TULOG NA ANG ASAWA KO NANG BIGLANG UMILAW ANG CELLPHONE NIYA NG 2:00 AM. ANG PANGALAN NG NAG-TEXT AY “BOSS HENRY,” PERO ANG SABI SA MESSAGE: “MISS NA KITA, LOVE. TULOG NA BA ANG ASAWA MONG TANGA?” NANGINGINIG KONG KINUHA ANG PHONE AT NIREPLYAN SIYA.
Alas-dos ng madaling araw. Tahimik ang buong bahay. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na hilik ng asawa kong si Jason sa tabi ko.
Ako si Kara, 7 months pregnant sa panganay namin. Hirap akong makatulog dahil sa laki ng tiyan ko at sa madalas na pagsakit ng likod. Si Jason naman, laging “pagod” galing sa trabaho. Sabi niya, overtime daw siya palagi para makaipon sa panganganak ko.
Bilang asawa, naawa ako. Pinagluluto ko siya, minamasahe, at hindi ko siya iniistorbo. Tiwala ako sa kanya.
Pero ngayong gabi, nagbago ang lahat.
Nasa bedside table sa side niya ang cellphone niya. Bigla itong umilaw.
Bzzzt.
Napatingin ako. Masakit sa mata ang liwanag sa madilim na kwarto.
May nag-pop up na notification sa screen.
Sender: BOSS HENRY 🏢
Kinabahan ako. Bakit gising pa ang Boss niya ng ganitong oras? Emergency ba sa trabaho? Baka kailangan gisingin ko si Jason?
Dahil nag-aalala, dahan-dahan kong inabot ang cellphone niya.
Binasa ko ang preview ng message sa lock screen.
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Huminto ang tibok ng puso ko.
Ang sabi ng message:
“Goodnight, Love. Thank you sa time kanina. Ang sarap mo pa rin magmahal. Tulog na ba yung asawa mong tanga? Hahaha. See you tomorrow sa ‘OT’ natin.”
Boss Henry? Love?
Nanginig ang kamay ko. Tumingin ako kay Jason. Tulog na tulog siya, nakanganga pa. Ang lalaking pinagsisilbihan ko, ang ama ng dinadala ko… niloloko ako?
Kailangan kong buksan ang phone.
Pero hindi ko alam ang passcode. Binago niya ito noong nakaraang buwan, ang dahilan niya ay “security protocol” daw ng kumpanya.
Lumingon ako sa kanya. Gamit ang nanginginig kong kamay, dahan-dahan kong kinuha ang hintuturo (thumb) niya habang mahimbing siyang natutulog.
Please, huwag kang magising… huwag kang magising…
Idiniin ko ang daliri niya sa fingerprint scanner.
UNLOCKED.
Bumukas ang mundo ng kasinungalingan ni Jason.
Agad kong binuksan ang conversation nila ni “Boss Henry.”
Pag-scroll ko pataas, halos isuka ko ang hapunan ko.
Hindi lalaki si Henry. Siya si Vanessa. Ang ex-girlfriend ni Jason noong college. Ang babaeng sinabi niyang “matagal na niyang kinalimutan.”
Nakita ko ang mga pictures nila. Yung mga araw na sabi ni Jason ay “Team Building” sila sa Tagaytay? Magkasama sila sa hotel. Yung mga gabi na sabi niya ay “Overtime” sa office? Nasa condo pala siya ni Vanessa.
At ang pinakamasakit… may picture silang dalawa habang hawak ni Jason ang tiyan ni Vanessa. Buntis din pala ang kabit!
Ang caption ni Jason:
“Excited na ako sa baby natin, Van. Konting tiis na lang. Kapag nanganak na si Kara at nakuha ko na ang share ko sa lupa nila, iiwan ko na siya. Ikaw naman talaga ang mahal ko.”
Napahawak ako sa bibig ko para hindi ako makasigaw. Ang sakit. Sobrang sakit. Ginawa akong tanga. Ginawa akong gatasan ng pera. At ang anak ko… parang wala lang sa kanya.
Gusto ko siyang gisingin at sampalin. Gusto kong basagin ang mukha niya gamit ang lamp shade.
Pero huminga ako nang malalim. Hindi. Masyadong madali ‘yun.
Kinuha ko ang cellphone ko. Kinunan ko ng litrato ang lahat ng conversation nila. Sinend ko sa sarili ko ang mga ebidensya—ang pictures, ang messages, ang plano nilang iwan ako.
Pagkatapos, nag-reply ako kay “Boss Henry” gamit ang cellphone ni Jason.
Nag-selfie ako. Kasama si Jason na tulog na tulog sa likod ko. Nakangiti ako, pero yung ngiti ng babaeng puno ng poot.
Sinend ko ang photo kay Vanessa na may caption:
“Gising pa ang asawa niyang tanga. At nabasa niya ang lahat. Good luck sa inyong dalawa bukas. I hope magaling ang lawyer niyo, kasi uubusin ko kayo.”
Pagkasend ko, nakita kong nag-type agad si Vanessa… pero BLINOCK ko na siya.
Ibinato ko ang cellphone ni Jason sa dibdib niya nang malakas.
“BLAG!”
Nagising si Jason, gulat na gulat. “Ha?! Ano?! Anong nangyari?!”
Binuksan ko ang ilaw. Nakatayo ako sa harap niya, hawak ang maleta na kanina ko pa inimpake habang tulog siya.
“Kara? Saan ka pupunta? Gabi na!” tanong niya, kinukusot ang mata.
“Tanungin mo si Boss Henry,” malamig kong sagot.
Namutla si Jason. Tinignan niya ang cellphone niya. Nakita niya ang reply ko.
“K-Kara… Let me explain! Hindi totoo ‘yan! Joke lang ‘yan ng mga barkada!”
Lumapit siya para hawakan ako pero sinampal ko siya nang buong lakas.
“Huwag na huwag mo akong hahawakan,” gigil kong sabi. “Umalis ako para hindi kita mapatay sa harap ng anak natin. Bukas, kakausapin ka ng abogado ko. Yung lupang inaasahan mo? Hinding-hindi mo makukuha.”
Tumalikod ako at lumabas ng kwarto. Rinig ko ang paghabol niya, pero hinarang siya ng Daddy ko na nagising sa ingay (nakitira kami sa bahay ng parents ko pansamantala).
“Subukan mong lumapit sa anak ko, babasagin ko ang mukha mo,” banta ng Daddy ko.
Umalis ako nang gabing iyon na luhaan, pero buo ang loob. Nawalan ako ng asawa, pero nailigtas ko ang sarili ko at ang anak ko mula sa isang demonyong nagbabalat-kayo.
Kinabukasan, viral sa office nila ang mga screenshots. Tinanggal si Jason sa trabaho dahil sa “gross misconduct” (bawal ang office affair lalo na kung boss ang cover-up). Iniwan din siya ni Vanessa nung nalaman nitong wala na siyang makukuhang pera sa akin.
Ngayon, tuwing 2:00 AM, mahimbing na ang tulog ko. Wala nang “Boss Henry.” Wala nang kasinungalingan. Payapa na.
