MATAPOS MABUNTIS NG KABIT NIYA NG KAMBAL, BINAYARAN AKO NG PAMILYA NIYA NG 2 BILLION PARA PUMIRMA SA DIVORCE. PUMIRMA AGAD AKO AT LUMIPAD PA-PARIS. PERO HABANG NAGPAPLANO SILA NG KASAL, DUMATING ANG “DNA RESULT” AT NAGIMBAL SILA SA KATOTOHANAN.
Ako si Vanessa. Isang tahimik at tapat na asawa. Mula nang mapangasawa ko si Julian, ang tagapagmana at CEO ng Montemayor Group, wala akong narinig sa pamilya niya kundi panlalait.
“Baog!” “Walang silbi!” “Palamunin!”
Yan ang tawag sa akin ng biyenan kong si Donya Elvira. Limang taon na kaming kasal, pero hindi kami magka-anak. Ang sisi ay laging ibinabato sa akin. Tinanggap ko lahat ng masasakit na salita nang walang imik.
Hanggang sa dumating si Chloe. Ang ambisyosang sekretarya ni Julian. Bata, maganda, at desididong agawin ang pwesto ko.
Isang gabi, ipinatawag ako sa mansyon ng mga Montemayor para sa isang “Family Meeting.”
Pagpasok ko, nandoon si Julian, nakayuko at hindi makatingin sa akin. Katabi niya si Chloe na himas-himas ang malaki niyang tiyan nang may pagmamalaki. At si Donya Elvira na nakangisi na parang nanalo sa lotto.
“Diretsuhin na natin ito, Vanessa,” mataray na sabi ni Donya Elvira.
Naglapag siya ng isang Check at Divorce Papers sa mesa.
“Buntis si Chloe. At hindi lang isa… KAMBAL na lalaki ang dinadala niya. Ang mga tagapagmana ng Montemayor na hindi mo naibigay sa loob ng limang taon.”
Parang sinaksak ang puso ko. Tinignan ko si Julian. “Julian… totoo ba ‘to?”
“Sorry, Van,” sagot ni Julian nang mahina. “Kailangan ng pamilya ng tagapagmana. Alam mo naman ‘yun. Alis na. Pirmahan mo na ‘yan.”
“Heto,” turo ni Donya Elvira sa cheke. “Dalawang Bilyong Piso ($2 Billion equivalent). Bayad sa limang taon mong serbisyo. Kunin mo ang pera at lumayas ka. Hinding-hindi ka na pwedeng bumalik.”
Akala nila iiyak ako at magmamakaawa. Akala nila luluhod ako para manatili.
Pero nagulat sila nang kunin ko ang ballpen nang walang pagdadalawang-isip.
“Okay,” sabi ko nang nakangiti.
Mabilis kong pinirmahan ang papel. Kinuha ko ang cheke at inilagay sa bag ko.
“Sigurado kayo ha? Wala nang bawian ‘to?” tanong ko nang may diin.
“Hahaha! Mukhang pera talaga!” tawa ni Chloe. “Oo! Alis na! Akin na si Julian at ang mansyon!”
Tumayo ako nang taas-noo. “Good luck, Julian. Good luck, Chloe. Kakailanganin niyo ‘yan.”
Lumabas ako ng mansyon nang magaan ang loob. Sa gabing iyon din, sumakay ako ng First Class flight papuntang Paris.
MAKALIPAS ANG TATLONG BUWAN…
Naghahanda na sila para sa Wedding of the Century. Si Julian at Chloe ay ikakasal na.
Dahil sigurista si Donya Elvira, nag-request siya ng isang Pre-Natal DNA Test at Full Medical Screening para kay Julian at sa mga bata. Gusto niyang masigurado na malusog ang mga “tagapagmana” ng imperyo niya.
Nasa clinic sila. Masaya at nagtatawanan.
Dumating ang Doktor, dala ang resulta. Mukha itong seryoso at problemado.
“Doc, kamusta? Lalaki ba talaga ang kambal? Matalino ba?” excited na tanong ni Donya Elvira.
“Donya Elvira… Mr. Julian…” panimula ng doktor. “Bago natin pag-usapan ang mga bata… kailangan nating pag-usapan ang medical condition ni Sir Julian.”
“Anong condition? Fit na fit ako! Nag-ji-gym ako araw-araw!” yabang ni Julian.
Ibinaba ng doktor ang papel sa mesa.
“Sir Julian, base sa Seminal Analysis at Genetic History niyo na kakalabas lang… Ipinanganak kayong may CONGENITAL AZOOSPERMIA.”
Kumunot ang noo ni Julian. “Ano ‘yun? English eh! Diretsuhin mo ako!”
“Sa madaling salita, Sir…” paliwanag ng doktor. “Wala kayong kakayahang makabuntis. Baog kayo simula pa noong ipinanganak kayo. Imposible kayong magka-anak. Zero sperm count.”
TUMAHIMIK ang buong kwarto.
Dahan-dahang lumingon si Julian at Donya Elvira kay Chloe.
Si Chloe ay namumutla at pinagpapawisan ng malapot. Ang ngisi niya kanina ay napalitan ng takot.
“Wait… Doc…” nanginginig na sabi ni Donya Elvira. “Kung baog ang anak ko… at imposible siyang makabuntis… SINO ANG AMA NG KAMBAL NA ‘YAN?!”
Napatingin si Chloe sa Gym Instructor ni Julian na kasama nila sa kwarto bilang “bodyguard.”
“YOU LIAR!” sigaw ni Donya Elvira. Sinabunutan niya si Chloe sa sobrang galit. “Niloko mo kami! Akala ko apo ko ‘to! Anak pala sa labas! Pinalayas ko ang asawa ng anak ko para sa’yo?!”
“Julian, tulungan mo ako! Mahal mo ako di ba?!” sigaw ni Chloe habang hinihila siya.
Pero tulala si Julian. Parang binuhusan siya ng yelo. Naalala niya bigla si Vanessa.
Naalala niya na limang taon silang nag-try magka-anak. Naalala niya na laging si Vanessa ang nagpapa-check up noon at laging sinasabi ni Vanessa na “Okay lang, subukan ulit natin.”
Kinuha ni Julian ang cellphone niya. Tinawagan niya ang dating OB-GYNE ni Vanessa.
“Doc,” tanong ni Julian, nanginginig. “Alam ba ni Vanessa na baog ako?”
“Yes, Mr. Montemayor,” sagot ng doktor sa telepono. “Limang taon na niyang alam. Pero nakiusap siya sa akin na ilihim ang results mo. Sabi niya, ayaw niyang masaktan ang ego mo bilang lalaki. Ayaw niyang mapahiya ka sa pamilya mo at tawaging ‘mahina’. Kaya sinalo niya lahat ng sisi. Hinayaan niyang siya ang tawaging baog at palamunin para lang protektahan ang pangalan mo.”
Nalaglag ang cellphone ni Julian.
Doon niya narealize ang lahat.
Si Vanessa… tinanggap lahat ng pang-iinsulto, lahat ng sakit, para lang sa kanya. At nung binayaran nila ito ng 2 Billion? Pinirmahan ni Vanessa agad ang papel dahil alam niya. Alam niyang hindi kay Julian ang dinadala ng kabit.
Hinayaan ni Vanessa na magbayad sila ng bilyon para sa isang kasinungalingan bilang huling ganti.
Mabilis na tinawagan ni Julian si Vanessa.
SA PARIS
Nasa balcony ako ng hotel, umiinom ng mamahaling wine habang nakatingin sa kumikinang na Eiffel Tower.
Tumunog ang phone ko. Julian Calling…
Sinagot ko nang may ngiti.
“Vanessa! Babe!” iyak ni Julian sa kabilang linya. “Alam ko na! Alam ko na ang totoo! Sorry! Patawarin mo ako! Niloko ako ni Chloe! Baog pala ako! Ikaw pala ang nagprotekta sa akin sa loob ng limang taon! Please, bumalik ka na! Punitin natin ang divorce papers! Mahal pa kita!”
Humigop ako ng wine at tumawa nang mahina.
“Hello, Julian,” kalmado kong sagot. “Balita ko, cancelled ang wedding? Sayang naman.”
“Oo! Pinalayas na namin si Chloe! Ibalik mo na ang pera, tapos bumalik ka na sa akin. Mag-adopt na lang tayo! Ibibigay ko sa’yo lahat!”
“Julian,” sabi ko. “Binayaran niyo ako para umalis. May kontrata tayo. ‘No Return, No Exchange’.”
“At tungkol sa pagbabalik?” Tumingin ako sa bago kong Swiss fiancé na nagluluto ng dinner namin sa kitchen.
“Wala sa dictionary ko ang bumalik sa lalaking hindi marunong makuntento at sa pamilyang walang respeto. Enjoy your life, Julian. At salamat sa 2 Billion. Ito ang pinakamagandang ‘Termination Fee’ na natanggap ko.”
“Vanessa! Huwag!”
Call Ended.
Binlock ko na ang number niya.
Naiwan ang pamilya Montemayor na lugmok sa kahihiyan—nawalan ng bilyon, nawalan ng tagapagmana, at nawalan ng nag-iisang babaeng totoong nagmahal sa kanila nang walang kapalit. Habang ako? Nagsisimula pa lang ang pinakamasayang yugto ng buhay ko.
