na may mga rubi at esmeralda, at mga antigong artifacts na nagkakahalaga ng bilyon-bilyon. Ito pala ang nawawalang yaman ng kanilang angkan na matagal nang hinahanap ng mga historians, at tanging si Don Gustavo lang ang nakakaalam na nakabaon ito sa ilalim ng “walang kwentang” bundok.
Sa gitna ng mga kayamanan, may isang maliit na lamesa. Sa ibabaw nito, may sulat si Don Gustavo.
“Para sa anak kong si Mateo,
Alam kong ikaw ang makakabasa nito. Dahil sa inyong magkakapatid, ikaw lang ang may puso at tiyaga na bungkalin ang lupa at linisin ang dumi. Ang tunay na yaman ay hindi nakukuha sa madaling paraan; ito ay pinaghihirapan at kusang nagpapakita sa taong may busilak na kalooban.
Ang kapatid mo ay gusto ng gusali na gawa na. Ang ate mo ay gusto ng bahay na titirhan na lang. Pero ikaw, tinanggap mo ang gubat nang walang reklamo.
Ang gintong ito ay para sa taong handang magpawis at marunong magpahalaga sa maliliit na bagay. Sa’yo ito, anak. Gamitin mo sa kabutihan at huwag mong kalimutang tumulong sa kapwa.”
Napaluhod si Mateo at umiyak habang yakap ang sulat ng ama. Ang “basura” na lupa ay siya palang pinakamayamang pamana.
Hindi nagtagal, kumalat ang balita. Ang “Bundok ng Ligaya” ay naging sentro ng atensyon. Si Mateo ay kinilala bilang isa sa pinakabatang bilyonaryo sa bansa.
Dumating ang balita kina Rico at Selina. Ang gusali ni Rico ay naremata na ng bangko at nagtatago siya sa mga loan shark. Si Selina naman ay pinalayas sa tinutuluyang condo dahil hindi makabayad ng renta.
Dali-dali silang pumunta sa bundok.
“Mateo!” sigaw ni Rico, hingal na hingal, gusgusin ang damit. “Kapatid! Grabe, ang galing mo! Alam mo, proud na proud ako sa’yo! Balato naman! Kapatid mo kami! Di ba dapat share tayo sa mana?”
“Oo nga Mateo!” iyak ni Selina, sira-sira na ang dating mamahaling sapatos. “Ang daya ni Daddy! Bakit sa’yo binigay ang ginto? Dapat hati-hati tayo! Pamilya tayo di ba? Tulungan mo kami, mamamatay na kami sa gutom!”
Hinarap sila ni Mateo. Kalmado ang mukha niya, pero matatag ang kanyang paninindigan.
“Noong binigay sa akin ang lupa, tinawanan niyo ako,” paalala ni Mateo. “Sabi niyo basura ito. Sabi niyo walang kwenta. Ngayong pinaghirapan ko nang linisin at nahanap ko ang yaman dahil sa sarili kong pawis, gusto niyo makihati?”
Yumuko ang dalawa sa hiya. Wala silang maisagot.
“Hindi ko kayo pababayaan dahil kapatid ko kayo,” sabi ni Mateo, na ikinaliwanag ng mukha nina Rico at Selina. “Pero hindi ko kayo bibigyan ng libreng pera.”
“Ha? Anong ibig mong sabihin?”
Naglabas si Mateo ng dalawang pala, itak, at bota.
“Bibigyan ko kayo ng trabaho. May kalahati pa ng bundok ang hindi nalilinis. Kung gusto niyo ng pera, magtrabaho kayo dito. Ang sahod niyo ay depende sa pawis na ilalabas niyo. Matuto kayong maghirap para malaman niyo ang halaga ng bawat sentimo.”
Walang nagawa sina Rico at Selina kundi tanggapin ang alok.
Mula noon, nakita ng mga tao ang dating mayayabang na magkapatid na nagbubungkal ng lupa sa ilalim ng init ng araw, puno ng putik, habang si Mateo ay pinamamahalaan ang yaman na inilaan ng ama para sa anak na may pinakabusilak, masipag, at mapagkumbabang puso.
