PINANDIRIHAN NG MANAGER ANG “MAHIRAP” NA CUSTOMER AT PINAGALITAN ANG WAITER NA NAGSILBI RITO—PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG IBUNYAG NG MATANDA NA SIYA ANG MAY-ARI NG BUONG RESTAURANT GROUP.
Tanghaling tapat sa Café Prestige, isa sa mga pinakasikat at mamahaling restaurant sa lungsod. Puno ito ng mga negosyante, politiko, at mga sikat na personalidad.
Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isang matandang lalaki.
Simple lang ang suot niya—isang kupas na polo shirt, pantalon na may mantsa ng pintura, at sapatos na medyo maalikabok. Gusot ang buhok niya at mukhang pagod na pagod galing sa initan.
Agad na kumunot ang noo ni Manager Rico. Si Rico ay kilala sa pagiging istrikto at perfectionist, pero higit sa lahat, kilala siya sa pagiging matapobre. Gusto niya, lahat ng kumakain sa restaurant ay mukhang mayaman.
“Guard!” tawag ni Rico sa radyo. “Bakit niyo pinapasok ‘yan? Baka manghingi lang ‘yan ng limos o mamburaot ng pagkain. Paalisin niyo.”
Akmang lalapit na sana ang guard at si Rico para paalisin ang matanda, nang maunahan sila ni Carlo.
Si Carlo ay isang bagong waiter. Tahimik, masipag, at laging nakangiti.
Lumapit si Carlo sa matanda nang may paggalang.
“Magandang tanghali po, Sir,” bati ni Carlo nang nakangiti. “Table for one po ba?”
Nagulat ang matanda sa mainit na pagtanggap. “Ah… oo, iho. Pwede ba akong kumain? Gutom na kasi ako. Pero… baka bawal ako dito?”
“Naku, hindi po, Sir. Welcome po ang lahat dito,” sagot ni Carlo.
Inalalayan ni Carlo ang matanda sa isang magandang pwesto malapit sa bintana. Kumuha siya ng tubig at menu.
Sa gilid, nanlilisik ang mata ni Manager Rico.
“Carlo!” bulong na sigaw ni Rico nang dumaan ang waiter. “Anong ginagawa mo? Sinisira mo ang ambiance ng restaurant! Tignan mo nga yung tao, ang dumi! Kapag hindi ‘yan nakabayad, ikaw ang mag-aabono ha!”
“Opo, Sir Rico. Sagot ko po,” mahinahong sagot ni Carlo at bumalik sa matanda.
Umorder ang matanda ng simpleng Beef Stew at kanin. Nang dumating ang pagkain, inasikaso siya ni Carlo na parang isang hari. Binigyan niya ito ng extra napkin, siniguradong malamig ang tubig, at kinausap nang may respeto.
Nang matapos kumain, naglabas ang matanda ng lumang pitaka. Puro barya at gusot na perang papel ang laman nito. Dahan-dahan niyang binilang ang bayad.
“Heto, iho. Sakto ‘yan. Pasensya na kung puro barya,” sabi ng matanda.
“Ayos lang po ‘yun, Sir. Pera pa rin po ito,” ngiti ni Carlo. “Salamat po sa pagbisita.”
Tumayo na ang matanda para umalis.
Dito na sumugod si Manager Rico. Hinarang niya si Carlo at pinarinig niya sa matanda ang sasabihin niya.
“Carlo! Sa susunod, huwag kang magpapasok ng mga taong mukhang basahan!” sigaw ni Rico. “Ang Café Prestige ay para sa mga disente! Hindi tayo karinderya! Binaba mo ang standard natin!”
Yumuko si Carlo. “Sir, customer pa rin po siya. Nagbayad naman po.”
“Wala akong pakialam sa bayad niya!” duro ni Rico. “Image ang binebenta natin dito! Paano kung umalis ang mga VIP dahil sa amoy-lupang ‘yan?!”
Huminto ang matanda sa paglalakad palabas.
Humarap siya kay Rico. Ang maamo niyang mukha kanina ay napalitan ng awtoridad. Tumayo siya nang tuwid.
“Excuse me,” sabi ng matanda. Ang boses niya ay naging pormal at malakas, sapat para marinig ng buong restaurant.
“Sino ang nagsabing binababa ng waiter na ito ang standard ng restaurant?” tanong ng matanda.
“Ako!” mataray na sagot ni Rico. “Ako ang Manager dito! At ikaw, Manong, umalis ka na bago pa kita ipakaladkad!”
Biglang may pumasok na dalawang lalaking naka-uniporme ng Corporate Executive. Mukha silang nag-aalala. Hinahanap nila ang matanda.
“Sir Don Roberto!” tawag ng mga executive. Lumapit sila sa matandang “madungis” at yumuko. “Kanina pa po namin kayo hinahanap sa site inspection sa kabilang building. Bakit po kayo naglakad mag-isa?”
Natigilan si Rico. “D-Don Roberto?”
Dahan-dahang tinanggal ng matanda ang kanyang salamin.
“I am Roberto Monteverde,” pakilala ng matanda. “Ang Chairman at May-ari ng Monteverde Group of Companies… na nagmamay-ari ng Café Prestige.”
Nanghina ang tuhod ni Rico. Namutla ang buong mukha niya. Ang “pulubing” inalipusta niya ay ang may-ari ng kumpanyang nagpapasweldo sa kanya. Galing pala ito sa site inspection ng isang construction project kaya maalikabok ang sapatos.
Tumingin si Don Roberto kay Rico nang may halong lungkot at galit.
“Nagpunta ako dito nang walang pasabi at nagsuot ng ganito para makita ko kung paano niyo tratuhin ang mga tao,” sabi ni Don Roberto.
“Rico, ang pagiging Manager ay hindi lang tungkol sa pagpapatakbo ng negosyo. Ito ay tungkol sa pagpapakita ng halimbawa. Paano mo pamumunuan ang mga tao mo kung wala kang respeto sa kapwa mo?”
Napayuko si Rico sa hiya. “S-Sir… sorry po…”
“You are relieved of your duty, Rico,” utos ni Don Roberto. “Hindi ko kailangan ng leader na tumitingin sa damit. Kailangan ko ng leader na tumitingin sa puso.”
Humarap si Don Roberto kay Carlo.
“At ikaw, Carlo,” ngumiti ang bilyonaryo. “Pinakita mo sa akin kung ano ang tunay na serbisyo. Kalmado, magalang, at walang diskriminasyon. Yan ang pundasyon ng tunay na leadership.”
“Mula ngayon, ikaw na ang bagong Manager ng Café Prestige.”
Sa araw na iyon, natutunan ng lahat ang isang mahalagang aral: Ang respeto ay ibinibigay sa lahat, hindi dahil sa kung sino sila, kundi dahil sa kung sino ka. Ang tunay na pinuno ay marunong magsilbi, at ang tunay na mayaman ay mayaman sa kababaang-loob.
