NAKITA NG BILYONARYA KONG LOLA NA NAKAPILA KAMI NG ANAK KO SA HOMELESS SHELTER. NAGTAKA SIYA, “BAKIT HINDI KAYO NAKATIRA SA MANSYON SA HAWTHORNE STREET NA PAMANA KO?” NAGULAT AKO: “ANONG BAHAY?” TATLONG ARAW ANG LUMIPAS, DUMATING KAMI SA PARTY NG MGA MAGULANG KO AT NAMUTLA SILA SA GULAT.
Ako si Lisa. Yakap-yakap ko ang anim na taong gulang kong anak na si Mia. Nanginginig kami sa matinding lamig habang nakapila sa labas ng St. Jude Shelter para sa libreng sopas. Wala kaming matirhan. Pinalayas kami ng landlord namin sa maliit na kwarto dahil hindi na ako makabayad ng upa mula nang mawalan ako ng trabaho.
Ang alam ng buong mundo, itinakwil ako ng mga magulang ko dahil “rebelyoso” daw ako at nabuntis ng maaga. Ang totoo, pinalayas nila ako dahil ayaw nila akong gastusan. Sabi nila, “wala” daw silang pera.
Habang hinihintay namin ang sopas, isang makintab na itim na Rolls Royce ang huminto sa tapat ng shelter. Bumaba ang isang matandang babae na balot ng fur coat, suot ang malalaking pearls, at may mga alalay na nagpapayong. Namimigay siya ng malaking donasyon.
Napatingin siya sa direksyon namin. Nanlaki ang mga mata niya na parang nakakita ng multo.
“LISA? APO?!” sigaw niya.
Si Lola Consuelo. Ang bilyonaryo kong lola na nakatira sa Europe. Sampung taon na kaming hindi nagkikita dahil pinutol ng mga magulang ko ang komunikasyon namin.
Tumakbo siya palapit sa amin, hindi alintana ang putik na dumidikit sa mamahalin niyang sapatos.
“Diyos ko! Lisa! Mia!” iyak ni Lola habang niyayakap kami nang mahigpit. Ang bango niya ay amoy mayaman, ibang-iba sa amoy ng kalsada na nakasanayan namin. “Anong ginagawa niyo dito? Bakit ang dumi niyo? Bakit kayo nakapila sa pagkain?”
“Lola… wala po kaming matirhan…” hagulgol ko, hindi makapaniwalang nasa harap ko siya. “Gutom na gutom na po kami…”
Kumunot ang noo ni Lola. “Anong walang matirhan? Eh nasaan ang bahay sa Hawthorne Street? Yung malaking Victorian House na binili ko para sa’yo nung 18th birthday mo bilang pamana ko? Diba doon kayo nakatira?”
NATIGILAN ako.
“P-Po? Anong bahay? Wala po akong alam dun. Ang sabi nina Mama at Papa, wala na daw po kayong binibigay na pera kaya kailangan ko nang tumayo sa sarili kong paa. Wala daw po silang budget para sa akin.”
Biglang NAGDILIM ang mukha ni Lola Consuelo. Ang lungkot sa mata niya ay napalitan ng APOY NG GALIT.
“Sinabi nila ‘yun?” bulong ni Lola, nanginginig ang boses. “Sampung taon akong nagpapadala ng allowance na $5,000 buwan-buwan para sa’yo. At ang bahay sa Hawthorne… ang sabi ng tatay mo sa mga email, doon ka nakatira at masaya ka kaya hindi mo na ako tinatawagan dahil busy ka sa pamilya mo.”
Doon ko nalaman ang lahat. Ninakaw ng sarili kong mga magulang ang buhay na dapat ay para sa akin. Habang nagugutom kami ng anak ko, sila ay nagpapakasasa sa perang para sa amin.
“Sumama kayo sa akin,” utos ni Lola sa kanyang driver. “Babawiin natin ang lahat. Ngayon din.”
TATLONG ARAW ANG LUMIPAS…
Ginanap ang Grand Reunion ng pamilya sa mansyon ng mga magulang ko. Nandoon ang lahat ng kamag-anak, business partners, at socialite friends.
Masayang-masaya sina Mama at Papa. Ipinagmamayabang nila ang bago nilang vacation house sa Tagaytay at mga bagong luxury cars.
“Napakaswerte niyo naman, Mare!” sabi ng isang kumare ni Mama. “Ang galing niyo humawak ng negosyo! Paano niyo nagagawa ‘yan?”
“Syempre naman,” tawa ni Mama habang umiinom ng champagne. “Kailangan magsikap at maging wais sa pera.”
Biglang BUMUKAS nang malakas ang malaking pinto ng mansyon.
Pumasok si Lola Consuelo. Ang lahat ay tumahimik at yumuko bilang paggalang sa Matriarch ng pamilya.
Pero nagulat sila nang makita kung sino ang nasa likod ni Lola.
Ako. Si Lisa.
Hindi na ako ang gusgusing babae sa shelter. Naka-ayos ako, naka-makeup, at suot ang isang napakagandang Red Designer Gown na nagkakahalaga ng libo-libo. Hawak ko ang kamay ni Mia na mukha nang prinsesa sa kanyang bagong damit.
NAMUTLA sina Mama at Papa. Para silang nakakita ng multo.
Nabitawan ni Papa ang hawak niyang wine glass. BASAG!
“Ma… Mama Consuelo…” nauutal na bati ni Papa. “B-Bakit kasama niyo si Lisa? Diba sabi ko sa inyo, nasa abroad siya? Anong ginagawa niya dito?”
Naglakad si Lola papunta sa gitna ng sala. Kinuha niya ang microphone sa banda para marinig ng lahat.
“Oo nga, Ramon,” seryosong sabi ni Lola. Ang boses niya ay malamig at nakakatakot. “Sabi mo nasa abroad siya. Sabi mo, masaya siya. Pero saan ko siya nakita? Nakita ko ang apo ko at apo sa tuhod na NAMAMALIMOS ng sopas sa Shelter.”
NAPASINGHAP ang mga bisita. Nagbulungan sila.
“M-Ma! Huwag dito! Nakakahiya! Pag-usapan natin sa loob!” pakiusap ni Mama, pinapawisan nang malapot at nanginginig.
“HINDI!” sigaw ni Lola. “Dapat marinig ng lahat kung gaano kayo KAWALANG-HIYA sa sarili niyong anak!”
Naglabas si Lola ng mga dokumento at bank records.
“Ang bahay sa Hawthorne Street na ipinamana ko kay Lisa? Nalaman kong pinapaupahan niyo pala at binubulsa niyo ang 150,000 pesos na upa kada buwan! Habang ang anak niyo, walang makain at natutulog sa kalsada?!”
“Ang allowance na pinapadala ko sa loob ng sampung taon? Ninakaw niyo rin para sa luho niyo!”
Lumapit si Lola sa akin at inakbayan ako.
“Akala niyo ba, hahayaan ko ito? Kinausap ko na ang abogado ko kaninang umaga. Handa na ang kaso laban sa inyo.”
Humarap si Lola kay Papa.
“Ramon, ang mansyon na ito na tinitirhan niyo at ipinagmamayabang niyo? Nakapangalan ito sa akin. Pinatira ko lang kayo dito dahil akala ko, mabuti kayong magulang. Pero nagkamali ako.”
“Dahil ninakawan niyo ang apo ko at pinabayaan niyo sila…”
Itinapon ni Lola ang Eviction Notice sa mukha ni Papa.
“LUMAYAS KAYO SA PAMAMAHAY KO. NGAYON DIN. Wala kayong dadalhin kahit ano!”
“Ma! Saan kami pupunta?!” iyak ni Mama, lumuhod sa harap ni Lola. “Wala kaming bahay! Mawawala lahat sa amin!”
Tumingin ako sa kanila. Wala akong naramdamang awa. Naubos na ang luha ko noong mga panahong nagugutom ang anak ko.
“Pwede kayong pumunta sa St. Jude Shelter,” sabi ko nang kalmado. “May libreng sopas dun tuwing gabi. Pumila lang kayo nang maaga.”
“GUARDS!” utos ni Lola. “Palabasin ang mga magnanakaw na ito! I-lock ang gate!”
Kinaladkad ng mga security sina Mama at Papa palabas ng mansyon habang pinapanood ng lahat ng bisita na diring-diri sa kanila. Hiyang-hiya sila. Wala silang nadala kundi ang damit na suot nila.
Naiwan kami ni Lola at Mia sa loob. Niyakap ako ni Lola nang mahigpit.
“Simula ngayon, Lisa,” bulong niya. “Ikaw at si Mia na ang titira sa Hawthorne House. At hindi na kayo muling magugutom. Ibinabalik ko na sa’yo ang nararapat na sa’yo.”
Sa araw na iyon, nabawi ko ang buhay na ninakaw sa akin. At ang mga magulang kong sakim ay natuto ng leksyon sa pinakamasakit na paraan—ang maranasan ang hirap at gutom na ipinaranas nila sa sarili nilang anak.
