PINALO AKO NG TATAY KO NG METAL CAKE STAND SA KASAL NG KAPATID KO DAHIL AYAW KONG IBIGAY ANG BAHAY NA PINAGHIRAPAN KO—PERO HINDI NIYA ALAM, ANG DUGO KO SA MARBLE FLOOR ANG MAGIGING SIMULA NG PAGBAGSAK NIYA.
Nakahiga ako sa malamig na marble floor. Ramdam ko ang mainit na likido na tumutulo mula sa noo ko papunta sa mata ko, dahilan para manlabo ang paningin ko.
Sa itaas, nakikita ko ang nakakahilong kislap ng isang $10,000 na chandelier. Ang ganda. Ang linis. Kabaligtaran ng dugong kumakalat sa paligid ko.
Nasa kasal ako ng kapatid kong si Bella. Dapat masaya ang araw na ito. Pero heto ako, nakabulagta, habang nakatayo sa itaas ko ang sarili kong ama, si Don Rogelio, hawak ang isang mabigat na metal cake stand na may bahid ng dugo ko.
“Systemic Deficit,” dura ng tatay ko sa akin. Ang boses niya ay walang bahid ng awa. “Isa kang pabigat sa sistema ng pamilyang ito. Sinabi ko sa’yo, ibigay mo ang bahay sa kapatid mo! Siya ang ikinasal! Siya ang may kailangan! Ikaw? Wala kang asawa! Wala kang silbi!”
Walong taon.
Bumalik sa isip ko ang lahat. Walong taon akong nagtrabaho bilang Paramedic. Walong taon ng double shifts. Walong taon na halos hindi ako natutulog, sumusuong sa mga aksidente, nagliligtas ng buhay ng iba habang ang sarili kong pamilya ay hinahayaan akong mapagod.
Inipon ko ang bawat sentimo. Tiniis ko ang gutom at puyat para mabili ang pangarap kong bahay—isang $450,000 (humigit-kumulang 25 Milyong Piso) na property. Iyon lang ang meron ako na akin talaga.
Tapos kanina, sa gitna ng reception, nilapitan ako ni Papa at Bella.
“Ate,” sabi ni Bella na nakangiti, suot ang kanyang mamahaling gown. “Gift mo na sa akin ang bahay mo ha? Total, wala ka namang pamilya. Kami ng asawa ko ang titira. Lumipat ka na lang sa maliit na apartment.”
Tumanggi ako. “Hindi, Bella. Pinaghirapan ko ‘yun. Akin ‘yun.”
Doon nagalit si Papa. Sa harap ng VIP table, kinuha niya ang patungan ng cake at ihinampas sa ulo ko para “turuan ako ng leksyon” sa pagsunod.
“Tumayo ka diyan!” sigaw ni Papa, akmang sisipain ako. “Pirmahan mo ang Deed of Transfer o tatapusin kita dito!”
Hindi ako makagalaw. Nahihilo ako.
Dumating ang mga security ng hotel. Pero imbes na tulungan ako, sinenyasan sila ni Papa.
“Ilbas niyo ang babaeng ‘yan. Lasing siya at gumagawa ng eksena,” utos ni Papa. “Huwag niyong hayaang sirain niya ang kasal ng anak ko.”
Kinaladkad ako palabas ng mga guard habang dumudugo ang ulo ko. Iniwan nila ako sa bangketa, sa likod ng hotel.
Ang akala ng tatay ko, tapos na. Ang akala niya, takot ako. Ang akala niya, ang dugo sa sahig ay tanda ng pagkatalo ko.
Pero nagkamali siya. Dahil sa walong taon ko bilang paramedic, sanay ako sa dugo. Sanay ako sa emergency. At alam ko kung paano lumaban para mabuhay.
Gamit ang huling lakas ko, hindi ako umuwi. Dumeretso ako sa Presinto.
Duguan. Nakasuot ng bridesmaid gown na sira-sira.
“Gusto kong mag-file ng kaso,” sabi ko sa desk officer bago ako nawalan ng malay. “Attempted Murder against my father, Rogelio Valderama.”
TATLONG BUWAN ANG NAKALIPAS…
Nasa loob kami ng korte.
Wala na ang yabang sa mukha ni Don Rogelio. Nakasuot siya ng orange na damit ng mga bilanggo. Nakaposas ang mga kamay at paa.
Si Bella naman ay nasa gilid, umiiyak. Kanselado ang honeymoon niya. Ubos ang pera nila sa pambayad sa abogado.
Tumayo ako sa witness stand. Maayos na ang sugat sa ulo ko, pero ang peklat ay mananatili habambuhay bilang paalala.
“Ms. Valderama,” tanong ng Judge. “Totoo bang pinalo kayo ng ama niyo dahil ayaw niyong ibigay ang bahay niyo?”
“Opo, Your Honor,” sagot ko nang matatag. “Ang bahay na iyon ay dugo at pawis ko. Ilang buhay ang sinagip ko para mabili iyon. Pero para sa ama ko, isa lang akong ‘Systemic Deficit’—isang pagkukulang. Sinaktan niya ako dahil hindi ako nagpapagamit sa kanila.”
Ipinakita ng abogado ko ang CCTV footage mula sa hotel. Kitang-kita ng lahat—ng Judge, ng jury, at ng media—kung paano ako hinampas ng metal stand nang walang awa, at kung paano ako iniwan sa sahig habang kumakain sila ng cake.
Walang makapagtanggol kay Papa. Maging ang mga business partners niya ay isinuka siya matapos mapanood ang video.
Bumaba ang hatol.
“Guilty.”
Habang hinihila ng mga pulis si Papa pabalik sa selda, sumigaw siya.
“Anak! Patawarin mo ako! Tatay mo ako! Binuhay kita!”
Humarap ako sa kanya.
“Binuhay mo ako para gawing bangko,” sagot ko nang malamig. “Pero noong gabing iyon, pinatay mo na ang anak mo. Ang nasa harap mo ngayon ay ang taong magpapakulong sa’yo.”
Pagkalabas ko ng korte, lumapit si Bella. Wala na siyang matirhan dahil kinamkam ng bangko ang bahay nila Papa pambayad sa danyos at legal fees.
“Ate…” iyak ni Bella. “Saan ako pupunta? Wala kaming bahay ng asawa ko. Pwede bang… pwede bang sa bahay mo muna?”
Tinignan ko siya. Naalala ko kung paano siya nakangiti habang nakahiga ako sa dugo.
“Sabi mo noon, lumipat ako sa maliit na apartment, di ba?” sabi ko kay Bella. “Siguro panahon na para ikaw naman ang sumubok nun. Bawal ang deficit sa bahay ko.”
Sumakay ako sa kotse ko at umuwi sa aking $450,000 home.
Pagpasok ko, tahimik. Payapa. Walang sumisigaw. Walang nanghihingi.
Umupo ako sa sofa at tumingin sa kisame. Walang chandelier na nagkakahalaga ng $10,000 dito. Pero meron akong isang bagay na mas mahalaga kaysa sa anumang yaman na meron sila noon:
Dignidad at Kalayaan.
At hinding-hindi ko na hahayaang nakawin ‘yun ng kahit sino.
