ANG “KAPITBAHAY” LANG DAW NIYA—PERO NANG MABASA NIYA ANG SULAT NG PADYAK DRIVER SA ARAW NG GRADUATION, NAPALUHOD SIYA SA PAGSISISI.
Si Tatay Karding ay kilala sa kanilang lugar bilang ang pinakamasipag na padyak driver (tricycle driver na de-pedal). Ulan o araw, makikita mo siyang pumapadyak, pawisan, at namumuti na ang buhok, para lang kumita ng barya.
Ang lahat ng pagod niya ay para sa nag-iisa niyang anak, si Rina. Matalino si Rina, nasa prestihiyosong unibersidad, at pangarap ni Tatay Karding na makita itong naka-toga.
Isang tanghali, dumaan si Tatay Karding sa tapat ng university para ihatid ang baon na naiwan ni Rina. Nakita niya ang anak na kasama ang mga mayayamang kaklase, nagtatawanan sa gate.
Masayang kumaway si Tatay Karding. “Rina! Anak!”
Napatingin ang mga kaibigan ni Rina sa matandang madungis, nakasuot ng kupas na sando, at may dalang lumang padyak.
“Rina, kilala mo ba ‘yan? Tinatawag kang anak oh,” tanong ng isang kaklase.
Nakita ni Tatay Karding ang pagbabago ng mukha ni Rina. Namutla ito at tumingin sa paligid, parang hiyang-hiya.
Narinig ni Tatay Karding ang sagot na dumurog sa puso niya.
“H-Ha? Hindi ah!” tanggi ni Rina, sabay talikod. “Wag niyo siyang pansinin. Ano lang ‘yan… kapitbahay namin. May diperensya ‘yan sa pag-iisip kaya kung kani-kanino tumatawag.”
“Ah, okay. Akala ko tatay mo, ang dumi eh,” tawa ng mga kaibigan niya.
Parang sinaksak ang dibdib ni Tatay Karding. Ang anak na pinalaki niya, ang anak na ipinagmamalaki niya sa lahat ng pasahero niya, ay ikinahiya siya.
Gusto niyang umiyak, pero pinigilan niya. Dahan-dahan siyang tumalikod. Hindi na niya inabot ang baon. Umuwi siya habang pumapatak ang luha kasabay ng ulan.
Sa kabila ng sakit, hindi tumigil si Tatay Karding.
Mas lalo pa siyang nagsipag. Madaling araw pa lang, nasa kalsada na siya. Kahit sumasakit ang rayuma niya, kahit kumakalam ang sikmura niya dahil tinitipid niya ang sarili sa pagkain, sige lang sa pagpadyak.
“Para kay Rina,” bulong niya sa sarili. “Para makatapos siya. Para hindi na niya kailangang mahiya.”
Lumipas ang mga taon. Dumating ang araw ng Graduation.
Magna Cum Laude si Rina. Suot niya ang kanyang toga, hinihintay niya ang kanyang ama sa labas ng bahay. Medyo nakonsensya na siya sa ginawa niya noon. Gusto niyang bumawi. Gusto niyang isama si Tatay sa stage.
Pero walang tao.
Pumasok siya sa kwarto ng ama. Walang tao. Malinis ang kama.
May nakita siyang isang Sulat at isang Susi ng Kotse sa ibabaw ng maliit na mesa.
Kinuha ni Rina ang sulat. Nanginginig ang kamay niya habang binabasa ito.
“Anak, Rina,
Congratulations. Pasensya ka na kung hindi pupunta si Papa sa graduation mo ha? Alam ko naman na mahalaga ang araw na ito. Ayaw kong masira ang moment mo.
Natatandaan ko nung sinabi mo sa mga kaibigan mo na ‘kapitbahay’ lang ako. Masakit, anak. Sobrang sakit. Pero naisip ko, kasalanan ko rin. Siguro nga nakakahiya ako kasi hamak na driver lang ako at madungis.
Kaya hindi na ako pupunta. Baka kasi pagtawanan ka nila kapag nakita nilang ako ang sasabit ng medalya mo. Ayokong mapahiya ka ulit.
Pero may regalo ako sa’yo. Matagal ko itong pinag-ipunan. Ilang taon akong nagdoble-kayod, hindi kumakain ng tanghalian, at nag-ipon ng bawat barya. Heto ang susi ng kotse. Brand new ‘yan. Para sa unang trabaho mo, hindi ka na magko-commute. Hindi mo na kailangang sumakay sa padyak.
Proud na proud ako sa’yo, anak. Mahal na mahal kita.
Nagmamahal, Ang iyong ‘Kapitbahay'”
Bumagsak ang luha ni Rina. Humagulgol siya nang malakas habang hawak ang susi ng kotse—ang katas ng dugo at pawis ng amang itinatwa niya.
Tumakbo siya palabas.
“Pa! Papa!” sigaw niya.
Tumakbo siya sa terminal ng tricycle. Wala si Tatay Karding. Tumakbo siya sa paradahan. Wala siya.
Tinanong niya ang ibang driver.
“Si Karding? Naku, Rina… umalis na siya kaninang madaling araw. Sabi niya uuwi na daw siya sa probinsya. Ibinenta na niya ang padyak niya kagabi para madagdagan ang pang-downpayment sa regalo sa’yo.”
Napaluhod si Rina sa kalsada. Yakap-yakap ang sulat at susi.
Ang amang binalewala niya, ay ibinigay ang lahat—pati ang huling sentimo at ang sariling kaligayahan—para lang sa kanya. Ngayon, may kotse nga siya at medalya, pero wala na ang nag-iisang taong tunay na nagmamahal sa kanya.
