TINGIN NG PAMILYA KO SA AKIN AY ISANG “PANADERONG MUKHANG MAGSASAKA.” TINANGGAL NILA AKO SA GUEST LIST NG ENGAGEMENT PARTY DAHIL “PANIRA DAW AKO SA AESTHETIC.” PERO NANG MAG-WALK OUT ANG CHEF NILA, INUTUSAN NILA AKONG MAGLUTO NANG LIBRE. ANG SABI NG KAPATID KO: “INGGIT KA LANG SA FIANCÉ KO DAHIL MAYAMAN SIYA!”
Ako si Kara. Ang mga kamay ko ay laging puno ng harina at may mga paso mula sa oven. Para sa pamilya ko, isa lang akong “probinsyanang panadero” na walang class.
Ang hindi nila alam, ako ang may-ari ng “Golden Grain Bakery Corporation”, ang pinakamalaking supplier ng tinapay at pastries sa buong bansa.
Ang mansyon na tinitirhan nila? Ako ang nagbabayad. Ang mga sasakyan nila? Naka-charge sa kumpanya ko. Ang marangyang buhay na tinatamasa nila? Galing sa “maruming kamay” ko.
Hindi ko sinabi sa kanila ang lawak ng yaman ko dahil gusto kong manatiling grounded sila. Pero nagkamali ako. Lumaki ang ulo nila at naging matapobre.
Dumating ang araw ng Engagement Party ng kapatid kong si Bella at ng fiancé niyang si Lance (na galing sa isang old rich family).
Isang linggo bago ang party, tinawagan ako ni Bella.
“Ate,” sabi niya sa telepono. “Huwag ka nang pumunta sa party ha?”
“Bakit?” tanong ko. “Kapatid mo ako.”
“Kasi… ‘Champagne and Diamonds’ ang theme namin. Ang mga bisita ni Lance, mga elite. Ikaw? Amoy yeast ka. Ang balat mo, pang-masa. You will ruin the aesthetic. Panira ka sa Instagram photos ko. Padalan mo na lang kami ng pera.”
Ang sakit. Tinanggal ako sa listahan dahil hindi ako “bagay” sa mundo nila. Tumahimik lang ako at hindi na nagpumilit.
SA ARAW NG PARTY
Nasa bakery ako nang biglang tumawag ang nanay ko. Panic na panic.
“Kara! Pumunta ka dito sa Mansyon! NGAYON DIN!” sigaw ni Mama.
“Bakit po? Diba bawal ako diyan? Panira ako sa aesthetic?” sagot ko.
“Wag ka nang mamilosopo! Nag-walk out si Chef Pierre! Walang pagkain! Gutom ang mga bisita! Dalhin mo ang mga pastries mo at magluto ka dito! Bilis!”
Kahit masama ang loob ko, pumunta ako. Hindi para magluto, kundi para makita ang gulo.
Pagdating ko sa mansyon (suot ang aking chef’s jacket na may konting harina), sinalubong ako ni Bella. Galit na galit siya.
“Bakit ngayon ka lang?!” bulyaw ni Bella. “Nakakahiya kay Lance! Pumunta ka na sa kusina! Bilisan mo ang kilos! At siguraduhin mong libre ito ha? Wala kaming budget para sa’yo!”
Tinignan ko siya nang diretso.
“Hindi ako magluluto, Bella,” kalmado kong sabi. “Pumunta ako dito para sabihing… mag-order na lang kayo ng pizza.”
Namula si Bella sa galit.
“Ang kapal ng mukha mo!” sigaw niya sa harap ng mga sosyal na bisita. “Alam ko kung bakit ayaw mong tumulong! Nagseselos ka! Inggit na inggit ka sa akin kasi si Lance ay MAYAMAN! Samantalang ikaw, habambuhay ka na lang magmamasa ng tinapay!”
“Inggit ka kasi peasant ka lang at ako, prinsesa!”
Tumahimik ang buong garden. Lahat ay nakatingin sa amin. Pati si Lance at ang pamilya niya ay nakatingin sa akin nang may awa.
Hindi ako sumigaw. Tumawa lang ako nang mahina.
“Mayaman?” tanong ko sabay tingin kay Lance. “Lance, alam mo ba kung kanino nakapangalan ang mansyon na ito?”
Naguluhan si Lance. “Kay Tito at Tita, diba?”
Umiling ako.
Inilabas ko ang aking cellphone at tinawagan ang aking Finance Manager. Naka-loudspeaker ito.
“Hello, Ma’am Kara?” sagot ng manager sa kabilang linya.
“Jerry,” utos ko. “Paki-freeze ang lahat ng Credit Cards nina Mama, Papa, at Bella. At paki-serve ang Eviction Notice para sa bahay sa Forbes Park bukas na bukas din. Ibe-benta ko na ang property.”
“Copy that, Ma’am Kara. Done immediately,” sagot ni Jerry.
Namutla si Bella. Nanlaki ang mata ng mga magulang ko.
“A-Anong ibig sabihin nito, Kara?” nanginginig na tanong ni Mama.
“Simple lang,” sagot ko. “Sa loob ng sampung taon, ang ‘peasant baker’ na nilalait niyo ang nagbabayad ng lahat ng luho niyo. Ang kotseng regalo mo kay Lance, Bella? Galing ‘yan sa kita ng tinapay ko. Ang catering na dapat babayaran niyo kay Chef Pierre? Pera ko sana ‘yan.”
“Sabi mo, inggit ako sa yaman ng fiancé mo?” Tumingin ako kay Bella. “Bella, I don’t need his money. I have been feeding you with mine.”
“Pero dahil ruined na ang aesthetic niyo dahil sa akin… tatanggalin ko na rin ang pondong sumisira sa pagkatao niyo.”
Humarap ako sa mga bisita na gulat na gulat.
“Enjoy the party. Sana mabusog kayo sa aesthetic.”
Tumalikod ako at naglakad palabas.
“Ate! Wait! Joke lang! Ate Kara!” sigaw ni Bella habang hinahabol ako, umiiyak at sira na ang makeup.
Pero hindi ko na sila nilingon. Sumakay ako sa aking luxury van na nakaparada sa labas.
Kinabukasan, nalaman ko na iniwan ni Lance si Bella dahil nalaman nitong baon pala sa utang ang pamilya namin at peke ang yaman nila. Ngayon, kailangan na nilang matutong magmasa ng sarili nilang harina kung gusto nilang kumain.
