NAKITA NG BILYONARYO KONG LOLA NA KUMAKAIN KAMI NG ANAK KO NG TIRANG PAGKAIN SA SHELTER. GALIT SIYANG NAGTANONG: “BAKIT KAYO NANDITO EH BINIGYAN KO KAYO NG MANSYON SA HAWTHORNE STREET?!” TATLONG ARAW ANG LUMIPAS, DUMATING KAMI SA PARTY NG MGA MAGULANG KO AT NAMUTLA SILA SA KINALALAGYAN NILA.
Ako si Lisa. Yakap-yakap ko ang anim na taong gulang kong anak na si Mia. Nanginginig kami sa lamig habang nakapila sa labas ng St. Jude Shelter sa gitna ng nagyeyelong gabi. Wala kaming matirhan. Pinalayas kami ng landlord namin sa maliit na kwarto dahil hindi na ako makabayad ng upa mula nang mawalan ako ng trabaho.
Ang alam ng buong mundo, itinakwil ako ng mga magulang ko dahil “rebelyoso” daw ako at nabuntis ng maaga. Ang totoo, pinalayas nila ako dahil ayaw nila akong gastusan. Sabi nila, wala daw silang pera dahil nalugi ang negosyo.
Habang hinihintay namin ang libreng sopas, isang makintab na itim na Rolls Royce ang huminto sa tapat ng shelter. Bumaba ang isang matandang babae na balot ng fur coat at pearls. Namimigay siya ng donasyon.
Napatingin siya sa direksyon namin. Nanlaki ang mga mata niya. Nabitawan niya ang hawak niyang bag.
“Lisa? Apo?!” sigaw niya.
Si Lola Consuelo. Ang bilyonaryo kong lola na nakatira sa Europe. Sampung taon na kaming hindi nagkikita.
Tumakbo siya palapit sa amin, hindi alintana ang putik sa mamahalin niyang sapatos.
“Diyos ko! Anong ginagawa niyo dito? Bakit ang dumi niyo? Bakit kayo nakapila sa sopas?!” iyak ni Lola habang niyayakap kami nang mahigpit.
“Lola… wala po kaming matirhan… wala po kaming pera…” hagulgol ko.
Kumunot ang noo ni Lola. Humiwalay siya sa pagkakayakap at tinignan ako sa mata.
“Anong walang matirhan? Eh nasaan ang bahay sa Hawthorne Street? Yung malaking Victorian Mansion na binili ko para sa’yo nung 18th birthday mo?!”
Natigilan ako. “P-Po? Anong bahay? Wala po akong alam dun. Ang sabi nina Mama at Papa, wala na daw po kayong binibigay na pera kaya kailangan ko nang tumayo sa sarili kong paa.”
Biglang nagdilim ang mukha ni Lola Consuelo. Ang lungkot sa mata niya ay napalitan ng apoy ng galit.
“Sinabi nila ‘yun?” bulong ni Lola, nanginginig sa galit. “Sampung taon akong nagpapadala ng 200,000 pesos na allowance buwan-buwan para sa’yo. At ang bahay sa Hawthorne… ang sabi ng tatay mo, doon ka nakatira at masaya ka kaya hindi mo na ako tinatawagan.”
Doon ko nalaman ang lahat. Ninakaw ng sarili kong mga magulang ang buhay na dapat ay para sa akin. Habang nagpapakasasa sila sa yaman, hinayaan nilang magutom ang apo nila.
“Sumama kayo sa akin,” utos ni Lola. “Babawiin natin ang lahat. Ngayon din.”
TATLONG ARAW ANG LUMIPAS…
Ginanap ang Grand Reunion ng pamilya sa mansyon na tinitirhan ng mga magulang ko. Nandoon ang lahat ng mayayamang kamag-anak, business partners, at mga “amiga” ni Mama.
Masayang-masaya sina Mama at Papa. Ipinagmamayabang nila ang bago nilang vacation house at mga bagong kotse.
“Napakaswerte niyo naman, Mare!” sabi ng isang kumare ni Mama. “Ang galing niyo humawak ng negosyo!”
“Syempre naman,” tawa ni Mama habang umiinom ng champagne. “Kailangan magsikap para sa pamilya.”
Biglang bumukas ang malaking pinto.
Pumasok si Lola Consuelo. Ang lahat ay tumahimik at yumuko bilang paggalang sa Matriarch ng pamilya.
Pero nagulat sila nang makita kung sino ang nasa likod ni Lola.
Ako. Si Lisa. Hindi na ako gusgusin. Naka-ayos ako, naka-makeup, at suot ang isang napakagandang Red Gown. Hawak ko ang kamay ni Mia na mukha nang prinsesa sa kanyang bagong damit.
Namutla sina Mama at Papa. Nabitawan ni Papa ang hawak niyang wine glass. Basag!
“Ma… Mama Consuelo…” nauutal na bati ni Papa, pinapawisan nang malapot. “B-Bakit kasama niyo si Lisa? Diba sabi ko sa inyo, nasa abroad siya?”
Naglakad si Lola papunta sa gitna ng sala. Kinuha niya ang microphone sa banda. Pinatigil niya ang musika.
“Oo nga, Ramon,” seryosong sabi ni Lola. “Sabi mo nasa abroad siya. Sabi mo, masaya siya. Pero nakita ko ang apo ko at apo sa tuhod na namamalimos ng pagkain sa Shelter habang kayo ay nagpapakasasa sa handaan!”
Napasinghap ang mga bisita. Nagbulungan ang buong ballroom.
“M-Ma! Huwag dito! Pag-usapan natin sa loob! Nakakahiya!” pakiusap ni Mama, lumalapit kay Lola.
“HINDI!” sigaw ni Lola. “Dapat marinig ng lahat kung gaano kayo kawalang-hiya!”
Naglabas si Lola ng isang makapal na folder.
“Ang bahay sa Hawthorne Street na ipinamana ko kay Lisa? Nalaman kong pinapaupahan niyo pala at binubulsa niyo ang pera! Habang ang anak niyo, walang makain?! Ang allowance na pinapadala ko? Ninakaw niyo rin!”
Lumapit si Lola sa akin at inakbayan ako.
“Akala niyo ba, hahayaan ko ito? Kinausap ko na ang abogado ko kaninang umaga.”
Humarap si Lola kay Papa.
“Ramon, ang mansyon na ito na tinitirhan niyo ngayon? Nakapangalan ito sa akin. Pinatira ko lang kayo dito dahil akala ko, mabuti kayong magulang.”
“Pero dahil ninakawan niyo ang apo ko…”
Itinapon ni Lola ang Eviction Notice sa mukha ni Papa.
“LUMAYAS KAYO. NGAYON DIN.”
“Ma! Saan kami pupunta?!” iyak ni Mama, lumuhod sa harap ni Lola at kumapit sa palda nito. “Wala kaming ibang bahay! Wala kaming ipon!”
Tumingin ako sa kanila. Wala akong naramdamang awa. Naalala ko yung gabing pinalayas nila ako habang umuulan.
Lumapit ako kay Mama.
“Pwede kayong pumunta sa St. Jude Shelter,” sabi ko nang kalmado at nakangiti. “May libreng sopas dun. Pumila lang kayo. Sanay naman kayong kumuha ng hindi sa inyo, di ba?”
“Guards!” utos ni Lola. “Palabasin ang mga magnanakaw na ito! Kunin ang mga susi ng kotse at alahas! Wala silang dadalhin kahit ano!”
Kinaladkad ng mga security sina Mama at Papa palabas ng mansyon habang pinapanood ng lahat ng bisita. Hiyang-hiya sila. Wala silang nadala kundi ang damit na suot nila.
Naiwan kami ni Lola at Mia sa loob. Niyakap ako ni Lola nang mahigpit.
“Simula ngayon, Lisa,” bulong niya. “Ikaw at si Mia na ang titira sa Hawthorne House. At hindi na kayo muling magugutom.”
Sa araw na iyon, nabawi ko ang buhay na ninakaw sa akin. At ang mga magulang kong sakim ay natuto ng leksyon sa pinakamasakit na paraan—ang maranasan ang hirap na ipinaranas nila sa sarili nilang anak.
