INIMBITAHAN SIYA SA REUNION PARA GAWING “ALIPIN” AT KATATAWANAN DAHIL SA KAHIRAPAN NOON — PERO NATIGIL ANG MUNDO NILA NANG YUMUKO ANG GENERAL MANAGER SA HARAP NIYA.
Noong High School, si Rina ay kilala sa tawag na “Ang Babaeng Laging Gutom.” Anak siya ng isang kargador at labandera. Madalas, tubig lang ang laman ng tiyan niya tuwing recess.
Ang pasimuno ng pang-aapi sa kanya ay si Bea—ang mayaman, sikat, at matapobreng “Queen Bee” ng campus.
Sampung taon na ang nakalipas. Biglang nakatanggap si Rina ng message mula kay Bea.
“Hi Rina! May Grand Reunion tayo sa The Grand Chateau. Punta ka ha? Don’t worry, sagot ko na ang pagkain mo. Alam naman naming baka wala ka pa ring budget hanggang ngayon. Wear something nice, ha? Baka mapagkamalan kang janitress ng guard.”
Sa halip na mainis o umiyak, napangiti lang si Rina nang mabasa ito. “Pupunta ako.”
GABI NG REUNION.
Nagkikislapan ang mga suot ng mga dating kaklase. Ang ballroom ay puno ng tawanan at yabangan. Nasa gitna si Bea, hawak ang wine glass, at malakas na nagkukuwento.
“Guys, wait niyo dumating si Rina,” tawa ni Bea sa mikropono. “Pustahan tayo, suot pa rin niya yung sapatos niyang nakanganga. I’m doing this for charity, para naman makatikim siya ng totoong steak kahit minsan sa buhay niya.”
Nagtawanan ang lahat. “Grabe ka Bea, pero totoo naman! Kawawa naman ‘yun!”
Lumipas ang isang oras. Wala pa si Rina.
“Baka wala talagang pamasahe,” bulong ng isa.
Biglang NAMATAY ANG ILAW sa buong ballroom.
CLICK.
Isang malakas na Spotlight ang tumutok sa main entrance.
Bumukas ang dambuhalang pinto nang dahan-dahan. Pumasok ang sampung armadong security na naka-itim na suit at may earpiece. Hinawi nila ang daan nang mabilis at pulido.
Sa gitna, naglalakad ang isang babaeng nakasuot ng simpleng White Silk Power Suit.
Wala siyang mabibigat at baduy na alahas. Isang manipis na relo lang ang suot niya, pero kung titingnan mong mabuti, ito ay isang Patek Philippe na nagkakahalaga ng 50 Milyong Piso.
Ang buhok niya ay nakapusod nang malinis. Ang mukha niya ay walang bahid ng makapal na make-up, pero napakakinis at glowing sa ilalim ng spotlight.
Si Rina.
Natigilan si Bea. Nawala ang ngisi sa mukha niya. “R-Rina? Bakit… bakit may mga guard?”
Hindi pinansin ni Rina si Bea. Ni hindi niya ito tinapunan ng tingin. Naglakad siya nang diretso—ang tunog ng kanyang stilettos ay umaalingawngaw sa katahimikan—papunta sa Presidential Table.
Ito ang mesa sa gitna na may nakalagay na “RESERVED FOR THE OWNER.” Bawal itong upuan ng kahit sino.
Umupo si Rina sa kabisera nang may dignidad ng isang reyna.
“HOY RINA!” sigaw ni Bea, lumapit nang galit dahil naagawan siya ng eksena. “Ang kapal ng mukha mo! Reserved ‘yan para sa Owner ng Chateau! Hindi ‘yan para sa mga poor na katulad mo! Umalis ka dyan! Doon ka sa likod, sa tabi ng kitchen!”
Tumingin lang si Rina kay Bea. Kalmado. Walang salita.
Biglang bumukas ang pinto ng kusina at opisina. Tumakbo ang General Manager ng hotel, kasama ang Executive Chef at ang buong Head of Staff. Hingal na hingal sila at pinagpapawisan.
Tumakbo sila papunta sa mesa ni Rina.
Sa harap ng lahat ng kaklase, sabay-sabay na YUMUKO ang GM at mga staff nang napakalalim—halos humalik na sa sahig ang mga ilong nila sa sobrang paggalang.
“Good evening, Madam CEO,” bati ng General Manager na nanginginig ang boses sa kaba. “We are so sorry for the disrespect of your guests. Hindi po namin alam na darating kayo. Ipapahanda ko po agad ang best wine.”
NANIGAS si Bea.
Nalaglag ang baso ng wine na hawak niya. BASAG!
“C-CEO?” bulong ng mga kaklase. “Madam?”
Ang The Grand Chateau… ang pinakamahal na hotel sa lungsod… ay pag-aari ni Rina?!
Dahan-dahang kinuha ni Rina ang table napkin at inilagay sa lap niya nang elegante. Tumingin siya sa mga kaklase niya—sa mga taong tumawa sa kanya kanina, sa mga taong nanghamak sa gutom niya noon.
Ngumiti lang si Rina nang tipid.
Hindi niya kailangang sumigaw. Hindi niya kailangang magyabang. Ang tagumpay niya ang sumigaw para sa kanya.
Ang tingin niya ay dumako kay Bea.
Si Bea, na kanina ay maingay at matapang, ay biglang namutla. Nanginginig ang tuhod. Narealize niya na ang venue na ito, ang pagkain, at ang mismong event ay nasa palad ng babaeng inapi niya. Alam niyang ang trabaho ng asawa niya, ang endorsements niya, at ang reputasyon niya ay kayang-kayang wasakin ng babaeng nasa harap niya sa isang pitik lang.
Dahan-dahan, yumuko si Bea.
Hindi siya nagsalita ng “Sorry.” Hindi kaya ng pride niya. Pero ang kanyang katawan ay kusa nang sumuko sa takot at hiya.
Isa-isa, ang buong klase ay yumuko at tumahimik. Walang nangahas na magsalita. Walang kumilos. Ang dating maingay na party ay naging tahimik pa sa sementeryo.
Ang tanging tunog ay ang paghiwa ni Rina sa kanyang steak.
“Enjoy the food,” malumanay na sabi ni Rina sa mikropono. “Ako ang magbabayad. Tutal, sabi niyo kanina… charity ito para sa akin, di ba? Ngayon, ako naman ang magbibigay ng charity sa inyo.”
Kinain ni Rina ang kanyang hapunan habang ang mga nang-api sa kanya ay nakatayo lang, nakayuko, at hindi makagalaw sa sobrang kahihiyan.
Sa gabing iyon, napatunayan ni Rina na ang pinakamatinding ganti ay hindi ang pagsigaw ng mga insulto, kundi ang pagiging sobrang taas na ang mga dating nangmamaliit sa’yo ay wala nang ibang magawa kundi ang tumingala at manahimik.
