TINAWAG NIYANG “PABIGAT” AT “INUTIL” ANG ASAWA NIYANG NAKA-WHEELCHAIR AT INIWAN PARA SUMAMA SA IBA… PERO NANG MAKITA NIYANG TUMAYO ITO SA STAGE, DOON NIYA NALAMAN KUNG SINO ANG TUNAY NA MAY-ARI NG GUSALING KINATATAYUAN NILA.
Sa loob ng dalawang taon, naging “Nurse” ang tingin ni Carla sa sarili niya, hindi asawa. Ang mister niyang si Ian ay naka-wheelchair dahil sa isang aksidente.
Noong una, tiniis ni Carla. Pero habang tumatagal, naubos ang pasensya niya. Naubos ang pagmamahal niya at napalitan ng pandidiri at awa sa sarili.
“Ian!” sigaw ni Carla habang naghahagis ng mga damit sa maleta. “Pagod na pagod na ako! Ang bata-bata ko pa para maging yaya ng isang lumpo! Gusto ko ng buhay na marangya! Gusto ko ng lalaking kayang isayaw ako, hindi yung ako pa ang magtutulak!”
Naka-upo lang si Ian sa kanyang wheelchair, naluluha.
“Carla… akala ko ba sa hirap at ginhawa?” garalgal na tanong ni Ian. “Huwag mo akong iwan. Mahal na mahal kita.”
“Mahal?!” tumawa si Carla nang mapakla. “Hindi nakakain ang pagmamahal, Ian! Aalis na ako. Sasama ako kay Mike. Manager siya sa Vista Prime Land. May kotse siya, may future, at higit sa lahat… nakakalakad siya. Hindi siya pabigat katulad mo!”
Padabog na isinarado ni Carla ang pinto. Iniwan niya si Ian sa dilim ng kanilang maliit na apartment.
Nang marinig ni Ian ang ugong ng sasakyang papalayo, pinunasan niya ang kanyang luha. Huminga siya nang malalim.
Dahan-dahan… inigalaw ni Ian ang kanyang mga paa.
Kumapit siya sa hawakan ng wheelchair at TUMAYO.
Tumayo siya nang tuwid. Walang ngatog. Walang sakit. Matangkad at makisig.
Kinuha niya ang kanyang cellphone.
“Secretary Kim,” malamig na utos ni Ian. “Tapos na ang palabas. Sunduin mo ako. Failed siya sa test. Ihanda mo ang suit ko. Oras na para bumalik ang CEO ng Vista Prime Land.”
Ang totoo, si Ian ay si Ian Villafuerte, ang bilyonaryong may-ari ng pinakamalalaking buildings sa bansa. Nagpanggap lang siyang baldado at mahirap dahil gusto niyang makahanap ng babaeng mamahalin ang kaluluwa niya, at hindi ang pitaka niya. Pero nabigo siya.
LUMIPAS ANG ISANG BUWAN…
Nagniningning ang gabi sa Grand Launching ng “The Summit”, ang pinakamataas at pinakamahal na condominium sa lungsod.
Nandoon si Carla, nakakapit sa braso ni Mike.
“Babe, galingan mo ha,” bulong ni Carla kay Mike. “Sabi mo nandito ang Big Boss niyo. Dapat ma-impress mo siya para ma-promote ka at mabili mo ako ng bagong bag.”
“Oo naman,” kabadong sagot ni Mike. “Ngayon lang daw kasi magpapakita ang may-ari. Sobrang yaman daw nun at sobrang misteryoso.”
Namatay ang mga ilaw. Tumutok ang spotlight sa gitna ng stage.
Nagsalita ang Host: “Ladies and Gentlemen, please welcome the President and CEO of Vista Prime Land… MR. IAN VILLAFUERTE!”
Bumukas ang malaking pinto sa stage. Usok at liwanag ang bumungad.
Mula sa usok, naglakad palabas ang isang lalaki. Naka-suot ng Armani Suit, makintab ang sapatos, at naglalakad nang matikas at puno ng kapangyarihan.
Nanlaki ang mata ni Carla. Nalaglag ang panga niya. Muntik na siyang matumba sa kinatatayuan niya.
“I-Ian…?!” tili ni Carla.
Napatingin ang mga tao sa kanya. Namutla si Mike.
“Kilala mo ang Boss namin?!” gulat na tanong ni Mike.
“S-Siya… siya ang asawa ko! Pero… paano?! Lumpo siya! Hindi siya nakakalakad!”
Nasa stage na si Ian. Kinuha niya ang mikropono. Tumingin siya sa dagat ng mga tao hanggang sa dumapo ang tingin niya sa gulat na gulat na mukha ni Carla.
“Magandang gabi,” boses ni Ian na puno ng awtoridad. “Marami ang nagtatanong kung bakit ngayon lang ako nagpakita. Ang totoo… naging abala ako sa isang personal na proyekto. Naghanap ako ng True Love.”
Katahimikan sa buong ballroom.
“Nagpanggap akong walang-wala. Nagpanggap akong hindi makalakad. Gusto kong malaman kung sino ang mananatili sa tabi ko kapag gumapang na ako sa lupa.”
Tinitigan ni Ian si Carla nang diretso. Ramdam ni Carla ang bigat ng tingin nito.
“Pero may isang babae na iniwan ako,” patuloy ni Ian. “Sabi niya, ‘pabigat’ daw ako. Sabi niya, gusto niya ng lalaking may Real Estate Career at nakakalakad.”
Napasinghap ang mga audience.
“Kaya para sa babaeng ‘yun… na nandito ngayon kasama ang isa sa mga empleyado ko…”
Ngumiti si Ian nang mapait.
“Thank you. Dahil kung hindi mo ako iniwan, hindi ko mare-realize na ang babaeng karapat-dapat sa akin ay ‘yung kayang itulak ang wheelchair ko sa hirap, hindi ‘yung babaeng sasakay lang sa elevator ng tagumpay ko.”
Nagpalakpakan ang mga tao. Hiyang-hiya si Mike. Binitawan niya ang kamay ni Carla at lumayo.
“Ian! Honey!” sigaw ni Carla. Tumakbo siya palapit sa stage, umiiyak. “Ian! Alam kong kaya mo! Ginawa ko lang ‘yun para i-challenge ka! Mahal na mahal kita! Balikan mo na ako!”
Hinarang siya ng mga security guard.
Tumingin lang si Ian sa kanya.
“Sabi mo gusto mo ng lalaking nakakalakad, Carla?”
“Oo! At ikaw ‘yun! Ikaw ang mahal ko!”
“Pwes,” sagot ni Ian habang tumatalikod. “Naglakad na ako palayo sa’yo. At hinding-hindi na ako babalik.”
“Guards, ilabas ang babaeng ‘yan. Banned siya sa lahat ng building ko.”
Habang kinakaladkad palabas si Carla, nagsisisigaw ito sa pagsisisi. Nawala sa kanya ang asawa, nawala ang boyfriend, at nawala ang pagkakataong maging reyna ng isang imperyo—dahil lang hindi siya marunong magmahal nang totoo.
