ININSULTO AKO NG EX-HUSBAND KO NA “BAOG” DAW AKO KAYA INIMBITA NIYA AKO SA BIRTHDAY NG ANAK NIYA SA KABIT—PERO NATIGIL ANG PARTY AT NAMUTLA SIYA NANG DUMATING AKO HAWAK ANG KAMAY NG ISANG BATA NA KAMUKHANG-KAMUKHA NIYA… ANG ANAK NA AKALA NIYA AY PATAY NA.
Natanggap ko ang isang Gold Invitation Card.
“You are invited to the 1st Birthday of Prince Gio! Son of Arthur and Shiela.”
May naka-staple na note sa likod galing sa ex-husband kong si Arthur:”Punta ka, Carmina. Para naman maranasan mo kung paano mag-celebrate ng may anak. Sayang, hindi mo ito kayang ibigay sa akin dahil baog ka. Enjoy the food.”
Kumuyom ang kamao ko.
Limang taon na ang nakararaan, iniwan ako ni Arthur sa ospital. Nanganak ako noon nang premature. Nasa incubator ang baby namin, puno ng tubo, at 50/50 ang buhay. Dahil sa laki ng bill at takot sa responsibilidad, tumakas si Arthur. Sumama siya sa kabit niyang si Shiela.
Ang huling sinabi niya sa akin sa text: “Kalimutan mo na ako. At ‘yang bata, siguradong mamamatay din ‘yan. Mahina ang kapit. Magpakasaya ka sa utang mo.”
Simula noon, hindi na siya nagparamdam. Ang akala niya, namatay ang anak namin. Ang akala niya, baog ako at malas.
Pero nagkamali siya.
Ngayon, suot ang aking pinakamagandang pulang dress, nagmaneho ako papunta sa Grand Ballroom ng hotel kung saan gaganapin ang party. Hindi ako pumunta para kumain. Pumunta ako para ipakilala ang multo ng nakaraan ni Arthur.
Pagpasok ko, ang gara ng party. Ang daming lobo, clowns, at mamahaling pagkain. Nakita ko si Arthur at Shiela sa stage, karga ang kanilang anak, nagtatawanan.
Nang makita ako ni Arthur, bumaba siya ng stage at sinalubong ako nang may halong pang-aasar.
“Wow, Carmina! Pumunta ka talaga?” tawa ni Arthur. “Akala ko mahihiya ka eh. Tignan mo ang pamilya ko, buo at masaya. Ikaw? Mag-isa ka pa rin ba?”
Lumapit si Shiela, nakakapit sa braso ni Arthur. “Hayaan mo na, Hon. Baka gutom lang siya. Pakainin mo na, kawawa naman walang anak.”
Ngumiti ako. Isang ngiting puno ng pait at tagumpay.
“Hindi ako nag-iisa, Arthur,” sagot ko nang malakas. “At lalong hindi ako gutom. Nandito ako para ibalik sa’yo ang iniwan mo.”
Humarap ako sa pinto at sumenyas.
“Anak, pasok ka na.”
Bumukas ang pinto. Pumasok ang isang limang taong gulang na batang lalaki.
Nakataas ang buhok, matangos ang ilong, mapungay ang mata, at ang tindig… kopyang-kopya ni Arthur. Walang makakapagsabi na hindi niya ito anak. Suot ng bata ang isang tailored suit na mas mahal pa sa suot ni Arthur.
Tumahimik ang buong ballroom. Nagbulungan ang mga bisita.
“Hala! Sino ‘yan? Bakit kamukhang-kamukha ni Arthur?””Anak ba niya ‘yan sa una?”
Namutla si Arthur. Parang nakakita ng multo. Binitawan niya si Shiela.
“S-Sino ‘yan…?” nanginginig na tanong ni Arthur.
Lumapit ang bata sa tabi ko at humawak sa kamay ko nang mahigpit.
“Arthur,” pakilala ko. “Siya si Alonzo. Ang batang iniwan mo sa incubator limang taon na ang nakakaraan. Ang batang sinabi mong ‘mamamatay din lang’ kaya tinakbuhan mo ang bill sa ospital.”
“H-Hindi…” umatras si Arthur. “Patay na siya! Sabi mo…”
“Wala akong sinabing patay na siya,” putol ko. “Ang sabi ko lang noon, ‘Wala ka nang babalikan’. Dahil nung gabing tumakas ka, lumaban ang anak ko. Binuhay ko siya mag-isa. Nagtrabaho ako ng tatlong raket para mabayaran ang incubator niya. At ngayon… tignan mo siya. Buhay na buhay. At mas gwapo pa sa’yo.”
Lumapit si Shiela kay Arthur at sinampal ito. “Walang hiya ka Arthur! Sabi mo wala kang anak! Sabi mo baog ang asawa mo! Nagsinungaling ka sa akin?!”
Nagkagulo sa party. Umiyak ang anak nila ni Shiela pero walang pumapansin. Lahat ay nakatingin kay Alonzo.
Biglang lumambot ang mukha ni Arthur. Nakita niya ang potential. Nakita niya na malaki at malusog ang bata.
“A-Anak…” lumapit si Arthur kay Alonzo, akmang yayakapin. “Alonzo… ako ang Daddy mo. Buhay ka! Sorry anak, hindi ko alam…”
Pero bago pa siya makalapit, humarang ako.
At humarang din ang apat na Security Guards na dala ko.
“Huwag na huwag mong didikitan ang anak ko,” mariin kong utos.
“Carmina! Tatay niya ako! May karapatan ako!” sigaw ni Arthur.
Tumawa ako. Naglabas ako ng isang dokumento mula sa bag ko.
“Wala kang karapatan, Arthur. Naalala mo ba ang pinirmahan mong waiver bago ka tumakas sa ospital para hindi ka habulin ng billing department? Nakalagay doon na isinusuko mo ang lahat ng karapatan mo sa bata kapalit ng kalayaan mo sa bayarin.”
Itinapon ko ang papel sa mukha niya.
“Patay na ang ama ni Alonzo sa papel. At sa puso namin, matagal ka na ring patay.”
Humarap ako kay Alonzo.
“Tara na, anak. Hindi masarap ang pagkain dito. Lasang panloloko.”
“Opo, Mommy,” sagot ni Alonzo nang hindi man lang tumitingin kay Arthur.
Naglakad kami palabas ng ballroom habang nakanganga ang lahat. Iniwan namin si Arthur na wasak ang pamilya, galit ang kabit, at puno ng pagsisisi habang pinapanood ang anak na tinalikuran niya na ngayon ay hindi na niya maabot kailanman.
