SA ARAW NG KASAL, HINARANG NG BIYENAN KO ANG PINTUAN AT HUMINGI NG EXTRA ₱5 MILLION: “KUNG WALA KANG PERA, HINDI MO MAKUKUHA ANG ANAK KO”—PERO NAMUTLA SIYA NANG ISARA KO ANG CHEKE AT SABIHING: “PAMBILI SANA ITO NG VILLA NIYA, PERO IBIBIGAY KO NA LANG SA CHARITY. CANCELLED NA ANG KASAL.”
Ako si Marco. Isang self-made businessman. Mahal na mahal ko ang fiancé kong si Jasmine. Sa loob ng tatlong taon, ibinigay ko sa kanya ang lahat. Pero ang hindi ko kasundo ay ang nanay niyang si Aling Divina.
Si Aling Divina ay kilala sa pagiging mukhang pera. Mula sa catering hanggang sa wedding gown, siya ang nasunod. Lahat ng gusto niya, binayaran ko para lang walang gulo.
Dumating ang araw ng kasal.
Nasa holding room kami ng simbahan. Handa na akong maglakad sa altar. Handa na rin si Jasmine.
Biglang pumasok si Aling Divina. Nakasuot ng pulang gown, mukhang matapobre, at seryoso ang mukha. Pinaalis niya ang lahat ng bridesmaids at coordinators. Kami lang nina Jasmine at ang Best Man ko ang naiwan.
“Marco,” sabi ni Aling Divina nang walang paligoy-ligoy. “Hindi tuloy ang kasal.”
Kumabog ang dibdib ko. “Po? Bakit Tita? May nangyari ba?”
“May kulang,” sagot niya. Nilahad niya ang palad niya. “Nagbago ang isip ko. Masyadong maganda ang anak ko para sa presyong binigay mo. Gusto ko ng dagdag na $100,000 (o ₱5.8 Milyon) ngayon din. Cash o Check transfer.”
Natigilan ako. “Tita, nabayaran ko na lahat. Ang reception, ang simbahan, pati ang utang niyo sa sugal, binayaran ko na. Anong dagdag na hinihingi niyo?”
“Bayad-pinsala sa pagkawala ng anak ko sa puder ko!” sigaw ni Aling Divina. “Kung walang 5 Milyon ngayon din, walang kasal! Hihilahin ko palabas si Jasmine. Pumili ka: Pera o ang Asawa mo?”
Tumingin ako kay Jasmine. Umiiyak siya sa gilid.
“Jasmine,” sabi ko. “Wala kang sasabihin? Hahayaan mo ang Nanay mo na perahan ako sa araw ng kasal natin?”
Yumuko lang si Jasmine. “Marco… ibigay mo na lang… para matapos na. Alam mo namang ganito talaga si Mommy. Please, para sa akin?”
Doon gumuho ang mundo ko.
Hindi lang si Aling Divina ang problema. Pati si Jasmine. Handa siyang kunsintihin ang kasakiman ng nanay niya kahit na yurakan ang pagkatao ko. Kung ngayon pa lang ay hindi na niya ako kayang ipagtanggol, paano pa kapag kasal na kami?
Huminga ako nang malalim.
Kinuha ko ang aking checkbook at pen sa bulsa ng coat ko (dala ko ito palagi para sa emergency payments sa supplier).
Nagliwanag ang mata ni Aling Divina. “Ayan! Ganyan ang mabuting manugang! Dali, isulat mo na!”
Nagsulat ako.
Pero hindi ko ito pinunit at binigay. Itinaas ko lang ang cheke para makita nila ang halaga.
Nakita ni Aling Divina ang nakasulat: “₱15,000,000” (Fifteen Million Pesos).
Nanlaki ang mata niya. Halos lumuwa.
“1-15 Million?!” utal ni Aling Divina. “Marco! Sobra-sobra ‘to! Napakabait mo talaga! Akin na!”
Akmang aabutin niya ang cheke, pero ISINARA ko ang checkbook at ibinalik sa bulsa ko.
“Hindi ito para sa’yo, Tita,” malamig kong sabi.
“H-Ha?”
“Ang 15 Milyon na ito…” tumingin ako kay Jasmine na gulat na gulat. “Surprise gift ko sana ito sa’yo, Jasmine. Nakapangalan na sa’yo ang Dream Villa na gusto mo sa Tagaytay. Ito ang pambayad ko sana ngayong araw para ibigay sa’yo ang susi sa reception.”
Namutla si Jasmine. “M-Marco… ang dream house ko…”
“Oo,” sagot ko. “Pero dahil sa ginawa niyo ngayon… narealize ko na hindi asawa ang hanap niyo, kundi ATM.”
Humarap ako kay Aling Divina.
“Gusto mo ng pera, diba? Hiningan mo ako ng 5 Milyon kapalit ng anak mo? Pwes, ang sagot ko: KEEP HER.”
“Sayong-sayo na ang anak mo. Hindi ko kailangan ng asawang walang sariling paninindigan at biyenang mukhang pera.”
Naglakad ako papunta sa pinto.
“Marco! Sandali!” sigaw ni Aling Divina, hinahabol ako. “Nagbibiro lang ako! Sige na, kahit wala nang bayad! Ituloy na natin ang kasal! Sayang ang Villa!”
“Wala nang kasal,” mariin kong sabi. “At ang 15 Million na pambili sana ng bahay? Ido-donate ko na lang sa Children’s Charity at sa Home for the Aged. Mas marami pang matutuwa at makikinabang na nangangailangan kaysa sa inyo.”
“Best Man, tara na. Umuwi na tayo.”
Iniwan ko silang nakatunganga sa holding room. Rinig ko ang pagsisihan at sigawan nilang mag-ina habang papalayo ako.
“Kasalanan mo ‘to Mommy! Nawalan ako ng asawa at bahay dahil sa’yo!” iyak ni Jasmine.
Masakit mag-cancel ng kasal, pero mas masakit ang makulong sa isang buhay na puno ng manipulasyon. Sa araw na iyon, nawalan ako ng fiancee, pero nabawi ko ang aking respeto sa sarili at nakatulong pa ako sa libo-libong bata na mas nangangailangan.
