PINAGTAWANAN NG MGA KUYA ANG BUNSO DAHIL “GUBAT NA PURO DAMO” LANG ANG MANA NIYA. PERO NANG TAMAAN NG PIKO NIYA ANG ISANG BAGAY SA ILALIM NG LUPA, LUMUHOD SILA SA HARAP NIYA NANG MALAMAN NILA ANG TUNAY NA HALAGA NITO.
Si Don Fernan ay kilalang bilyonaryo, pero bago siya pumanaw, may isa siyang huling leksyon para sa tatlo niyang anak na lalaki. Alam niya kung sino ang tamad at kung sino ang masipag.
Sa araw ng pagbasa ng Last Will and Testament, nakaupo ang tatlong magkakapatid sa harap ng abogado.
“Para kay Rico, ang panganay,” anunsyo ng abogado. “Sa’yo ang tatlong Mansyon sa Forbes Park at ang koleksyon ng mga Ferrari at Lamborghini.”
Sumigaw sa tuwa si Rico. “Yes! Buhay-hari na ako!”
“Para kay Dave, ang pangalawa. Sa’yo ang Construction Company at ang 500 Milyong Piso na cash sa bangko.”
Nagdiwang si Dave. “Ayos! Hindi ko na kailangang magtrabaho habambuhay!”
Tumingin ang abogado kay Elmo, ang bunso. Si Elmo ay simple lang, laging naka-t-shirt, at mahilig magtanim. Siya lang ang nag-alaga kay Don Fernan noong may sakit ito habang ang mga kuya niya ay nasa club.
“At para kay Elmo…” bumuntong-hininga ang abogado. “Sa’yo ipinapamana ang 50 ektaryang ‘Lupang Gubat’ sa dulong probinsya. Ito ay bulubundukin, walang kuryente, at puno ng matatandang puno at bato.”
Halos mamatay sa kakatawa sina Rico at Dave.
“HAHAHA! Seryoso? Gubat?!” pang-aasar ni Rico. “Ano ‘yun Elmo, gagawin kang Tarzan? Good luck sa mga lamok at ahas!”
“Kawawang bunso,” dagdag ni Dave. “Walang value ang lupa na ‘yan. Kahit ibenta mo, walang bibili dahil liblib. Magsasaka ang bagsak mo!”
Masakit para kay Elmo, pero tinanggap niya ang susi ng lumang kubo sa gubat. “Salamat pa rin kay Tatay. Mahalaga sa akin ang lupang ‘to dahil dito kami madalas magkwentuhan noon.”
Iniwan siya ng mga kapatid niya habang sakay ng mga sports car, habang si Elmo ay sumakay sa bus papunta sa gubat.
LUMIPAS ANG ISANG TAON…
Dahil sa luho, sugal, at kawalan ng sipag, mabilis na naubos ang yaman nina Rico at Dave. Ang mga mansyon ay na-embargo ng bangko. Ang kumpanya ay nalugi at nagsara. Lubog sila sa utang at pinaghahanap ng mga loan sharks.
Samantala, si Elmo ay namuhay mag-isa sa gubat.
Wala siyang pera para mag-hire ng tauhan. Siya mismo ang naglinis ng lupa. Araw-araw, mula pagsikat ng araw hanggang paglubog, hawak niya ang pala at piko.
Puno ng kalyo at sugat ang kanyang mga kamay. Sunog ang balat niya sa araw. Minsan, naiiyak siya sa pagod.
“Tay, bakit ito ang iniwan mo sa akin? Ang hirap…” bulong ni Elmo habang naghuhukay.
Isang hapon, habang naghuhukay siya ng kanal para sa irigasyon ng kanyang taniman, tumama ang piko niya sa isang bagay na napakatigas.
KLANG!
Hindi tunog ng bato. Tunog ito ng bakal.
Hinukay pa ni Elmo nang malalim. Natuklasan niya ang isang kalawanging bakal na pinto na nakabaon sa lupa. May nakaukit na pangalan ni Don Fernan.
Kumuha siya ng bareta at pinilit itong buksan. Kriiiik!
Bumungad sa kanya ang isang hagdan pababa—isang Hidden Underground Bunker.
Bumaba si Elmo, dala ang flashlight. Kinakabahan.
Sa dulo ng bunker, hindi ginto ang nakita niya.
Ang nakita niya ay isang laboratoryo at mga dokumento ng Geological Survey na may petsang 20 taon na ang nakakaraan. At sa gitna, may isang sulat na para sa kanya.
Binasa ni Elmo ang sulat ng ama:
“Sa aking anak na makakatuklas nito,
Kung nababasa mo ito, ibig sabihin ay ikaw ang anak na hindi takot magpawis. Ikaw ang anak na hindi tumingin sa panlabas na anyo ng lupa, kundi nagtiyaga na hukayin ang lalim nito.
Ang ‘Gubat’ na ito ay hindi basta lupa. Ito ang kaisa-isang pinakamalaking LITHIUM DEPOSIT sa bansa na nadiskubre ko noon. Hindi ko ito ginalaw dahil alam kong aawayin ito ng mga sakim. Hinihintay ko ang anak na may sipag na diskubrehin ito.
Ang yaman sa ibabaw ay nauubos (gaya ng pera ng mga kapatid mo). Pero ang yaman sa ilalim ay para sa taong marunong maghirap. Sa’yo na ito, anak.”
Napaluha si Elmo. Ang Lithium ay ang White Gold ng modernong mundo—ang pangunahing sangkap ng mga baterya para sa electric cars at gadgets. Ang halaga ng lupang minamaliit ng mga kapatid niya? Bilyun-bilyong Dolyar.
Agad kumalat ang balita. Ang dating “magsasaka” ay isa na ngayong Mining Tycoon.
Isang araw, habang kausap ni Elmo ang mga foreign investors sa site, dumating sina Rico at Dave.
Lulan sila ng tricycle. Gusgusin, payat, at gutom na gutom. Wala na ang yabang nila.
Nakita nila si Elmo na nakasuot ng hard hat, mukhang disente at iginagalang ng lahat.
“Elmo! Kapatid!” sigaw ni Rico, tumatakbo palapit. “Nabalitaan namin! Ang yaman mo na! Hati-hati tayo, di ba? Tatay naman natin ang nagbigay nito!”
“Oo nga, bunso!” gatong ni Dave. “Dugo tayo! Pamilya tayo! Huwag mo kaming pabayaan!”
Tumahimik ang paligid. Tinitigan ni Elmo ang mga kapatid niya. Naalala niya ang tawanan nila noon.
“Noong nasa inyo ang mansyon at pera, hinati niyo ba sa akin?” kalmadong tanong ni Elmo.
Natigilan ang dalawa. “E-Elmo… nagkamali kami…”
“Ang pamana ni Tatay sa akin ay lupa,” sagot ni Elmo nang may diin. “Ang yaman na nasa ilalim nito ay HINDI KASAMA sa pamana. Ito ay GANTIMPALA sa taong naghirap maghukay. Kayo? Takot kayong madumihan ang kamay niyo. Kaya wala kayong nakuha.”
Lumapit si Elmo sa isang truck at kumuha ng dalawang pala (shovel).
Inihagis niya ito sa paanan ng mga kapatid niya.
“Pero dahil kapatid ko kayo… bibigyan ko kayo ng trabaho.”
“Maghukay kayo. Ang sweldo niyo ay minimum wage. Kung masipag kayo, baka may mahanap din kayong yaman mula sa sarili niyong pawis. Magsimula na kayo ngayon.”
Walang nagawa sina Rico at Dave kundi pulutin ang pala habang umiiyak sa hiya at pagsisisi. Habang pinapanood nila si Elmo na pumipirma ng bilyong kontrata, natutunan nila ang leksyon sa pinakamasakit na paraan:
Ang tunay na yaman ay hindi namamana, ito ay pinaghihirapan.
