NAGLILINIS AKO NG MANSYON NG PINAKAMAYAMANG TAO NANG MAHILA KO ANG TELANG TAKIP SA ISANG “BAWAL” NA PAINTING—NANGINIG ANG TUHOD KO NANG MAKITA KO ANG MUKHA NG YUMAONG NANAY KO, AT MAS NAGULAT AKO SA SINABI NG AMO KO.
Naramdaman mo na ba ‘yung pakiramdam na parang may itinatagong sikreto ang mga pader ng ibang bahay—mga sikretong konektado pala sa buhay mo?
Ako si Elena. Isang simpleng katulong. Gusto ko lang magtrabaho, maglinis, at huwag mapansin… pero sadyang mapaglaro ang tadhana.
Ang haring araw ay tumatagos sa mga bintana ng mansyon ni Don Augusto Ferraz, ang pinakamayamang tao sa lungsod. Ang bawat sulok ng bahay ay gawa sa ginto at marmol, habang ang mga kamay ko ay magaspang dahil sa kalyo at sabon.
Dalawang buwan pa lang ako dito. Tahimik lang ako. “Calladita te ves más bonita” (Mas maganda ka kapag tahimik)—iyan ang laging bilin ng Lola ko. Kaya natuto akong maging anino. Sa suot kong abong uniporme at nakapusod na buhok, para lang akong hangin sa loob ng palasyong ito.
Si Don Augusto? Para siyang multo. Mayaman, makapangyarihan, pero laging malungkot ang mga mata. Wala siyang pamilya. Mag-isa siya sa tuktok ng kanyang tagumpay.
Ang paborito kong linisan ay ang Library. Tahimik doon. Amoy lumang libro—amoy na nagpapaalala sa akin sa Nanay ko, si Carolina.
Limang taon na ang nakalipas mula nang kunin siya ng cancer. Iniwan niya akong mag-isa sa mundo. Wala akong kilalang Ama. Ang sabi lang ni Nanay: “Isang negosyante na nawala bago ka pa ipinanganak, anak.” Bawal magtanong. Bawal usisain.
Sa gitna ng Library, may isang malaking painting na nakatakip ng puting tela.
Ang tawag namin doon: “Ang Ipinagbabawal.”
Bilin ni Mayordoma: “Huwag na huwag niyo ‘yang gagalawin kung ayaw niyong masisante. Ayaw makita ni Don Augusto ang nasa likod niyan.”
Pero noong hapong iyon, habang pinupunasan ko ang alikabok sa mataas na estante, umihip ang malakas na hangin mula sa balcony.
Gumalaw ang tela. Sumilip ang isang bahagi ng painting. Isang gintong frame… at ang hugis ng isang baba.
Isang baba na kabisado ko.
Kumabog ang dibdib ko. Alam kong bawal. Alam kong mawawalan ako ng trabaho. Pero kusa na lang gumalaw ang mga kamay ko. Parang may humihila sa akin.
Hinawakan ko ang tela. At HINILA ko ito pababa.
Tumigil ang mundo ko.
Sa harap ko, nakapinta sa mamahaling oil canvas, ay ang mukha ng isang babaeng napakaganda. Nakasuot ng eleganteng gown, nakangiti nang wagas.
Hindi siya modelo. Hindi siya estranghero.
Siya si Carolina Vega. Ang Nanay ko.
Nanghina ako. Ang Nanay ko na namatay na mahirap, na nagtinda ng gulay para mapakain ako… bakit siya ang nasa painting ng bilyonaryong ito?
“ANONG GINAGAWA MO?!”
Isang dumadagundong na boses ang narinig ko sa likuran.
Muntik na akong mahulog sa hagdan. Paglingon ko, nakatayo sa pinto si Don Augusto. Nanlilisik ang mga mata niya sa galit.
Pero nang dumako ang tingin niya sa painting na wala nang takip…
Nawala ang galit sa mukha niya. Napalitan ito ng matinding takot at lungkot.
Dahan-dahan siyang lumapit. Nanginginig ang mga kamay ng bilyonaryo habang nakatingin sa mukha ng Nanay ko.
“Kilala mo ba siya?” basag ang boses niyang tanong. Para siyang nakakita ng multo.
Lumunok ako, kahit tuyot na ang lalamunan ko sa kaba.
“Nanay ko po siya,” bulong ko. “Ang babaeng ‘yan… siya po ang Nanay ko.”
Napatingin si Don Augusto sa akin. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa—ang mga mata ko, ang ilong ko, ang hugis ng mukha ko.
Biglang bumagsak ang bilyonaryo sa sahig. Lumuhod siya at humagulgol ng iyak.
“Diyos ko… Elena?” banggit niya sa pangalan ko, kahit hindi ko pa nasasabi sa kanya.
Naguluhan ako. “P-Paano niyo po nalaman ang pangalan ko?”
Tumayo siya at hinawakan ang magkabilang balikat ko. Ang mga mata niyang laging malungkot ay puno na ngayon ng luha.
“Dahil iyan ang pangalang pinili namin ng Nanay mo bago siya ilayo sa akin ng mga magulang ko,” iyak ni Don Augusto.
“Si Carolina… siya ang kaisa-isang babaeng minahal ko. Mahirap lang siya noon, at mayaman ang pamilya ko. Pinaghiwalay kami. Pinalabas nilang patay na ang anak na dinadala niya… pinalabas nilang patay ka na.”
Hinaplos niya ang mukha ko.
“Buong buhay ko, akala ko mag-isa na lang ako. Hinanap ko kayo, pero itinago kayo nang maigi ng pamilya ko. Elena… anak…”
Niyakap niya ako nang mahigpit. Yung yakap na puno ng pangungulila ng tatlong dekada.
“Hindi ka katulong sa bahay na ito, Elena,” bulong niya sa akin habang umiiyak. “Ikaw ang may-ari nito. Ikaw ang anak ko.”
Sa araw na iyon, hindi lang alikabok ang nilinis ko. Nalinis din ang lahat ng tanong sa pagkatao ko. Ang “Forbidden Painting” ay hindi pala simbolo ng isang nakaraan na dapat kalimutan, kundi susi sa isang kinabukasan na matagal nang ipinagkait sa akin.
Nahanap ko na ang Ama ko. At sa wakas, nahanap na rin niya ang kapayapaang matagal na niyang hinahanap.
