PINAGMURA NG ISANG MATAPOBRENG DONYA ANG RIDER DAHIL SA 5 MINUTES NA LATE—NANG TANGGALIN NG RIDER ANG HELMET NIYA, NAMUTLA ANG BABAE NANG MAKILALA NIYA KUNG SINO ANG KAHARAP NIYA.
Ako si Rafael. Ako ang nagmamay-ari at CEO ng Flash Delivery, ang pinakamalaking delivery app sa bansa ngayon. Galing ako sa hirap bago ko narating ang tagumpay, kaya alam ko ang halaga ng bawat patak ng pawis ng aking mga empleyado.
Nitong mga nakaraang araw, nakakatanggap ako ng reports na maraming riders ang inaapi ng mga customer sa isang Exclusive Subdivision. Gusto kong malaman ang totoo. Gusto kong maramdaman ang hirap nila.
Kaya ngayong araw, nagdesisyon akong magpanggap.
Nagsuot ako ng lumang raincoat, helmet na luma, at sumakay sa isang simpleng motorsiklo. Undercover Boss ang peg ko. Tumatanggap ako ng orders gamit ang regular na rider app.
Tanghaling tapat. Bumuhos ang napakalakas na ulan. Baha sa kalsada. Sobrang traffic.
Nakatanggap ako ng booking: 2 Boxes of Premium Pizza at Pasta. Ang customer: Si Mrs. Divina, nakatira sa Golden Hills Village.
Dahil sa baha at dulas ng kalsada, nag-ingat ako sa pagmamaneho para hindi masira ang pagkain.
Ang Estimated Time of Arrival (ETA) ay 12:00 PM.
Dumating ako sa gate ng mansyon ni Mrs. Divina ng 12:05 PM.
Late ako ng limang minuto.
Basang-basa ako ng ulan. Nanginginig sa lamig. Kinuha ko ang pagkain sa thermal bag at nag-doorbell.
Pagbukas ng gate, lumabas si Mrs. Divina. Naka-pambahay lang pero punong-puno ng alahas. Nakataas ang kilay. Tumingin siya sa relo niya.
“HOY!” sigaw agad ni Mrs. Divina. “Marunong ka bang tumingin sa oras?! 12:05 na! Ang usapan 12:00!”
“Ma’am, pasensya na po,” magalang kong sagot habang inaabot ang pizza. “Sobrang lakas po kasi ng ulan at baha sa labasan. Iningatan ko po ang pagkain niyo para hindi mabasa.”
Hinablot ni Mrs. Divina ang pizza box.
“Wala akong pakialam sa ulan!” bulyaw niya. “Binabayaran ko kayo para maging on time! Ang tatanga niyo talaga! Kaya kayo rider lang eh, kasi wala kayong mga utak! 5 minutes late?! Paano kung gutom na ang mga anak ko?!”
“Ma’am, sorry po talaga. Tao lang po kami, hindi namin kontrolado ang panahon.”
Lalong nagalit si Mrs. Divina. Dinuro niya ang helmet ko.
“Sumasagot ka pa?! Ang kapal ng mukha mo! Alam mo bang pwede kitang ipatanggal?! Tatawagan ko ang kumpanya niyo! Sasabihin ko sa kanila na basura ang serbisyo niyo! I will sue you! Ididemanda ko kayo!”
Kinuha niya ang pizza at tumalikod.
“Heto ang bayad!” sigaw niya sabay hagis ng pera sa putikan. “Pulutin mo ‘yan! Diyan ka nababagay, sa putik! Basura company!”
Napatingin ako sa pera sa sahig. Basang-basa na ito ng ulan at putik.
Huminga ako nang malalim. Pinulot ko ang pera. Hindi dahil kailangan ko ito, kundi dahil may respeto ako sa pera.
Pagkatayo ko, nagsalita ako nang seryoso.
“Ma’am Divina.”
Huminto siya sa paglalakad pabalik sa pinto. Lumingon siya nang nakasimangot. “Ano?! Kulang pa ba?!”
Dahan-dahan kong tinanggal ang aking helmet. Inalis ko rin ang aking face mask.
Ipinakita ko ang mukha ko—ang mukhang madalas nasa magazine at dyaryo bilang “Businessman of the Year.”
Nanlaki ang mata ni Mrs. Divina. Parang nakakita siya ng multo. Namutla siya at nabitawan niya ang pizza box.
“S-Sir Rafael…?” nauutal niyang sabi. “Y-Yung CEO ng Flash Delivery…?”
Tumayo ako nang tuwid. Kahit basa ako ng ulan, nandoon pa rin ang awtoridad ng isang may-ari.
“Magandang tanghali, Mrs. Divina,” malamig kong bati. “Ako nga. Ako ang may-ari ng ‘Basura Company’ na sinasabi mo.”
“S-Sir! Sorry po!” biglang nagbago ang ihip ng hangin. Lumapit siya, nanginginig. “Hindi ko po alam na kayo ‘yan! Nagbibiro lang po ako! Stress lang po ako sa gutom! Kayo po pala ang nag-deliver! Karangalan ko po!”
“Karangalan?” tanong ko. “Kanina lang, tinawag mo akong tanga at pinapulot mo ako ng pera sa putik dahil lang late ako ng 5 minuto sa gitna ng bagyo.”
“Sir, patawarin niyo na po ako! H-Hindi na mauulit!”
Tinitigan ko siya sa mata.
“Tama ka. Hindi na ito mauulit.”
Nilabas ko ang aking cellphone. Tinawagan ko ang Head of Operations habang naka-loudspeaker.
“Hello, Sir Rafael?” sagot sa kabilang linya.
“I-block niyo ang account ni Mrs. Divina sa Golden Hills. Ngayon din,” utos ko habang nakatingin sa kanya. “At i-blacklist niyo ang address na ito sa buong system. Bawal na siyang umorder sa atin, at sa lahat ng partner companies natin habambuhay.”
“Yes, Sir. Copy.”
Napaluhod si Mrs. Divina. “Huwag po Sir! Paano na kami oorder ng pagkain? Paano ang mga deliveries ko?”
“Problema mo na ‘yan, Ma’am,” sagot ko. “Sa kumpanya ko, ang Customer is King… pero ang mga Rider ko ay Tao. Kung hindi mo sila kayang respetuhin bilang tao, wala kang karapatang pagsilbihan nila.”
Sumakay ako sa motor ko.
“Sana sa susunod na kumain ka, maalala mo na ang bawat delivery ay may taong nagsakripisyo sa ulan at init para lang maihatid ‘yan sa’yo. Good day.”
Pinaandar ko ang motor at iniwan si Mrs. Divina na nakaluhod sa ulan, hawak ang malamig na pizza, at puno ng pagsisisi.
Nalaman ng buong subdivision ang nangyari. Mula noon, natuto silang magbigay ng respeto sa mga riders, dahil napatunayan nilang sa likod ng bawat helmet ay may dignidad na hindi nabibili ng pera.
