“AKALA NG ASAWA KO AY HABAMBUHAY NA AKONG WALANG PANINGIN KAYA KINALANTARI NIYA ANG KAIBIGAN KO SA HARAP KO MISMO—PERO NANG IABOT NIYA ANG PEN PARA IBIGAY KO SA KANYA ANG KUMPANYA, TINANGGAL KO ANG SALAMIN KO AT SINABING: ‘KITANG-KITA KO ANG LIPSTICK NIYA SA LEEG MO.'”
Ako si Celeste. Dalawang taon na ang nakararaan, naaksidente ako sa sasakyan na naging dahilan ng pagkabulag ko. Mula noon, naging madilim na ang mundo ko.
Ang tanging sandalan ko ay ang asawa kong si Gary at ang best friend kong si Marga. Sila ang naging mata ko. Sila ang nag-aalaga sa akin. Ang akala ko, napakaswerte ko sa kanila.
Pero nitong nakaraang buwan, may napapansin akong kakaiba.
Hindi ko man sila nakikita, lumakas ang ibang pandama ko.
Naaamoy ko ang pabango ni Marga sa polo ni Gary. Naririnig ko ang mga impit na hagikgikan kapag akala nila ay tulog na ako. Nararamdaman ko ang tension sa hangin kapag magkakasama kaming tatlo.
Isang hapon, nakaupo ako sa sofa habang nagpapanggap na nakikinig ng music sa headphones. Pero ang totoo, walang tugtog.
Lumapit si Gary at Marga sa harap ko.
“Ang tagal naman niyang pumirma sa Transfer of Rights,” reklamo ni Marga. “Naiinip na ako, Babe. Gusto ko na tayong magsama nang malaya.”
“Huwag kang mag-alala,” sagot ni Gary. Naramdaman ko ang pag-upo niya sa tabi ko at ang paghaplos niya sa buhok ko. “Bukas, pipirmahan na niya ang dokumento. Ibibigay na niya sa akin ang pamamahala sa lahat ng kumpanya at pera niya dahil ‘kawawa’ at ‘bulag’ siya.”
Narinig ko ang tunog ng halikan. Basang-basa at matagal. Hinalikan ni Gary si Marga—ang best friend ko—sa harap ko mismo.
“Sayang,” bulong ni Gary habang tumatawa. “Ang ganda pa naman niya. Kaso bulag. Hindi niya makikita na niloloko ko siya. Wala siyang kalaban-laban.”
Gusto kong sumigaw. Gusto ko silang sampalin. Pero pinigilan ko ang sarili ko.
“Maghintay ka, Gary,” sabi ko sa isip ko. “Bukas ang araw ng paghuhukom.”
KINABUKASAN (ARAW NG PIRMAHAN)
Nasa conference room kami ng mansyon. Nandoon ang abogado, si Gary, at si Marga (na nag-insist na sumama para daw “alalayan” ako).
Masayang-masaya si Gary.
“Honey,” malambing na sabi ni Gary. “Eto na ang mga papel. Pirmahan mo na lang dito sa may X mark. Pagkatapos nito, hindi mo na kailangang mag-isip tungkol sa negosyo. Kami na ni Marga ang bahala sa’yo. Magre-relax ka na lang.”
Inabot ni Gary ang fountain pen sa kamay ko.
Hinawakan ko ang ballpen. Naramdaman ko ang titig nilang dalawa. Sabik na sabik silang makuha ang yaman ko.
Dahan-dahan kong inilapit ang ballpen sa papel…
Pero bigla akong huminto.
“Teka,” sabi ko.
“Bakit, Honey? May problema ba?” kabadong tanong ni Gary.
“Parang… parang may dumi sa leeg mo, Gary,” sabi ko nang mahinahon.
“Ha? Wala ah,” sagot niya.
Ibinaba ko ang ballpen. Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko papunta sa mukha ko.
Hinawakan ko ang aking dark glasses.
Sa harap nilang lahat… tinanggal ko ito.
Idinilat ko ang aking mga mata. Malinaw. Matalim. Walang bahid ng labo.
Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Gary.
Nanigas siya. Nalaglag ang panga ni Marga.
“C-Celeste…?” nauutal na bulong ni Gary. “Ang mga mata mo…”
“Gulat ka ba?” ngiti ko. Isang ngiting nakakakilabot para sa kanila.
“Tatlong linggo na akong nakakakita, Gary. Naging matagumpay ang operasyon ko sa America nung sinabi ko sa’yong nagbakasyon lang ako kasama si Mommy. Tinago ko sa’yo… para makita ko kung sino ka talaga.”
Tumayo ako at lumapit sa kanya.
“Sabi mo kahapon habang hinahalikan mo si Marga sa harap ko… ‘Sayang, di niya makikita na niloloko ko siya.’ Tama ba?”
Namutla si Gary. Parang nakakita ng multo.
Tumingin ako kay Marga.
“At ikaw, Best Friend,” sabi ko sabay turo sa suot niya. “Ang ganda ng red dress mo. Bagay na bagay sa kulay ng pagtataksil niyo. At kitang-kita ko ‘yang ruby necklace na suot mo—yan ang nawawala kong kwintas, hindi ba?”
Napatakip si Marga sa leeg niya.
“Attorney,” baling ko sa abogado na gulat na gulat din.
“Yes, Ma’am Celeste?”
“Punitin ang Transfer of Rights,” utos ko. “At ilabas ang Divorce Papers at Eviction Notice na pinahanda ko kanina.”
Humarap ako kay Gary na ngayon ay lumuluhod na.
“Honey! Babe! Sorry! Nagkamali lang ako! Ikaw lang ang mahal ko!” iyak ni Gary, kumakapit sa palda ko.
Tinadyakan ko siya palayo.
“Bulag ako noon, Gary. Pero ngayon, mas malinaw pa sa sikat ng araw ang nakikita ko: Ikaw ay isang basurang hindi nararapat sa mansyon ko.”
“Guards!”
Pumasok ang mga security.
“Kaladkarin ang dalawang ito palabas. Siguraduhin niyong wala silang dadalhin kahit isang sentimo. At Marga… hubarin mo ang kwintas ko bago kita ipakulong.”
Habang hinihila sila palabas, nagsisisigaw sila at nagmamakaawa. Pero hindi na ako naawa.
Sinuot ko ulit ang salamin ko—hindi dahil bulag ako, kundi dahil masyadong nasisilaw ang mga taksil sa kinang ng tagumpay ko.
Natutunan ko na minsan, ang paningin ay hindi lang sa mata nakikita. Ang katotohanan ay mas malinaw kapag ginamit mo ang puso at utak para “makita” ang tunay na kulay ng mga tao sa paligid mo.
