SA GABI NG KASAL KO, INABUTAN AKO NG BIYENAN KO NG $1,000 AT BINULONG: “KUNG GUSTO MONG MABUHAY, TUMAKBO KA NA.” AKALA KO BALIW LANG SIYA, PERO ANG NADISKUBRE KO SA LOOB NG KWARTO NAMIN AY NAGPAYANIG SA BUONG PAGKATAO KO.
Nakatayo ako sa gitna ng Grand Ballroom ng Manila Hotel, suot ang aking napakagandang custom-made white wedding gown. Ang lahat ay pumapalakpak. Ang asawa kong si Marco ay nakangiti sa akin mula sa presidential table—ang ngiting bumihag sa puso ko at nagpapaniwala sa akin na siya na ang aking “The One.”
Lahat ay perpekto. Ang bulaklak, ang musika, ang mga bisita. Para akong nasa isang fairy tale.
Pero sa isang iglap, nagbago ang lahat.
Lumapit ang tatay ni Marco, si Don Rogelio, para sa traditional father-in-law dance. Si Don Rogelio ay kilala bilang istrikto at tahimik na bilyonaryo.
Habang nagsasayaw kami sa gitna ng dance floor, naramdaman kong nanginginig ang kamay niya. Ang kanyang palad ay malamig at pawisan.
Pasimple niyang isiniksik sa palad ko ang isang makapal na bundle ng pera na nakatago sa panyo. At sa gitna ng malakas na tugtog ng orkestra, inilapit niya ang bibig niya sa tenga ko.
“Hija… ito ang $1,000. Kung gusto mong mabuhay, tumakbo ka na. Huwag kang aakyat sa kwarto niyo. Umalis ka na habang busy pa sila sa ibaba.”
Naramdaman ko ang kilabot na gumapang sa buong katawan ko. Parang binuhusan ako ng yelo.
Tinitigan ko si Don Rogelio. Ang mga mata niya ay puno ng takot at awa. Hindi siya nagbibiro.
“Pa… anong ibig niyong sabihin?” bulong ko, naguguluhan.
“Wala nang oras. Tignan mo ang wedding insurance na pinapirmahan sa’yo kahapon. Tignan mo ang date at oras,” mabilis niyang sagot bago siya biglang bumitaw at nagpanggap na nakikipagtawanan sa ibang bisita para hindi mahalata ni Marco.
Naiwan akong tulala sa gitna ng dance floor.
Ako si Elena, 26 anyos. Isa akong simpleng Auditor at Accountant. Sanay akong maghanap ng discrepancy. Sanay akong magduda kapag hindi tugma ang mga numero. At ngayon, ang gut feel ko ay sumisigaw na may mali.
Umakyat ako sa Bridal Suite hindi para magpahinga o maghanda para sa honeymoon, kundi para mag-imbestiga.
Nasa bag ko pa ang kopya ng mga dokumentong pinapirmahan sa akin ni Marco kahapon—mga papeles daw para sa “Joint Account” at “Future Security” namin.
Kinuha ko ang envelope. Binasa ko ang Life Insurance Policy na nakasiksik sa gitna ng mga bank documents.
Nanlaki ang mata ko. Halos mabitawan ko ang papel.
-
Policy Amount: 500 Milyong Piso (Double Indemnity for Accidental Death)
-
Primary Beneficiary: Marco Antonio Villareal (Asawa)
-
Effective Date: Ngayong gabi, 12:00 Midnight.
Tumingin ako sa relo ko. 11:45 PM.
Labinlimang minuto na lang bago maging epektibo ang polisiya.
Nanghina ako. Biglang nag-flashback sa akin ang mga chismis ng mga empleyado noon na hindi ko pinansin. Si Marco ay biyudo na ng dalawang beses.
Ang sabi niya, namatay daw sa “aksidente” ang mga una niyang asawa. Ang una: Car accident sa honeymoon (nawalan daw ng preno). Ang pangalawa: Drowning incident sa private pool (nalunod daw kahit marunong lumangoy).
Hindi sila naaksidente. Pinatay sila.
At ako ang pangatlo. Ang $1,000 na bigay ng tatay niya ay hindi regalo… ito ay escape fund. Konsensya ng isang ama na hindi na kayang sikmurain ang demonyong gawain ng sarili niyang anak.
Click.
Narinig ko ang pagpihit ng seradura ng pinto.
Mabilis kong itinago ang mga papel at ang pera sa loob ng gown ko.
Pumasok si Marco.
Wala na ang matamis na ngiti. Wala na ang “Prince Charming.” Ang nakatayo sa harap ko ay isang lalaking may malamig na tingin, tinanggal na ang kanyang coat, at hawak ang dalawang baso ng Red Wine.
“Hon, bakit hindi ka pa nagpapalit?” tanong ni Marco. Ang boses niya ay kalmado, pero nakakatakot. “Uminom muna tayo para ma-relax ka. Pampatulog.”
Inabot niya sa akin ang baso.
Alam ko na kung ano ang laman nito. Pampatulog? O lason? O gamot para hindi ako makapanlaban kapag “naaksidente” ako mamaya?
“S-Salamat, Hon,” sabi ko, pilit na pinatatag ang boses ko kahit nanginginig ang tuhod ko sa loob ng gown. “Pwede bang… pwede bang kumuha muna ako ng yelo? Gusto ko ng malamig. Masyadong mainit ang pakiramdam ko.”
Kumunot ang noo ni Marco. Tumingin siya sa relo niya. 11:50 PM.
“Huwag na. Inumin mo na ‘yan. Masarap ‘yan,” pagpilit niya habang humahakbang palapit.
“Please, Marco? Masakit kasi ang ulo ko. I need ice water. Saglit lang ako sa banyo,” pagdadahilan ko sabay takbo papasok ng banyo bago pa siya makatanggi.
Ni-lock ko agad ang pinto.
“Elena! Bilisan mo diyan!” sigaw ni Marco mula sa labas. “Huwag mo akong paghintayin!”
Binuksan ko ang gripo ng lababo at shower para kunwari ay gumagamit ako ng tubig.
Dahan-dahan kong binuksan ang bintana ng banyo. Nasa second floor kami ng hotel villa. May trellis ng mga halaman na pwedeng babaan, pero madulas dahil sa hamog.
Hinubad ko ang heels ko. Hinubad ko ang mabigat na wedding gown na sagabal sa pagtakbo. Naiwan akong naka-cycling shorts at camisole.
Hawak ang $1,000 na bigay ng biyenan ko at ang ebidensya ng insurance, tumalon ako sa bintana.
BOG.
Bumagsak ako sa damuhan. Gasgas ang braso ko. Masakit ang bukung-bukong ko. Pero hindi ko ininda ang sakit.
Tumakbo ako.
Tumakbo ako palabas ng mansyon, papunta sa madilim na kakahuyan sa likod ng hotel.
Narinig ko ang sigaw ni Marco mula sa bintana sa itaas.
“ELENA! BUKSAN MO ‘TO! WALANG HIYA KA! ELENA!”
Sinundan iyon ng tunog ng pagbasag ng pinto ng banyo.
Hindi ako lumingon. Tumakbo ako hanggang sa marating ko ang highway. Ang $1,000 na nasa kamay ko ay ginamit ko para bayaran ang isang dumadaang delivery truck driver para ilayo ako sa probinsyang iyon.
MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN…
Isang Breaking News ang gumimbal sa buong bansa.
“BILYONARYONG SI MARCO VILLAREAL, ARESTADO DAHIL SA INSURANCE FRAUD AT SERYE NG PAGPATAY SA MGA DATING ASAWA.”
Sa TV, nakita ko si Marco na pinoposasan ng NBI. Ang mukha niya ay puno ng galit at pagkatalo.
Ang ebidensyang ipinadala ko—ang kopya ng insurance policy at ang testimonya ko tungkol sa nangyari sa hotel—ang naging susi para mabuksan ang imbestigasyon sa pagkamatay ng dalawa niyang unang asawa.
At ang nagdiin sa kanya? Ang sarili niyang ama.
Tumestigo si Don Rogelio. Inamin niya sa korte na alam niya ang krimen ng anak niya, pero natakot siya noon dahil pinantaan din ang buhay niya. Ako lang daw ang nagkaroon ng lakas ng loob na tumakbo at magsumbong.
Naka-upo ako ngayon sa isang maliit na apartment sa malayong probinsya. Ligtas. Buhay.
Tinitigan ko ang sukli ng $1,000 na natira sa akin.
Hindi lang ito pera. Ito ang halaga ng pangalawang buhay ko.
Napasok ko ang isang bangungot na nakabalot sa fairy tale, pero nagising ako bago pa maging huli ang lahat. Ako si Elena, ang Accountant na hindi nagpaloko sa maling kwenta ng pag-ibig. At ngayon, tapos na ang paniningil.
