NARIRINIG KO ANG ANAK KONG NAKIKIPAG-USAP SA “KAIBIGAN” NIYA SA ILALIM NG KAMA TUWING 3:00 NG MADALING ARAW. AKALA KO IMAHINASYON LANG… HANGGANG SA TIGNAN KO ANG CCTV RECORDING NA NAGPATIGIL NG PUSO KO.
Alas-tres ng madaling araw. Ang oras na tinatawag nilang “Devil’s Hour.”
Gising na naman ako. Hindi dahil sa kape, kundi dahil sa bulong.
Ako si Rina. Kakalipat lang namin ng anak kong si Sophie (5 taong gulang) sa isang lumang bahay sa probinsya. Mura ang renta, malaki ang espasyo, at tahimik ang lugar. Perpekto para sa aming mag-ina matapos akong iwan ng asawa ko.
Pero simula noong unang gabi, may napansin na akong kakaiba.
Tuwing sasapit ang 3:00 AM, naririnig ko si Sophie na nagsasalita sa kwarto niya.
“Opo… Sige po… Huwag po kayong maingay, magigising si Mommy.”
Noong una, akala ko nananaginip lang siya o naglalaro ng imaginary friend. Normal naman ‘yun sa bata, ‘di ba?
Isang umaga, tinanong ko siya habang nag-aagahan kami.
“Baby, sino yung kausap mo kagabi?” tanong ko habang nagsasalin ng gatas.
Ngumiti si Sophie, yung ngiting inosente.
“Si Mr. Click, Mommy! Yung kaibigan ko sa ilalim ng kama!”
Tumawa ako nang mahina. “Mr. Click? Bakit Click ang pangalan niya?”
“Kasi po tumutunog ang ngipin niya. Click-click-click. Tapos sabi niya, gutom daw siya. Kaya binigyan ko siya ng biscuit.”
Nanlamig ako nang kaunti, pero binalewala ko. “Imahinasyon lang,” sabi ko sa sarili ko.
Pero lumala ang mga sumunod na gabi.
Nawawala ang mga pagkain sa ref. May mga kaluskos sa kisame. At ang amoy ng bahay… minsan ay amoy lupa at nabubulok.
Isang gabi, nagising ako sa isang sigaw.
“AYOKO! MASAKIT! HUWAG!”
Boses ni Sophie!
Dali-dali akong tumakbo sa kwarto niya. Binuksan ko ang ilaw.
Nakita ko si Sophie na nakaupo sa kama, umiiyak, at hinihimas ang braso niya.
“Anong nangyari, anak?!” taranta kong tanong.
“Si Mr. Click po… nagalit siya,” humahagulgol na sabi ni Sophie. “Sabi niya, gusto niya akong isama sa laro. Hinila niya ako pababa.”
Tinignan ko ang braso ni Sophie.
May PASA. Isang malinaw na bakas ng KAMAY. Malaki. Hindi kamay ng bata.
Nanginig ang buong katawan ko. Hindi ito imahinasyon. May nananakit sa anak ko.
Kinabukasan, habang nasa school si Sophie, nagkabit ako ng Nanny Cam (CCTV) sa kwarto niya. Tinago ko ito sa ibabaw ng cabinet, nakatutok sa kama at sa ilalim nito. Gusto kong makita kung sino—o ano—ang gumagalaw sa dilim.
Pagsapit ng gabi, hindi ako natulog. Hawak ko ang cellphone ko, nakabukas ang live feed ng camera. Nasa kabilang kwarto lang ako, handang sumugod.
2:58 AM. Tahimik. Tulog si Sophie. 2:59 AM. Nagsimulang kumurap-kurap ang ilaw sa video. 3:00 AM.
May narinig akong kaluskos.
Sa screen ng cellphone ko, nakita ko ang isang bagay na hinding-hindi ko makakalimutan.
Mula sa ilalim ng kama ni Sophie… may lumabas na kamay.
Isang kamay na maitim, mahaba ang kuko, at puro sugat.
Sinundan ito ng ulo. Isang lalaki. Gusgusin, mahaba ang buhok na magulo, at nanlilisik ang mga mata. Hindi siya multo. TAO SIYA.
Isang taong grasa na payat na payat at nakatira sa ilalim ng kama ng anak ko!
Nakita kong gumapang ito palapit sa mukha ni Sophie habang natutulog ang anak ko.
“Click… click… click…” tunog ng ngipin niya habang nilalapit ang mukha niya sa leeg ni Sophie. May hawak siyang kapirasong basag na salamin.
“WALA KA NANG KWENTA… GUTOM NA AKO…” bulong ng lalaki.
Binitawan ko ang cellphone ko at tumakbo.
Wala akong pakialam kung may hawak siyang patalim. Anak ko ‘yon!
“SOPHIE!!!” sigaw ko pagpasok ng pinto.
Nagulat ang lalaki. Lumingon siya sa akin, nakangisi, at akmang sasaksakin si Sophie.
Hindi ako nag-isip. Dinamba ko siya.
“UMALIS KA SA ANAK KO!!!”
Nagbuno kami. Ang lakas niya kahit payat. Naamoy ko ang baho ng hininga niya. Hiniwa niya ako sa braso gamit ang salamin, pero hindi ko binitawan ang leeg niya. Sinipa ko siya sa mukha hanggang sa tumilapon siya sa pader.
“Sophie! Takbo! Lumabas ka ng bahay!” sigaw ko.
Tumakbo si Sophie palabas habang umiiyak.
Kumuha ako ng lamp shade at pinalo sa ulo ng lalaki nang paulit-ulit hanggang sa nawalan ito ng malay.
Dumating ang mga pulis matapos ang ilang minuto.
Nalaman namin ang katotohanan.
Ang lalaki ay isang criminal na nakatakas sa mental facility. Matagal na pala siyang nagtatago sa bahay na ‘yon bago pa kami lumipat. Nakagawa siya ng butas sa sahig mula sa crawl space sa ilalim ng bahay papunta sa ilalim ng kama ni Sophie.
Tuwing gabi, lumalabas siya para panoorin ang anak ko. Kinakausap niya. Kinukuha ang tiwala. At nung gabing iyon… balak na niyang tapusin ang “laro.”
Yung pasa sa braso ni Sophie? Sinubukan na pala siyang hilahin nito pababa sa ilalim ng sahig noong nakaraang gabi.
Nanginig ako nang makita ko ang police report. Sa ilalim ng sahig, nakita nila ang mga balat ng biscuit na binibigay ni Sophie, mga nawawalang pagkain, at isang malaking kutsilyo na hinahasa niya araw-araw.
Umalis kami sa bahay na ‘yon kinabukasan din. Hindi na kami bumalik.
Hanggang ngayon, tuwing sasapit ang 3:00 AM, napapabangon ako para tignan ang ilalim ng kama. Sinisigurado kong walang “Mr. Click” na naghihintay sa dilim.
Dahil minsan, ang totoong halimaw ay hindi multo. Ang totoong halimaw ay humihinga, nagtatago, at naghihintay lang ng pagkakataon na makalimutan mong i-lock ang pinto.
