PINAKASALAN KO SIYA PARA SA PERA, PERO SA GABI NG KASAL NAMIN, UMUPO LANG SIYA SA DILIM AT SINABING: “MATULOG KA NA… GUSTO LANG KITANG PANOORIN.” — ANG NAKAKAIYAK NA DAHILAN AY NAGPABAGO SA BUHAY KO.
Ako si Nora. Isang simpleng babae na napilitang magpakasal sa isang misteryosong bilyonaryo para maisalba ang aking pamilya sa pagkakabaon sa utang.
Gabi ng aming kasal. Nakaupo ako sa gilid ng kama, nanginginig sa takot. Suot ko pa rin ang aking trahe de boda na parang bakal sa bigat ng pakiramdam ko.
Bumukas ang pinto. Pumasok ang asawa ko—si Arthur.
Wala siyang sinabi. Kumuha siya ng isang silya, inilagay ito sa paanan ng kama, at umupo.
“Wala nangyayari ngayong gabi,” malamig niyang sabi. “Matulog ka na. Gusto lang kitang panoorin.”
Nanindig ang balahibo ko. Baliw ba siya? May sakit? O isa itong uri ng torture?
Pinilit kong matulog habang nakapikit, pero ramdam ko ang bigat ng tingin niya.
Lumipas ang pangalawang gabi, pangatlong gabi… ganun pa rin. Ang silya. Ang katahimikan. Ang pagtitig.
Sa ika-apat na gabi, nagising ako dahil may naramdaman akong mabigat na paghinga sa tabi ng tenga ko. Pagmulat ko, nakita ko si Arthur, sobrang lapit ng mukha niya sa akin. Pawisan siya at nanginginig, parang takot na takot.
“Bakit?!” sigaw ko. “Bakit mo ito ginagawa?! Ano bang problema mo?!”
Hindi siya sumagot. Umatras siya at yumuko.
Kinabukasan, hindi ko na natiis. Hinarap ko siya.
“Arthur, sabihin mo sa akin ang totoo! Bakit gabi-gabi mo akong binabantayan? Bakit hindi ka natutulog?”
Dinala niya ako sa bintana. Tumingin siya sa malayo at sa wakas, nagtapat siya.
“Dahil natatakot ako,” garalgal ang boses niya. “Hindi sa’yo… kundi sa nakaraan.”
Doon ko nalaman ang masakit na katotohanan. Ang una niyang asawa ay namatay sa pagtulog.
“May sleepwalking disorder siya,” kwento ni Arthur habang tumutulo ang luha. “Isang gabi, nakatulog ako sa pagod. Hindi ko namalayan na bumangon siya. Paggising ko… huli na ang lahat. Nahulog siya sa hagdan habang tulog.”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Nora, nakikita ko ang parehong senyales sa’yo. Ilang gabi na kitang nakikitang bumabangon nang tulog. Kagabi… muntik ka nang lumabas ng bintana. Hinawakan kita. Nanginginig ako sa takot na baka maulit ang nangyari.”
Nanlaki ang mata ko. Ang akala kong “kabaliwan” niya ay pagprotekta pala sa akin.
“Kaya hindi ako natutulog,” dagdag niya. “Dahil kung pipikit ako… baka mawala ka rin.”
Napaluha ako. Inamin din niya na may malubha siyang sakit sa puso at kaunti na lang ang oras niya.
“Pinakasalan kita hindi dahil binili kita,” bulong niya. “Kundi dahil gusto kong masigurong may mag-aalaga sa’yo at ligtas ka bago ako mawala. Ikaw ang huling pag-ibig ko, Nora.”
Nawala ang takot ko. Napalitan ito ng matinding pagmamahal.
Isang gabi, nawalan ng kuryente. Sa dilim, hinawakan ko ang kamay niya.
“Paano kung natatakot ako?” bulong ko.
Hinaplos niya ang kamay ko. “Edi babantayan kita hanggang umaga.”
Pero hindi nagtagal ang aming routine.
Isang umaga, pagkagising ko, wala na ang silya. Wala na ang yabag niya.
Ang tanging narinig ko ay ang sirena ng ambulansya.
Isinugod si Arthur sa ospital. Bumigay na ang puso niya dahil sa puyat at pagod kakabantay sa akin.
Sa ospital, habang nakaratay siya at puno ng tubo, tinanong ako ng doktor.
“Kritikal ang lagay niya. Kaano-ano po kayo ng pasyente?”
Dati, ang tingin ko sa kasal na ito ay negosyo lang. Papel lang. Pero sa sandaling iyon, alam ko na ang totoo.
“Ako ang asawa niya,” matatag kong sagot habang umiiyak. “Mahal ko siya.”
Tatlong araw siyang walang malay. Sa ika-apat na araw, dumilat siya.
Ang una niyang tinanong, sa napakahinang boses na halos hindi ko na marinig:
“Nora… nakatulog ka ba nang maayos? Ligtas ka ba?”
Napahagulgol ako at niyakap siya. Sa huling sandali, sarili ko pa rin ang inisip niya.
Napatunayan ko na ang tunay na pag-ibig ay hindi sa mga bulaklak o sa liwanag ng araw nakikita. Minsan, ang pinakadakilang pag-ibig ay ang tahimik na pagbabantay sa dilim, tinitiis ang antok at pagod, masiguro lang na ligtas ang taong mahal mo.
