HINDI ALAM NG PAMILYA KO NA AKO ANG NAGBAYAD NG $2 MILLION NA KASAL NG KAPATID KO SA PRIVATE ISLAND KO. PERO NANG ITULAK NIYA ANG ANAK KO MULA SA 2-METERS NA ENTABLADO DAHIL LANG SA DAMIT… PINATIGIL KO ANG MUNDO NILA.
Ako si Celestine. Sa mata ng pamilya ko, isa lang akong simpleng “single mom” na swerte sa maliit na negosyo pero hindi kasing-bida ng bunso kong kapatid na si Trina.
Si Trina ang prinsesa. Siya ang paborito. At ngayong ikakasal siya kay Jeric, todo suporta ang mga magulang namin.
Ang alam nila, si Jeric ay galing sa isang Old Rich family. Ang akala nila, sagot ng pamilya ni Jeric ang $2 Million (mahigit 100 Milyong Piso) na kasal sa isang eksklusibong Private Island.
Ang totoo? Walang trabaho si Jeric. Baon sa utang ang pamilya niya.
Ako ang nagbayad ng lahat.
Ako ang may-ari ng isla. Ako ang nagbayad ng Couture Gown, ng imported flowers, at ng private jets para sa mga bisita. Ginawa ko ito nang palihim dahil nakiusap si Trina.
“Ate, please,” sabi niya noon habang umiiyak. “Gusto kong maging proud sina Mama at Papa kay Jeric. Huwag mong sabihin na galing sa’yo ang pera. Hayaan mong isipin nila na Big Time ang asawa ko. Please, Ate.”
Pumayag ako. Para sa kapatid ko. Para sa ikasasaya ng pamilya.
Ginanap ang reception sa isang napakagandang Cliffside Terrace na nakadungaw sa asul na dagat.
“Grabe, anak!” puri ni Mama habang hawak ang kamay ni Jeric. “Napakayaman talaga ng pamilya niyo! Salamat at dinala niyo kami sa islang ito. Hindi katulad ng Ate Celestine mo, kuripot.”
Ngumiti lang ako nang mapait habang hinihiwa ang steak ko. Sanay na ako.
Katabi ko ang anak kong si Lily, 8 taong gulang. Suot niya ang isang cute na Flower Girl dress. Masayang-masaya si Lily na makita ang Tita Trina niya na mukhang prinsesa.
Habang naglalakad si Trina papunta sa Cake Cutting Ceremony, tumakbo si Lily para yakapin ang Tita niya.
“Tita Trina! You look so beautiful!” sigaw ni Lily.
Sa kasabikan ng bata, hindi niya napansin ang mahabang buntot (train) ng gown ni Trina.
Naapakan ni Lily ang dulo ng gown.
KRRRK.
Narinig ang tunog ng pagkapunit. Isang maliit na punit sa laylayan.
Tumigil ang musika.
Humarap si Trina. Ang mukha niyang maamo kanina ay naging mukha ng demonyo sa galit.
“TANGA!” sigaw ni Trina.
Sa harap ng daan-daang bisita, hindi lang niya sinigawan si Lily.
Tinulak niya ito.
Hindi mahinang tulak. Malakas na tulak.
Nakatayo sila sa gilid ng terrace. Walang harang.
“Ahhhh!” tili ni Lily.
Nahulog ang anak ko mula sa terrace. Bumagsak siya sa damuhan sa ibaba—may taas na Dalawang Metro (Mahigit 6 feet).
“LILY!” sigaw ko.
Nabitawan ko ang baso ko. Tumalon ako pababa ng terrace nang hindi nag-iisip.
Nakita ko ang anak ko sa damuhan. Umiiyak. Dumudugo ang noo dahil tumama sa bato. Ang braso niya ay namamagang hawak niya.
“Mama! Masakit!” iyak ni Lily.
Nanginginig ako sa galit at takot. Binuhat ko ang anak ko at inakyat pabalik sa terrace kung saan naroon ang mga medics.
Humarap ako kay Trina.
Inaasahan kong mag-sorry siya. Inaasahan kong mag-alala siya.
Pero nakita ko si Trina na tinitignan ang gown niya, galit na galit.
“Tignan mo ang ginawa ng pesteng anak mo!” bulyaw ni Trina sa akin. “$50,000 ang gown na ‘to! Sinira niya! Kasalanan niya kung nahulog siya! Tanga kasi!”
Lalapitan ko sana si Trina para sampalin, pero hinarang ako nina Mama at Papa.
“Celestine! Tama na!” sigaw ni Papa. “Huwag kang gumawa ng eksena! Kasal ito ng kapatid mo! Kasalanan naman talaga ng anak mo, hindi siya tumitingin sa dinadaanan!”
“Papa…” bulong ko, tumutulo ang luha. “Dugoan ang apo niyo. Tinulak siya ni Trina. Bali ang braso niya.”
“Gasgas lang ‘yan!” sagot ni Mama. “Huwag mong sirain ang moment ng kapatid mo! Ang yaman-yaman ng asawa niya, baka bawiin nila ang lahat kapag nag-eskandalo ka!”
Doon naputol ang pisi ko.
Ang dugo sa noo ng anak ko ang gumising sa akin.
Dahan-dahan akong tumayo. Pinunasan ko ang dugo ni Lily sa kamay ko. Kinuha ko ang mikropono sa Stage.
“Itigil ang tugtog,” malamig kong utos.
“Huwag kayong titigil!” sigaw ni Trina sa banda. “Tuloy ang party!”
“SINABI KONG ITIGIL ANG TUGTOG!” sigaw ko. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong isla. Tumahimik ang lahat.
“Trina,” sabi ko sa mikropono. “Nag-aalala ka sa $50,000 na gown mo?”
“Oo!” sagot ni Trina. “Bayaran mo ‘to!”
Tumawa ako nang malakas. Tawang nakakakilabot.
“Bakit ko babayaran ang bagay na… AKO NAMAN ANG BUMILI?”
Natigilan si Trina. Namutla si Jeric. Naguluhan sina Mama at Papa.
“Anong pinagsasabi mo?” tanong ni Mama. “Si Jeric ang bumili niyan!”
“Si Jeric?” turo ko sa groom na nanginginig na sa takot. “Si Jeric na anim na taon nang walang trabaho? Si Jeric na baon sa utang sa sugal?”
“Huwag kang manira!” sigaw ni Papa. “Eh kanino galing ang perang pambayad sa islang ito?!”
“SA AKIN,” mariin kong sagot.
Naglabas ako ng cellphone at ipinakita sa malaking LED Screen sa stage ang mga bank transfers, receipts, at titulo ng lupa.
“Ang $2 Million na budget ng kasal na ‘to? Galing sa account ko. Ang bulaklak? Binayaran ko. Ang pagkain niyo ngayon? Sagot ko.”
“At ang islang ito?” I spread my arms. “Welcome to Isla Celestine. AKIN ITO. Binili ko ito tatlong taon na ang nakakaraan.”
Napasinghap ang lahat ng bisita. Ang “single mom” na minamaliit nila ay siya palang Bilyonaryo na sumagot sa lahat.
Humarap ako kay Trina na parang hihimatayin na.
“Binigay ko sa’yo ang pangarap mong kasal, Trina. Kahit kailan hindi ako nanumbat. Pero anong ginawa mo? Tinulak mo ang anak ko mula sa dalawang palapag na taas dahil lang sa isang punit na tela?”
“Security!” tawag ko sa aking Private Island Guards.
Agad na lumapit ang sampung armadong lalaki.
“Palayasin ang mga taong ito sa isla ko. NGAYON DIN.”
“Ate! Huwag!” iyak ni Trina, lumuhod sa harap ko. “Kasal ko ‘to! Paano ang mga bisita? Nakakahiya!”
“Wala akong pakialam sa hiya mo,” sagot ko. “Muntik mo nang patayin ang anak ko.”
“Celestine! Anak!” pagmamakaawa ni Mama. “Patawarin mo na ang kapatid mo! Pamilya tayo!”
“Pamilya?” tinignan ko sila nang may pandidiri. “Nung duguan ang anak ko, kinampihan niyo pa ang nanakit sa kanya dahil sa pera. Hindi ko kayo pamilya.”
Binalingan ko ang mga bisita.
“Tapos na ang party. May 30 minutes kayo para sumakay sa ferry pabalik sa mainland. Pagkatapos nun, ituturing nang trespassers ang sinumang maiwan.”
“At ikaw Trina,” bulong ko sa kapatid ko habang hinihila siya ng guards. “Maghanda ka ng abogado. Dahil kakasuhan kita ng Frustrated Homicide at Child Abuse. Uubusin ko ang yaman ko para makulong ka.”
Umalis ako sa reception area bitbit si Lily pasakay sa aking private helicopter para dalhin siya sa ospital.
Mula sa himpapawid, nakita ko ang kaguluhan sa baba. Ang dream wedding ni Trina ay naging bangungot. Naiwan sila sa dalampasigan—walang yaman, walang dangal, at walang matatakbuhan.
Natutunan nila sa pinakamasakit na paraan: Huwag mong kagatin ang kamay na nagpapakain sa’yo, lalo na kung ang kamay na iyon ang may hawak ng susi ng iyong paraiso.
